Διαβάζουμε
ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Στην αρχή της ζωής σου νομίζεις πως είσαι πλούσιος επειδή έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου.
Παρέες.
Φίλους.
Γνωστούς.
Συναδέλφους.
Συμμαθητές.
Κολλητούς.
Το τσουβάλι γεμάτο.
Και καμαρώνεις.
Μέχρι που αρχίζει η ζωή να σε μαθαίνει.
Έρχεται η πρώτη δυσκολία… και φεύγουν μερικοί.
Έρχεται η πρώτη αποτυχία… και φεύγουν κι άλλοι.
Λες ένα «όχι» εκεί που πάντα έλεγες «ναι»… και ξαφνικά κάποιοι αλλάζουν απέναντί σου.
Σταματάς να βολεύεις… και αρχίζουν να σε ξεχνούν.
Δεν συμφωνείς σε όλα… και η «φιλία» παγώνει.
Σηκώνεσαι λίγο πιο ψηλά… και βλέπεις κάποιους να ενοχλούνται.
Πέφτεις χαμηλά… και βλέπεις άλλους να εξαφανίζονται.
Και τότε κοιτάζεις το τσουβάλι.
Άδειο σχεδόν.
Και απορείς:
**«Μα πού πήγαν όλοι εκείνοι που έλεγαν ότι θα είναι πάντα εδώ;»**
Μην ψάχνεις.
Η ζωή έκανε απλώς το ξεκαθάρισμά της.
Γιατί οι πολλοί αγαπούν την παρουσία σου όσο δεν τους κοστίζει.
Οι αληθινοί όμως μένουν κι όταν η παρουσία σου γίνεται βάρος.
Οι πολλοί είναι εκεί στα γέλια.
Οι λίγοι στα δάκρυα.
Οι πολλοί ξέρουν πού μένεις.
Οι λίγοι ξέρουν τι κουβαλάει η καρδιά σου.
Οι πολλοί θα σε ρωτήσουν:
«Τι κάνεις;»
Οι λίγοι θα καταλάβουν ότι δεν είσαι καλά πριν καν τους απαντήσεις.
Οι πολλοί θα σε χειροκροτήσουν όταν ανεβαίνεις.
Οι λίγοι θα σκύψουν να σε σηκώσουν όταν πέσεις.
Και πρόσεξε:
Η μεγαλύτερη έκπληξη δεν είναι ποιοι έφυγαν.
Είναι ποιοι έμειναν.
Εκείνος που δεν το περίμενες.
Εκείνος που δεν έκανε ποτέ μεγάλα λόγια.
Εκείνος που δεν σου έταξε αιώνια φιλία.
Αλλά όταν σκοτείνιασε η ζωή σου…
**ήταν εκεί.**
Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς επίδειξη.
Χωρίς συμφέρον.
Με μια κουβέντα.
Με ένα τηλέφωνο.
Με μια αγκαλιά.
Με μια προσευχή.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που χρειάζονται χρόνια για να το μάθεις:
**Δεν χάνεις ανθρώπους όταν φεύγουν.
Χάνεις ανθρώπους όταν ανακαλύπτεις ότι ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικοί σου.**
Κι αυτοί που μένουν;
Αυτούς να τους προσέχεις.
Να τους τιμάς.
Να μην τους θεωρείς δεδομένους.
Γιατί ένας άνθρωπος που μένει κοντά σου όταν δεν έχει τίποτε να κερδίσει από εσένα, αξίζει περισσότερο από εκατό που σε θυμούνται μόνο όταν τους χρειάζεσαι… ή σε χρειάζονται.
Κάποτε φοβόσουν που το τσουβάλι άδειαζε.
Τώρα να φοβάσαι μήπως ξαναγεμίσει με λάθος ανθρώπους.
Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να έχεις πολλούς γύρω σου.
**Είναι να ξέρεις ποιον κρατάς δίπλα σου.**
Και αν στο τέλος της διαδρομής κοιτάξεις μέσα στο τσουβάλι και έχουν απομείνει μόνο δύο, τρεις, τέσσερις άνθρωποι…
μη λυπηθείς.
Να ευχαριστήσεις τον Θεό.
Γιατί η ζωή δεν σου πήρε τους πολλούς.
**Σου αποκάλυψε τους αληθινούς.**
Και να θυμάσαι:
**Το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς,
αλλά η ζωή κρατάει μόνο εκείνους που άντεξαν να μείνουν όταν δεν ήσουν βολικός, δυνατός, χαμογελαστός ή χρήσιμος.**
Οι υπόλοιποι δεν χάθηκαν.
**Απλώς αποκαλύφθηκαν.**
π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος
Ευχαριστούμε την Μαρία που μας το έστειλε.
