ΑΡΘΡΑ του Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι το τέλος του μεγάλου παιδαγωγικού κανόνος του Ελληνικού Ορθόδοξου Γένους.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η πραγματικότητα της επανεκκίνησης της συναλληλίας, του φιλότιμου και της αρχοντικής λεβεντιάς.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η αναστήλωση του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού στην σωστή αποστολική του πορεία.
Και γιατί αγαπητοί μου σιωπητήριο νεκρών, αφού αυτοί είναι έτσι και αλλιώς άλαλοι;
Καταλάβατε ότι μιλάμε για ζωντανούς νεκρούς που ενώ αντηχεί όλη η κτίση αυτοί έκλεισαν αυτιά αλλά και μάτια .
Το παρασκήνιο είναι πλούσιο, αλλά το μυαλό μας πτωχό ..
Ας ξεκινήσουμε ...
Στυγερή δολοφονία στην Θεσσαλονίκη με μανδύα τρομοκρατίας βάζει θεμέλιο για ανωμαλία στην χώρα ...μέχρι και τα διεθνή ΜΜΕ ασχολήθηκαν και όταν ασχολούνται αυτά κάτι έρχεται .
Και ξαφνικά έχουμε ένα δουλεμπορικό ιστιοφόρο με 54 "τουρίστες" να προσαράζει επιτυχώς στην Κω.
Βλέπουμε ότι το " ταξιδιωτικό πρακτορείο" του βαθέως κράτους της Τουρκίας συνεχίζει την δουλειά του, ενώ η Τουρκία μας απειλεί ευθέως ότι θα μας ρίξει χαστούκι γιατί συμμαχήσσμε με το Ισραήλ .
Όταν σε βρίσκουν μ@λ@@@ ότι θέλουν σε κάνουν ..έτσι σε λίγα 24 ώρα η Κωνσταντινούπολη και η Άγκυρα θα δεχτεί τις αντιπροσωπείες του ΝΑΤΟ με τα δώρα τους στον σουλτάνο, βλέπε τους κινητήρες των F- 35..έτοιμες να παζαρέψουν τα Στενά του Βοσπόρου, την στιγμή που ο Πούτιν με χίλια δυο εσωτερικά προβλήματα αποφάσισε να πολεμήσει πραγματικά και να καταλάβει το Κίεβο και την Οδησσό ..
Για αυτό ο νυν πολιτικός τσάρος της Ρωσίας κλείνει τα σύνορα με την Φιλανδία , το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία , την Γεωργία για να μην του ξεφύγει κανένας άνδρας ενόψει της μεγάλης επιστράτευσης που ετοιμάζει .
Αλλά και η Ευρώπη μόλις δει αυτές τις κινήσεις του Πούτιν θα ξεκινήσει να καλεί άνδρες στα όπλα .
Και ενώ συμβαίνουν τόσα, ο Περσικός από παράδεισος των πλουσίων γίνεται η κόλαση για κάθε επενδυτικό σχεδιασμό την στιγμή που τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν εμπόλεμη περιοχή και οι κάτοικοι στις χώρες αυτές αντί να βλέπουν άστρα τις καλοκαιρινές νύχτες βλέπουν πυραυλάκια..
Εμπόλεμες όμως περιοχές ετοιμάζονται να γίνουν και οι ίδιες κοινωνίες στο άκουσμα μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης απόρροιας των ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ στο να συνεννοηθούν οι άνθρωποι και να καταλήξουν σε ειρήνη ...εντελώς απίθανο σήμερα ..
Ο σχεδιασμός των αντίχριστων δυνάμεων είχε χρονικό ορίζοντα να ισοπεδώσει Ρωσία - Ιράν μέσα στο 2025 και λόγω αυτής της καθυστέρησης προσπαθεί τμηματικά να υλοποιηθεί το πρόγραμμα ,αλλά αυτό πουθενά δεν κολλάει .
Το ΝΑΤΟ είναι αποφασισμένο έναντι των νέων προκλήσεων να αναβαθμίσει το πυρηνικό δυναμικό του ..είναι ποιο οικονομικό αυτό έναντι της αύξησης των άλλων στρατιωτικών δαπανών;
Έτσι στην Κωνσταντινούπολη και την Αγκυρα ( καθόλα τυχαίο ) θα αποφασίσουν για " πόλεμο Γενικό" και όπου βγει ...
Εμείς γνωρίζουμε ότι πάλι ο σχεδιασμός θα βγει πάλι στην ΠΟΛΗ, την Βασιλεύουσα των Ρωμαίων Ελλήνων Ορθοδόξων χριστιανών.
Σας φαίνονται όλα αυτά παράδοξα ;
Δεν είναι καθόλου παράδοξα γιατί μέσα από τα σχέδια των ανθρώπων γίνεται το Σχέδιο του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ .
Το πραγματικό γκαζάκι δεν είναι αυτό που εξερράγη.
Πώς μια καταδικαστέα αναρχική ενέργεια μπορεί να μετατραπεί σε εκλογικό ψευδοδίλημμα και να αναζωπυρώσει τον πολιτικό διχασμό.
1.- Η τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών σε κατοικίες πολιτικών προσώπων αποτελεί πράξη απολύτως καταδικαστέα. Σε μια δημοκρατία, η πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται με επιχειρήματα και ψήφο, όχι με βία, απειλές και τρομοκράτηση.
Η καταδίκη όμως μιας εγκληματικής πράξης δεν απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να παρακολουθεί και τον τρόπο με τον οποίο αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί πολιτικά.
Στην πολιτική ιστορία, πολλές φορές ένα πραγματικό γεγονός αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία όχι για αυτό που είναι, αλλά για την αφήγηση που οικοδομείται γύρω του. Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος.
2.- Εκτιμώ μετά βεβαιότητος ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ. θα επιχειρήσει να μετατρέψει ένα ποινικό γεγονός σε κεντρικό πολιτικό αφήγημα των επόμενων εκλογών.
Το μήνυμα θα μπορούσε να είναι απλό: «Ή εμείς ή η αναρχία.»
Πρόκειται για ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά διλήμματα που μπορεί να τεθούν σε μια κοινωνία. Διότι δεν αφορά απλώς την οικονομία ή την αποτελεσματικότητα μιας κυβέρνησης. Αφορά το αρχέγονο ανθρώπινο συναίσθημα του φόβου.
Όταν ο πολίτης πεισθεί ότι κινδυνεύει η προσωπική του ασφάλεια, αρχίζει να ψηφίζει διαφορετικά. Δεν επιλέγει πλέον αυτό που θεωρεί καλύτερο. Επιλέγει εκείνον που πιστεύει ότι μπορεί να τον προστατεύσει. Και τότε η δημοκρατική κρίση υποχωρεί μπροστά στον φόβο.
3.- Εδώ όμως ανακύπτει το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα.Το δίλημμα «ή εμείς ή η αναρχία» είναι πραγματικό ή είναι ένα επικοινωνιακό κατασκεύασμα;
Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα ψευδοδίλημμα.
Η εγκληματική επίθεση στη Θεσσαλονίκη ήταν μια απολύτως καταδικαστέα ενέργεια, η οποία οφείλει να διερευνηθεί και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Καμία πολιτική ή ιδεολογική επίκληση δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τη βία.
Άλλο όμως η ύπαρξη μιας εγκληματικής ενέργειας και άλλοη παρουσίαση ολόκληρης της χώρας ως ευρισκόμενης προ των πυλών της αναρχίας. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα τέτοιας ισχύος ώστε να απειλεί την ύπαρξη του κράτους ή να μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε γενικευμένη αποσταθεροποίηση.Η εγκληματική δράση ορισμένων ομάδων, όσο σοβαρή και αν είναι, δεν ταυτίζεται με την κοινωνική πραγματικότητα.
Επομένως, η μετάβαση από ένα συγκεκριμένο περιστατικό στο γενικό συμπέρασμα ότι «ή ψηφίζετε εμάς ή έρχεται η αναρχία» δεν αποτελεί αντικειμενική περιγραφή της κατάστασης. Αποτελεί πολιτική ερμηνεία της.
Και ακριβώς γι' αυτό ένας τέτοιος πολιτικός «εκβιασμός» πρέπει να καταδικαστεί από όλη την αντιπολίτευση σύσσωμη.
Οι δημοκρατίες δεν λειτουργούν με τεχνητά διλήμματα. Λειτουργούν με ελεύθερη κρίση των πολιτών.
4.- Το δίλημμα αυτό, εφόσον αναδειχθεί, πιθανότατα δεν θα μείνει μόνο του. Θα συνοδευθεί από δεύτερο: «Ή Μητσοτάκης ή ακυβερνησία.»
Η επίκληση της κυβερνητικής σταθερότητας υπήρξε πάντοτε ισχυρό πολιτικό εργαλείο. Θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί στην εικόνα μιας αντιπολίτευσης που εμφανίζεται κατακερματισμένη ή χωρίς σαφή κυβερνητική πρόταση.
5.- Στη συνέχεια μπορεί να προστεθεί και ένα τρίτο δίλημμα: «Ή οικονομική σταθερότητα ή επιστροφή στην ανασφάλεια.»
Οι συνταξιούχοι, οι μικροκαταθέτες, οι δημόσιοι υπάλληλοι και γενικότερα όσοι φοβούνται οικονομικές αναταράξεις είναι ένα εκλογικό σώμα ιδιαίτερα ευαίσθητο σε τέτοιου είδους επιχειρήματα.
6.- Έτσι σχηματίζεται μια ενιαία πολιτική αφήγηση: Ασφάλεια. Κυβερνησιμότητα. Οικονομική σταθερότητα. Απέναντί της τοποθετούνται τρεις αντίθετες έννοιες: Αναρχία. Ακυβερνησία. Οικονομικός κίνδυνος.
Από επικοινωνιακής πλευράς πρόκειται για ένα εξαιρετικά ισχυρό σχήμα.
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν είναι αποτελεσματικό. Το ερώτημα είναι αν ωφελεί τη δημοκρατία. Διότι μια κοινωνία που οδηγείται να ψηφίζει με βασικό κίνητρο τον φόβο μεταβάλλεται σταδιακά σε κοινωνία πολιτικής πόλωσης. Οι πολίτες παύουν να συζητούν για την υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, το δημογραφικό ή τη θεσμική ανασυγκρότηση. Συζητούν μόνο για τον «κίνδυνο».
Και όταν ο φόβος γίνεται το κυρίαρχο πολιτικό συναίσθημα, ο αντίπαλος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος και αρχίζει να παρουσιάζεται ως απειλή.
Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μια δημοκρατία κινδυνεύει να διχαστεί.
7.- Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά τέτοιες λογικές. Ο τόπος δεν χρειάζεται νέα εμφυλιοπολεμικά αντανακλαστικά. Δεν χρειάζεται να χωριστεί ξανά σε στρατόπεδα που αλληλοφοβούνται.
Χρειάζεται ψυχραιμία, θεσμική σοβαρότητα και ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση.
Η βία των άκρων πρέπει να αντιμετωπίζεται αποφασιστικά από τη Δικαιοσύνη και τις διωκτικές αρχές. Ταυτόχρονα όμως ο πολιτικός κόσμος οφείλει να αντισταθεί στον πειρασμό να μετατρέψει κάθε εγκληματική πράξη σε εκλογικό εργαλείο. Γιατί τότε τα γκαζάκια παύουν να καίνε μόνο αυτοκίνητα. Αρχίζουν να καίνε την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών. Και αυτή είναι μια φωτιά πολύ δυσκολότερο να σβήσει.
8.- Η πολιτική του φόβου είναι παλιά. Αλλά δεν παύει να είναι επικίνδυνη. Η επίκληση του φόβου δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία.
Σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, αλλά και στον 21ο, κυβερνήσεις διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων αξιοποίησαν υπαρκτές κρίσεις για να οικοδομήσουν ισχυρά πολιτικά διλήμματα.
Άλλοτε ήταν ο φόβος του κομμουνισμού. Άλλοτε της τρομοκρατίας. Άλλοτε της χρεοκοπίας. Άλλοτε της πανδημίας. Άλλοτε της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.
Σήμερα ενδέχεται να προστεθεί ακόμη ένα δίλημμα: «Ή σταθερότητα ή αναρχία.»
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο φόβος χρησιμοποιείται ως βασικό πολιτικό καύσιμο. Κάθε φορά όμως που συμβαίνει, η δημόσια συζήτηση απομακρύνεται από τα πραγματικά προβλήματα και μεταφέρεται στο πεδίο των συναισθημάτων.
Ο πολίτης δεν καλείται πλέον να αξιολογήσει πολιτικές. Καλείται να επιλέξει εκείνον που υπόσχεται ότι θα τον προστατεύσει από έναν κίνδυνο. Έτσι, η ψήφος παύει να είναι προϊόν ελεύθερης πολιτικής κρίσης και μετατρέπεται σε αντανακλαστική αντίδραση απέναντι στον φόβο.
Ο φόβος είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο κάθε εξουσίας. Δεν χρειάζεται να καταργήσει τις εκλογές. Αρκεί να διαμορφώσει τα ερωτήματα στα οποία θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες.
Όταν η πολιτική παύει να συζητά το μέλλον και περιορίζεται να διαχειρίζεται τον φόβο, τότε η κοινωνία δεν αυτοκυβερνάται πλέον· απλώς καθοδηγείται.
3 Ιουλίου σαν σήμερα: 324 ο Μέγας Κωνσταντίνος νικά στη Μάχη της Αδριανούπολης
Τα αίτια της σύγκρουσης θα πρέπει να αναζητηθούν στην παλιά ιστορία με τις αντιπαλότητες που ξεκίνησαν μετά την κατάρρευση της Τετραρχίας του Διοκλητιανού. Ο Κωνσταντίνος υπερίσχυσε στη Δύση, μετά τη μάχη στη Μιλβία γέφυρα (312) και αργότερα νίκησε τον Αύγουστο της Ανατολής Λικίνιο στη μάχη στην Κίβαλι. Μετά από μία ακόμα ήττα του Λικινίου στην πεδιάδα του Άρδα (316), ο Κωνσταντίνος έγινε κύριος ολόκληρης της Βαλκανικής Χερσονήσου, πλην της Θράκης, ενώ συνήφθη ειρήνη μεταξύ των δύο Αυγούστων που κράτησε 7 χρόνια. Ο Κωνσταντίνος, που ήταν εμφανώς ισχυρότερος, αναζητούσε αφορμή για να επιτεθεί ξανά και να επεκταθεί σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή επικράτεια. Η αφορμή δόθηκε το 324, όταν ο Λικίνιος αντέδρασε υπερβολικά όταν ο στρατός της Δύσης εισχώρησε στην περιοχή του καταδιώκοντας Βησιγότθους επιδρομείς (ή Σαρμάτες). Αυτή η υπερβολική αντίδραση θεωρήθηκε εχθρική από τον Κωνσταντίνο και ήταν επαρκής δικαιολογία για να εισβάλει με μεγάλο στρατό στη Θράκη.
Ο Κωνσταντίνος προωθήθηκε προς τα σημερινά Βουλγαρικά σύνορα κοντά στον Έβρο ποταμό, έξω από την Αδριανούπολη. Τα δύο στρατεύματα παρέμειναν στη θέση τους για αρκετές μέρες πριν τη μάχη. Υπήρχε, και από τις δύο πλευρές, μια γενική απροθυμία να διακινδυνεύσουν διασχίζοντας τον ποταμό, εναντίον ενός καλά προετοιμασμένου αντιπάλου. Τελικά, ο Κωνσταντίνος χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα για τη διέλευση του ποταμού Έβρου από τα στρατεύματά του: Έχοντας εντοπίσει ένα κατάλληλο πέρασμα όπου ο ποταμός στένευε και μια δασωμένη πλαγιά προστάτευε το πέρασμα, διέταξε να συγκεντρωθούν υλικά και σχοινιά σε κάποιο άλλο σημείο της όχθης, αρκετά μακρυά από το επιλεγέν σημείο, ώστε να δώσει την εντύπωση ότι είχε πρόθεση να κατασκευάσει γέφυρα εκεί. Επί της δασωμένης πλαγιάς συγκέντρωσε μυστικά περί τους 5.000 πεζούς τοξότες και δύναμη ιππικού. Κατόπιν, ηγούμενος του ιππικού πάνω από το πέρασμα του ποταμού, επέπεσε επί του αντιπάλου του αιφνιδιαστικά. Ο αιφνιδιασμός είχε πλήρη επιτυχία, ενώ αμέσως μετά το υπόλοιπο του στρατεύματος διέσχισε τον ποταμό στο ίδιο σημείο. Αυτό που ακολούθησε ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιστορικού Ζώσιμου, «μια μεγάλη σφαγή». Ο Λικίνιος τραυματίσθηκε ελαφρά και κατάφερε να διαφύγει στην πόλη του Βυζαντίου.
Αξιοσημείωτα:
Ο Κωνσταντίνος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά συστηματικά το χριστιανικό λάβαρο για το οποίο έδωσε εντολές να περιφέρεται σε όλο το πεδίο της μάχης και ιδιαίτερα στα σημεία όπου οι δυνάμεις του έχαναν τον έλεγχο. Σύμφωνα με τους Βυζαντινούς ιστορικούς, το λάβαρο έπαιξε μεγάλο ρόλο για την ανύψωση του ηθικού των στρατιωτών του Κωνσταντίνου ενώ καταπτόησε τους στρατιώτες του αντιπάλου του.
Επακόλουθα:
Ήταν μια από τος μεγαλύτερες μάχες του 4ου αιώνα (και της ύστερης αρχαιότητος), όσον αφορά το μέγεθος των στρατευμάτων που πήραν μέρος. Επιπλέον διεξήχθη σε ένα σημείο που θεωρείται, διαχρονικά, ως ένα από «τα πιο διαφιλονικούμενα σημεία της Παγκόσμιας Ιστορίας».
Απόδοση κειμένου στα Ελληνικά: Δημοσθένης Λαμπρινάκης
Σαν σήμερα 3 Ιουλίου πριν 29 χρόνια, κοιμήθηκε ο πρώτος βιογράφος του οσίου Παϊσίου, ο Ιερομόναχος Ισαάκ Σταυρονικητιανός ο Λιβανέζος, μια οσιακή μορφή των ημερών μας (1937–3/7/1998).
Να έχουμε την ευχή του και τις πρεσβείες του!
Ο Άγιος Γέροντας Ισαάκ αγάπησε πολύ, πάρα πολύ την Ελλάδα και 'μεις οι Έλληνες του χρωστάμε πολλά.
Ο κατά κόσμον Φάρες Αττάλα γεννήθηκε στο Ναμπάυ του πολύπαθου Λιβάνου το 1937. Νέος μόνασε στην πατρίδα του. Στη συνέχεια ήλθε για σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο αυτή γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με πατέρες του Αγίου Όρους και κυρίως με τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο, του οποίου υπήρξε ο πρώτος βιογράφος.
Το 1979 έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και από Φίλιππος ονομάσθηκε ‘Ισαάκ. Το μοναχικό σχήμα του το έδωσε ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος. Διετέλεσε Πνευματικός των μαθητών της Αθωνιάδος Σχολής και πολλών ανθρώπων. Άφησε αγαθό παράδειγμα αγωνιστού στην ευλογημένη συνοδεία του Σταυρονικητιανού Κελλιού της Αναστάσεως του Κυρίου στην Κάτω Καψάλα.
Άνθρωπος ευφυής, γλυκομίλητος, φιλόπονος, φιλότιμος, ψάλλοντας θαυμάσια με την ωραία φωνή του. Υπήρξε αγαθός παρηγορητής Ελλήνων και Αράβων. Για τους δεύτερους είχε αρχίσει μεταφράσεις πατερικών βιβλίων προς πνευματική τροφοδοσία τους. Ευλαβής, σεμνός και με φόβο Θεού. Αγάπησε την προσευχή, την άσκηση, την ιεροσύνη, τον μοναχισμό, την αρετή και την ελεημοσύνη.
Έγραφε ο παπα-Ισαάκ για τον Γέροντα Παΐσιο στο ωραίο βιβλίο του, Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: «Τους Ασκητικούς Λόγους του Αββά Ισαάκ τους είχε στο προσκέφαλό του και τους μελετούσε πάντοτε. Για μια περίοδο έξι ετών ήταν η μοναδική του πνευματική ανάγνωση. Έπαιρνε ένα στίχο και όλη την ημέρα τον επανέφερε συχνά στον νου του. τον μελετούσε βαθειά και πρακτικά, “όπως τα ζώα αναμηρυκάζουν την τροφή τους”, κατά την έκφρασή του. Μοίραζε ευλογία ένα απάνθισμα από τους λόγους του, για να παρακινήσει στη μελέτη τους. Πίστευε ότι “πολύ βοηθά η μελέτη στα Ασκητικά του αββά Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό η μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον θεό, τον βοηθάει για να το διώξει. Η ολίγη μελέτη στον αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες”.
Συνιστούσε και στους λαϊκούς να τον διαβάζουν, αλλά λίγο-λίγο, για να τον αφομοιώνουν. Έλεγε ότι το βιβλίο του αββά Ισαάκ αξίζει ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Όχι μόνο τον μελετούσε ο Γέροντας, αλλά και πολύ τον ευλαβείτο και ιδιαιτέρως τον τιμούσε ως άγιο. Πάνω στη μικρή Αγία Τράπεζα της “Παναγούδας” η μία από τις πέντε-έξι εικόνες που είχε ήταν του οσίου Ισαάκ. Από αγάπη και ευλάβεια προς αυτόν έδωσε το όνομά του σε κάποιον, όταν τον έκανε μεγαλόσχημο…».
Σ’ έναν επισκέπτη του Κελλιού του, με πολλές ερωτήσεις, απάντησε σχετικά: «Το μόνο που έχει να επιδείξει η Ελλάδα στην Ευρώπη είναι η Ορθοδοξία. Φοβάμαι όμως, και αυτό το λέω με πόνο και θλίψη, ότι οι Έλληνες σήμερα δεν είναι σε θέση να αναλάβουν μια τέτοια αποστολή. Το ορθόδοξο κύτταρο μέσα τους υπολειτουργεί. Σκέφτομαι πόσο σε παλιές εποχές η θεολογία αποτελούσε ανάγκη βιοτική του λαού και πόσο σήμερα έχει αποξενωθεί από τα ενδιαφέροντά του».
Αναχώρησε για την ουράνια πατρίδα όλων μας στις 3.7.1998, μετά από μακρά και πολυώδυνη ασθένεια, η οποία τον καταταλαιπώρησε και την οποία υπέμεινε γενναία. Στο νοσοκομείο που τον επισκεφθήκαμε μας υποδέχθηκε και αποχαιρέτησε μ’ ένα ωραίο χαμόγελο, «τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μάκρους», κατά το γραφικό λόγιο. Η εξόδιος ακολουθία του έγινε στο Κελλί της Αναστάσεως. χοροστατούντος του φίλου του μητροπολίτου Ξάνθης Παντελεήμονος και πλήθους ιερομονάχων και μοναχών, την επομένη ημέρα. Αναπαύεται τώρα απολαμβάνοντας τους μισθούς των καμάτων του, μέσα στο φως και τη χάρη του Αναστάντος Χριστού, τον οποίο από μικρός αγάπησε και ακολούθησε με όλη τη θέρμη της καρδιάς του.
Μετά την κοίμηση του, ένας Πνευματικός τον είδε και τον ρώτησε:
«Πως είσαι»; Του απάντησε: «Καλά είμαι». Τον ρώτησε ξανά: «Ο Γέροντας Φανούριος πως είναι»; «Καλά», του απάντησε. Ο Γέροντας Ηρωδίων, «Καλά». Τον ρώτησε και για κάποιον άλλο και του είπε πως δεν είναι καλά. Δεν του είπε τ' όνομά του. Σε έναν επισκέπτη του έλεγε: «Παλιά μιλούσαν μέσα στα μπακάλικα και τα καφενεία για αλήθειες δογματικές. Η θεολογία έγινε υπόθεση πανεπιστημιακή κι όχι κατάσταση βιωματική. Τρέφεται από τη λογοκρατία, ενώ θα έπρεπε να ζούσε από τον Λόγο.
Το μεγαλύτερο κακό για τον σημερινό άνθρωπο είναι τ’ ότι μέσα στην κοινωνία δέχεται τόσα πολλά ερεθίσματα, ώστε του μένει ελάχιστος χρόνος για να σκεφθεί τον Θεό. Αυτοί που έχουν επιδοθεί στην προσπάθεια για την ένωση των Εκκλησιών δεν έχουν οι ίδιοι ενωθεί με το Άγιον Πνεύμα η δεν ένιωσαν την ανάγκη να ενωθούν με Αυτό».
Φωτογραφία του Αγ.Ιωάννη Μαξίμοβιτς στις 2 Ιουλίου 1966-ημέρα της κοιμήσεώς του στο Σιάτλ-στον Ιερό Ναό του Αγίου Τύχωνα του Ζαντόνσκ
Κατά την διαδρομή από το Σαν Φραντσίσκο στο Σίατλ στράφηκε προς τα δεξιά και ευλόγησε τα βουνά της Πλάτινα, πριν να εγκατασταθεί εκεί η μοναστική αδελφότητα.Σε αυτήν πρωινή θεία Λειτουργία ο Άγιος Ιωάννης προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ
Photo taken of St John Maximovich in 1966 July 2nd the day of his death in Seattle. On route from San Francisco to Seattle he turned to the right and blessed the mountains of Platina before the brotherhood was even aware of their monastic dwellings. That morning Liturgy was celebrated and prayers before the Kursk icon of the Mother of God by St. John
…Από τον βίο του Αγίου…
Το Σάββατο στις 2 Ιουλίου το 1966 ο Άγιος έφυγε από αυτή την ζωή. Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ.
Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί, κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο. Ακούστηκε ένας θόρυβος και όταν μπήκαν μέσα τον βρήκαν κάτω πεσμένο από την πολυθρόνα του και όπως λένε προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του εκ των προτέρων και ήξερε ότι ο θάνατος του πλησιάζει και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας.
Τώρα λοιπόν που μας περίζωσαν οι εχθροί και η διαστροφή της αμαρτίας, είναι ανάγκη να καταφύγουμε στα στρατηγικά πνευματικά μας όπλα, αυτά που για τους άπιστους και τους δόλιους θεομπαίχτες είναι ανύπαρκτα, ώστε η σωτηρία της Ελλάδος να ομοιάζει σαν ένα κακόγουστο παραμύθι.
ΦΩΤΟ - εκεί στο Περαχώρι της Ιθάκης στο μέρος που γεννήθηκε ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ λίγο πιο ανηφορικά από το σπίτι του, υπάρχει περικαλλής Ιερός Ναός που κατέχει την εικόνα της ΒΛΑΧΕΡΝΙΩΤΙΣΣΑΣ η οποία εορτάζει στις 2 Ιουλίου.
Πριν ακόμα χαράξει το ΦΩΣ οι πιστοί από τον Ιερό Ναό αυτό ξεκινούν λιτανεία της Εφέστειας Εικόνος της Παναγίας της Βλαχερνίωτισσας μέσα από μεσαιωνικά μονοπάτια που καταλήγουν στην απόκρημνη Δυτική πλευρά του νησιού όπου υπάρχει ένα σπήλαιο εκκλησία και εκεί τελούν την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία εις ανάμνηση της Κατάθεσης της Τίμιας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά;
Ακριβώς γιατί αυτά μας κρατούν σε εποχές ασφυξίας λόγω της διαστροφής των καιρών μας.
Ακριβώς γιατί αυτά μας άφησαν οι πρόγονοι μας οι Ρωμιοί - βυζαντινοί από εκείνα τα χρόνια του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ και είμεθα υποχρεωμένοι να τα αφήσουμε στις επόμενες γενιές της Ρωμιοσύνης. Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ας μάθουμε τι όπλα έχουμε , όπλα πνευματικά μεγάλης διαστημικής ισχύος που η ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ τους σήμερα μας προστατεύει.
ΠΑΝΑΓΙΑ των Καρυών της Θερμής " εκεί θα αρχίσει μεγάλο ιστορικό" ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ
3 Ιουλίου του 1959, Η πρώτη φανέρωση του αγίου Ραφαήλ σε όραμα μέρα μεσημέρι στην Μαρία Τσολάκη.
Λανθασμένως έχει καθιερωθεί επισήμως μέχρι τώρα να εορτάζεται στις 3 Ιουλίου η εύρεση των λειψάνων του αγίου ΡΑΦΑΗΛ.
Σύμφωνα με ηλεγμένες πληροφορίες που έδωσαν οι Θερμιώτες Δούκας και Μαρία Τσολάκη, οι οποίοι βεβαιώνουν ότι μια εβδομάδα μετά την εύρεση των λειψάνων του αγίου ΡΑΦΑΗΛ πήγαν σε λαϊκό πανηγύρι γειτονικού χωριού με την ευκαιρία της εορτής των αγίων Αναργύρων (1 Ιουλίου).
Στις συνοπτικές καταθέσεις που δόθηκαν εκ των υστέρων στη Μητρόπολη Μυτιλήνης, για τα γεγονότα των πρώτων μηνών μετά την εύρεση του Αγίου Ραφαήλ, δεν ελέγχηθηκε η ακριβής ημερομηνία της ευρέσεως.
Έτσι, καθιερώθηκε η ημερομηνία 3 Ιουλίου, που όπως προαναφέραμε είναι η ημέρα κατά την οποία εμφανίσθηκε για πρώτη φορά ο Άγιος Ραφαήλ στη Μαρία Τσολάκη, δύο μέρες μετά την επιστροφή τους από το προαναφερόμενο πανηγύρι.
Η διόρθωση αυτή γίνεται για λόγους ιστορικής ακρίβειας.
Μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω το γεγονός που διαδραματίσθηκε στις 3 Ιουλίου του 1959 από το βιβλίο ''η ζωή εκ τάφων'' του Μητροπολίτη Γουμενίσσης κ Δημητρίου
Ἡ ἀρχή τῶν ἀποκαλύψεων
Οἱ ἐργασίες συνεχίζονταν. Οἱ ἐργάτες ἔκτιζαν τό Ἐκκλησάκι σύμφωνα μέ τό σχέδιο πού χάραξε ὁ Δούκας.
Στά μισά περίπου τοῦ κτισίματος οἱ πέτρες τελείωσαν, καί ἔσκαψαν λίγο πιό πέρα γιά νά βροῦν ἄλλες.
σχετικά με την κυρία Μαρία Τσολάκη και την πριν ένα χρόνο εκδημίας της στις 16 Ιουνίου του 2024
"αυτή την ευλυγισία και το εύκαμπτο των χειρών μετά την Κοίμηση την είδαμε και στην εκδημία του Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα - ΚΥΡΙΟΣ ΟΙΔΕ - να έχουμε την ευχή της " ΒΙΝΤΕΟ
Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΔΙΧΩΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ...ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΔΟΔΕΙΚΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ, ΑΝΟΊΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΔΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ .
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν βρίσκεται στην τελική φάση της βασιλείας του. Όταν κάποιος εξετάσει προσεκτικά τη σοβαρότητα της κατάστασής του, τα πιθανά αποτελέσματα και το χρονοδιάγραμμα, γίνεται σαφές ότι το τέλος του είναι κοντά.
Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας ανάλυσης που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Forbes και προβλέπει την πτώση του Πούτιν, και παρόμοιες εκτιμήσεις έγιναν στο podcast από τον Sebastian Junger – έναν παγκοσμίου φήμης πολεμικό ανταποκριτή, βραβευμένο συγγραφέα και σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ, γνωστότερο στο κοινό για το βιβλίο του «Η τέλεια καταιγίδα», ανέφερε το Index.hr
Λόγω των συνεχών επιθέσεων από ουκρανικά drones, η χερσόνησος της Κριμαίας έχει πρακτικά αποκοπεί από την τροφοδοσία της με καύσιμα. Οχήματα αυτοκινήτων μήκους χιλιομέτρων που μεταφέρουν ανθρώπους που προσπαθούν να διαφύγουν από τη χερσόνησο στη μέση της αιχμής της τουριστικής περιόδου στέλνουν μια εικόνα καταστροφής στο κοινό. Οι Ρώσοι έχουν μόνο μία διαδρομή παράδοσης καυσίμων: τη γέφυρα του Κερτς.
Αυτό το εξαιρετικά συμβολικό αρχιτεκτονικό έργο έχει βομβαρδιστεί αρκετές φορές, αλλά εξακολουθεί να στέκεται. Ωστόσο, τα βυτιοφόρα καυσίμων που το διασχίζουν γίνονται τέλειοι στόχοι και κάθε επόμενο χτύπημα εγγυάται μια τεράστια καταιγίδα πυρών. Οι ουκρανικές πηγές πληροφοριών επιβεβαιώνουν ότι μια μεγάλης κλίμακας επίθεση σε αυτόν τον στόχο είναι θέμα χρόνου.
Απώλεια νομιμότητας και το πνεύμα της εξέγερσης του Πριγκόζιν
Είναι κοινός τόπος ότι η πορεία του πολέμου στην Ουκρανία έχει αλλάξει, αλλά σε τέτοιες συγκρούσεις, η αντίληψη του κοινού είναι εξίσου σημαντική με την κατάσταση επί τόπου. Όταν συμβαίνουν καταστροφές σε τέτοια κλίμακα που ούτε ο Πούτιν ούτε το ρωσικό κοινό μπορούν να τις αγνοήσουν, η ίδια η πραγματικότητα αλλάζει.
Όλη αυτή η βάρβαρη ουκρανική περιπέτεια αρχίζει ξαφνικά να μοιάζει με πλήρες φιάσκο και ο Πούτιν δεν μπορεί πλέον να κρύψει αυτή την τεράστια εδαφική και πολιτική αποτυχία.
Το Forbes επισημαίνει ότι τη στιγμή που ένας δικτάτορας χάνει τον έλεγχο αυτού που βλέπει το κοινό, το αποτέλεσμα πολλαπλασιάζεται και ο χρόνος που τελειώνει αρχίζει να κυλάει πιο γρήγορα. Η απώλεια αξιοπιστίας στα δεσποτικά καθεστώτα οδηγεί αναπόφευκτα σε απώλεια νομιμότητας.
Μια σημαντική δήλωση από έναν Ρώσο βετεράνο
Η πρόσφατη δήλωση του Αλεξάντερ Λούνιν δείχνει ότι το ίδιο το σύστημα βράζει επικίνδυνα. Αυτός ο Ρώσος στρατιωτικός μπλόγκερ και βετεράνος της εισβολής στην Ουκρανία δημοσίευσε ένα βίντεο στο οποίο προειδοποιεί ανοιχτά για μια ανταρσία εντός του στρατού και τελικά απαιτεί μια άμεση συνέντευξη με τον Πούτιν στην τηλεόραση.
Ο Λούνιν ισχυρίστηκε ότι κατέχει άκρως απόρρητα μυστικά που του αποκαλύφθηκαν από υψηλόβαθμους διοικητές, τα οποία πρέπει να μεταφέρει προσωπικά στον πρόεδρο.
Το βίντεο συγκέντρωσε γρήγορα 11 εκατομμύρια προβολές. Αν και προσπάθησε να ηρεμήσει τη ρητορική του στο επόμενο βίντεο, αμέσως εμφανίστηκε ένα νέο βίντεο – αυτή τη φορά με ομάδες στρατιωτών που τον υποστήριζαν και απειλούσαν να στρέψουν τα όπλα τους στους δικούς τους αξιωματικούς που τους κακοποιούσαν.
Ο Λούνιν φυλακίστηκε αμέσως, αλλά όλη η υπόθεση αναζωπύρωσε το πνεύμα της αποτυχημένης εξέγερσης του Γεβγκένι Πριγκοζίν στο ρωσικό κοινό.
Σουρεαλιστικές λήψεις από βενζινάδικα και ο φόβος της ελίτ
Βίντεο επιτυχημένων ουκρανικών επιθέσεων σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και αποθήκες καυσίμων γύρω από τη Μόσχα, καθώς και σε απομακρυσμένες ρωσικές περιοχές, κυκλοφορούν συνεχώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ρώσοι influencers βιντεοσκοπούν με δάκρυα στα μάτια πώς δεν μπορούν να βρουν καύσιμα για τα αυτοκίνητά τους πουθενά, και στα βενζινάδικα οι άνθρωποι κυριολεκτικά μάχονται για καύσιμα.
Ταυτόχρονα, δραματικές εικόνες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο που δείχνουν στρατιωτική αστυνομία να απαγάγει κυριολεκτικά άνδρες σε ρωσικούς δρόμους και να τους αναγκάζει να μπουν σε περιπολικά για το μέτωπο, ενώ οι συγγενείς τους προσπαθούν να μπλοκάρουν τα οχήματα των απαγωγέων με τα σώματά τους.
Λογικά, ένα βασικό ερώτημα τίθεται όλο και πιο έντονα στους δρόμους των ρωσικών πόλεων: γιατί οι ίδιοι κακοποιοί του καθεστώτος που πραγματοποιούν την κινητοποίηση δεν πηγαίνουν οι ίδιοι στην πρώτη γραμμή;
Η ρωσική ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα κατάρρευσης καθεστώτων
Η ιστορία μας διδάσκει ότι τον τελευταίο αιώνα, η Ρωσική Αυτοκρατορία γνώρισε δύο φορές κατάρρευση και αλλαγή καθεστώτος λόγω καταστροφικών στρατιωτικών εκστρατειών στο εξωτερικό – την πρώτη φορά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δεύτερη φορά μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν.
Καθώς η πίεση στον Πούτιν αυξάνεται, οι ελίτ γύρω του αρχίζουν να πανικοβάλλονται για τη δική τους μοίρα και σε προσωπικότητες όπως ο Αλεξάντερ Λούνιν βλέπουν τα φερέφωνα των κρυφών φόβων τους.
Οι απλοί άνθρωποι μπορούν να συμπεράνουν μόνο δύο πράγματα από όλα αυτά – είτε ο ίδιος ο Πούτιν φταίει για όλα, είτε η διεφθαρμένη ελίτ τον κρατά σε πληροφοριακή απομόνωση, ώστε να μην καταλαβαίνει πόσο κρίσιμη είναι η κατάσταση.
Ο λαός θα κατηγορήσει αρχικά την ελίτ, και ακριβώς γι’ αυτό η ίδια ελίτ θα επαναστατήσει πρώτη – ακόμη και πριν από τον ίδιο τον στρατό – από καθαρό φόβο για τη ζωή της.
Η Πραιτωριανή Φρουρά και το σενάριο του Τσαουσέσκου
Ο Forbes μας υπενθυμίζει ότι προέβλεψε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ένα μήνα πριν από την έναρξή της το 2022, καθώς και την καταστροφική της έκβαση, σε μια εποχή που οι περισσότεροι λεγόμενοι ειδικοί και δημοσιογράφοι απέρριπταν την ίδια την πιθανότητα πολέμου. Ο Πούτιν, φυσικά, διαθέτει ένα ολόκληρο σύνολο αμυντικών μηχανισμών, ένα είδος Πραιτωριανής Φρουράς.
Πρόκειται για πιστούς σχηματισμούς ασφαλείας που περιλαμβάνουν την FSB, μονάδες του Υπουργείου Εσωτερικών, την Εθνοφρουρά (την Rosguard με 300.000 άνδρες) και περίπου 30.000 μέλη των ειδικών δυνάμεων που χρησιμεύουν ως άμεση προσωπική ασφάλεια. Για χρόνια τους χρησιμοποιούσε για να ελέγχει ο ένας τον άλλον και να διατηρεί την ισορροπία του φόβου.
Αλλά καθεμία από αυτές τις υπηρεσίες αποτελεί επίσης μια τεράστια απειλή, επειδή τα μέλη της είναι κυρίως πιστά στους άμεσους ανωτέρους τους. Η σύγκρουση και ο ανοιχτός πόλεμος μεταξύ αυτών των φυλών είναι ένα από τα πιο πιθανά σενάρια εντός του Κρεμλίνου.
Το πώς θα είναι το τέλος του Πούτιν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αποτέλεσμα όσων εργάζονται πάνω στο γενικό του σχέδιο.
Η ταχεία εκκαθάριση και η επικείμενη διαμάχη για την εξουσία απαιτούν την πλήρη εξουδετέρωση της απειλής του προτού καν αντιδράσουν οι πιστοί του. Αλλά αυτή η επιλογή εξαλείφει ένα βασικό πολιτικό εργαλείο – μια στημένη δίκη στην οποία ο Πούτιν θα γινόταν ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλες τις αμαρτίες και τα βάσανα της διακυβέρνησής του, απαλλάσσοντας έτσι όλους τους άλλους στην κορυφή της κυβέρνησης.
Αυτό θα επέτρεπε σε ολόκληρο το σύστημα και στην τρέχουσα ελίτ να παραμείνουν στην εξουσία με ελάχιστο χάος. Στην ιστορία, αυτό είναι γνωστό ως το «σενάριο Τσαουσέσκου».
Υπενθυμίζεται ότι αυτός ο διαβόητος Ρουμάνος δικτάτορας της εποχής του Ψυχρού Πολέμου εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τη στρατιωτική ηγεσία μαζί με τη σύζυγό του, ενώ αξιωματούχοι του προηγούμενου καθεστώτος του συνέχισαν να κυβερνούν τη χώρα ειρηνικά υπό το πρόσχημα ενός κατ’ όνομα δημοκρατικού συστήματος.
Μυστηριώδης θάνατος στην κορυφή του Κρεμλίνου
Το ότι τέτοια σκοτεινά σενάρια αποτελούν μια πολύ πραγματική απειλή για το καθεστώς υποδηλώνεται επίσης από τον πρόσφατο μυστηριώδη θάνατο του Σεργκέι Ιβάνοφ, μακροχρόνιου στενού συμμάχου και φίλου του Πούτιν, ο οποίος πέθανε στις 26 Ιουνίου σε ηλικία 73 ετών. Για χρόνια, ο Ιβάνοφ θεωρούνταν από το κοινό ως ο πιο πιθανός διάδοχός του.
Ήταν μία από τις λίγες προσωπικότητες στην κορυφή της ρωσικής κυβέρνησης που είχε τέτοια επιρροή και ασυλία που μπορούσε περιστασιακά να επικρίνει δημόσια την κατάσταση στη χώρα. Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε γρήγορα την είδηση της αποχώρησής του, χωρίς όμως να διευκρινίσει την αιτία θανάτου.
Ο Ιβάνοφ, ο οποίος ήταν κοντά στον Πούτιν από τη δεκαετία του 1970, τελικά απομακρύνθηκε από επιχειρησιακές πολιτικές θέσεις, αλλά διατήρησε εξαιρετικά ισχυρές και βαθιές διασυνδέσεις εντός της FSB μέχρι το τέλος.
Τέτοιες μυστηριώδεις εκκαθαρίσεις εντός του καθεστώτος δημιουργούν ένα τεράστιο πρόβλημα για τον Πούτιν. Καθώς οι πιθανοί αντίπαλοι και οι κάτοχοι εξουσίας εξαλείφονται με συνοπτικές διαδικασίες, τα υπόλοιπα μέλη της ελίτ συνειδητοποιούν ότι είναι τα επόμενα στη σειρά και αποφασίζουν να εξαπολύσουν ένα προληπτικό χτύπημα εναντίον του δικτάτορα για να σώσουν τους εαυτούς τους.
Η αφορμή μπορεί να είναι οτιδήποτε.
Η παράνοια στο Κρεμλίνο αυξάνεται ραγδαία και το έναυσμα για την τελική πτώση θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε – νέες δραματικές ουκρανικές επιθέσεις στην ίδια τη Μόσχα, μαζικές ελλείψεις τροφίμων, αποσχιστικές εξεγέρσεις σε αυτόνομες περιοχές όπως το Ταταρστάν, το Μπασκορτοστάν ή η Τσετσενία, ή η είσοδος του ουκρανικού στρατού στην Κριμαία.
Ωστόσο, το κλειδί για το πεπρωμένο βρίσκεται στην Κίνα. Εάν το Πεκίνο αποφασίσει ότι ένας αποδυναμωμένος Πούτιν έχει γίνει υπερβολικό βάρος για τα δικά του γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, ο ασιατικός γίγαντας θα μπορούσε να ανατρέψει τον Ρώσο πρόεδρο με διάφορους τρόπους – από την πλήρη διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας έως τον οικονομικό στραγγαλισμό.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ήδη εφαρμόζει πολύ αυστηρά τις δόσεις και περιορίζει τη βοήθεια προς τη ρωσική οικονομία, κάτι που φάνηκε καλύτερα όταν αρνήθηκε κατηγορηματικά να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Η Δύναμη της Σιβηρίας 2» που υποτίθεται ότι θα κατευθυνόταν απευθείας στην Κίνα.
Οι μέρες του Πούτιν είναι μετρημένες. Εάν οι τρέχουσες εξελίξεις συνεχιστούν με αυτόν τον ρυθμό ή επιδεινωθούν περαιτέρω, η πτώση του Βλαντιμίρ Πούτιν θα συμβεί το πολύ μέσα σε τρία χρόνια, καταλήγει το Forbes.
