Ελληνορωμαϊκά!

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

"κατέβασε την ΡΟΜΦΑΙΑ του και τον έκοψε" πραγματικό περιστατικό

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Ήταν κάπου το 2003 και μοναχός μας εκμυστηρεύτηκε το παρακάτω :
Κάποιος συγγενής του τον κατά- συκοφάντησε μαζί με άλλους δύο  συγγενείς του λέγοντας ασύστολα ψευδή εναντίον του 
Μας είπε ο μοναχός 
- έκανα υπομονή και προσευχή να τους φωτίσει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ 
- κάθε βράδυ μπροστά στο αναμμένο κανδήλι στην μεγάλη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ παρακαλούσα όχι για την εις βάρος μου συκοφαντία, αλλά να ειρηνεύσει  Θεός τους συκοφάντες μου.
- αυτοί  όμως γινόταν χειρότεροι και πλέον επικίνδυνοι.
- ο Γέροντας μου με πρότεινε τώρα να κάνω Σιωπή και να λέω αδιάλειπτα την ΕΥΧΗ .
- Πέρασε κάμποσος καιρός έτσι .
- ένα βράδυ την ώρα της προσευχής στο εικόνισμα του Ταξιάρχη Μιχαήλ άκουσα ένα θρόισμα , σαν να πετούσε δίπλα μου ένα τεράστιο πουλί.
- ανατρίχιασα με την όψη της εικόνας που ζωντάνεψε και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έφερε την ΡΟΜΦΑΙΑ του στον αέρα, τσυτόχρονα έβλεπα ένα εκ των τριών συκοφαντών μου να τον χτυπά στην μέση με την Σπάθα του.
- είχα μείνει άναυδος και έκλεισα τα μάτια τρομάζοντας.
- όταν τα άνοιξα είδα τον Αρχάγγελο να μου χαμογελάει.
- το εξομολογήθηκα στον Γέροντα μου και αυτός μου είπε " υπομονή  και κάτι ετοιμάζει ο Αρχάγγελος"
- έκανα τώρα μεγαλύτερη υπομονή γιατί οι συκοφάντες μου γινόταν ανελέητοι και πιο επικίνδυνοι. 
- πέρασε ένας χρόνος , αλλά στο μυαλό και στα αυτιά μου έρχονταν αυτό το μεγαλοπρεπές φτερούγισμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ , όταν μια μέρα έμαθα ότι τον βασικό συκοφάντη μου τον πήγαν στο Νοσοκομείο με πόνο στην μέση , όπου και κατέληξε.
- έπεσα στα γόνατα γιατί λυπήθηκα σφόδρα για την ψυχή του συγγενή. 
- δυστυχώς μέσα στον ίδιο χρόνο έφυγαν  και οι άλλοι δύο συκοφάντες μου αν και νέοι .
- στα αυτιά μου τώρα ερχόταν  το θρόισμα των Αρχαγγελικών φτερούγων, αλλά και το θρόισμα της ΡΟΜΦΑΙΑΣ του όταν την ανεβοκατέβαζε.
- δεν είναι παίξε γέλασε να έχεις απέναντι σου τον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Μέγα Ταξιάρχη 
ΣΤΩΜΕΝ καλώς 
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 "Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος θεωρήθηκε από τους Ιουδαίους Προστάτης του Ισραήλ, από τους Χριστιανούς Προστάτης του Νέου Ισραήλ, δηλαδή της Εκκλησίας του Χριστού και στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Προστάτης του Αυτοκράτορα και ταυτόχρονα Προστάτης του βυζαντινού στρατού ως Αρχιστράτηγος των ουρανίων στρατιών, των αγγέλων." Πηγή ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
ΣΤΩΜΕΝ καλώς Ελλάδα 

"-Τέλος τὰ βασίλεια. Πόλεμοι... ἀνησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ὁ φόβος.-Ὁ φόβος... " είπε ο ασκητής στον ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ και έβλεπε τις ημέρες μας πριν 100 χρόνια

 

«Πῶς προπορεύεσθε, ἀδελφέ, ἀπό τόν Πενταπόλεως, τόν πρό πολλοῦ ἐνταχθέντα μεταξύ τῶν ἁγίων ἱεραρχῶν;» - Ὁμολογία ἀσκητοῦ περί τῆς Ἁγιότητος τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου, Ἐπισκόπου Πενταπόλεως
ΠΗΓΗ ΘΗΒΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Ἀποφεύγοντας λοιπὸν νὰ παρασταθοῦμε καὶ παρακολουθήσουμε εἴτε γενικά, εἴτε μὲ λεπτομέρειες τὴν παραμονή του στὴ χερσόνησο τοῦ Ἄθω, τὴν καταγεμάτη διδαχή, συγκίνηση καὶ δέος, θὰ βρεθοῦμε κοντὰ σὲ μία ἐπίσκεψη ποὺ ἔκανε μιὰ ἀπὸ κεῖνες τὶς ἡμέρες στὰ Καυσοκαλύβια, στὴ δροσερὴ Κερασιὰ κι ἀπὸ ἐκεῖ στὰ Κατουνάκια, στὸ Ἡσυχαστήριο τῶν ζωγράφων Δανιηλαίων, στὴν ἀκροτοπιά, πού, ὅπως λένε, ψέλνουν ἀγγελικά. Ἦταν μία ταλαιπωρία, γιὰ νὰ φθάσει ὡς ἐκεῖ. Ἀλλὰ ὑπερνικήθηκε ἀπὸ τὸν ἔρωτα ποὺ ἔνοιθε γιὰ βυζαντινὲς μελῳδίες, γιὰ κατανυκτικοὺς ὕμνους στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Στὰ Κατουνάκια οἱ περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαῖοι ἀπὸ ἀδελφὸ σὲ ἀδελφὸ φύλαγαν τὸ θησαυρὸ τοῦ ἀρχαίου μέλους, ἰσοκρατοῦσαν καὶ ἔμελπαν τὴν ὑμνολογία χρωματίζοντας τὸ λόγο σὰν ἄγγελοι. Κάτι τὸ ἀσύλληπτο, τὸ «ῥαντίζον τὴν ψυχὴν θεϊκὴν δρόσον καὶ ἀγαλλίασιν». Στὸ Ἡσυχαστήριό τους, περίφημο γιὰ τὴν Ἀβραμιαία φιλοξενία του, ἐμόναζαν καὶ τότε κάπου δώδεκα ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μεταξύ τους μὲ ἄκρα ὑπακοή, ἁπλότητα καὶ ἀγάπη. Ἐκτελοῦσαν τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες μὲ τέτοια κατάνυξη, ποὺ ὁ ἐπισκέπτης λησμονοῦσε τὰ πάντα, αἰθεροπιανόταν, ξέφευγε ἀπὸ τὴ χοϊκὴ οὐσία καὶ ἐπιθυμοῦσε νὰ μὴ σαλέψει ποτὲ ἀπὸ κεῖ. Κάπου δέκα λεπτὰ τῆς ὥρας πορεία, κάτω ἀπὸ τὸ Ἡσυχαστήριό τους, ἦταν τὸ φρικτὸ Καρούλι, ἕνας ἀπόκρημνος βράχος πάνω ἀπὸ ἑκατὸ μέτρα, ὅπου κάτω χαμηλὰ στὶς ἀκριές του βρεχόταν ἀπὸ τὸ μανιασμένο κῦμα.
Οἱ Δανιηλαῖοι δὲν εἶχαν εἰδοποιηθεῖ γιὰ τὴν ἐπίσκεψή του, δὲν ἤξεραν ποιὸς εἶναι. Παρουσιάστηκε μὲ καλογερικὸ σκοῦφο, μὲ τὰ παλαιὰ ράσα ποὺ χρησιμοποιοῦσε στὴν καλλιέργεια τῶν λουλουδιῶν τοῦ κήπου τῆς Ῥιζαρείου, μὲ χοντρὲς καλογερίστικες ἀρβύλες. Εἶπε πὼς ἦταν ἕνας μοναχὸς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Τὸν ὑποδέχθηκαν ὅμως ὅπως πάντα μὲ ἐγκαρδιότητα, μὲ Ἀβραμιαία, ὅπως εἴπαμε, καλοσύνη καί, ἀφοῦ τὸν ἐκέρασαν νωπὰ σῦκα, φουντούκια μὲ ἀγριόμελο, εὐχαριστήθηκαν ποὺ θὰ ἔμενε μερικὲς μέρες κοντά τους νὰ παρακολουθήσει τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες.
Ἀλλὰ τὰ λίγα λόγια του, περίεργο, εἶχαν οὐσία, τόξευαν ἀκτῖνες «Θείου Φωτός!». Ὅπου καθὼς σὲ μιὰ στιγμὴ ὕστερα ἀπὸ τὶς πρῶτες περοποιήσεις σιγοπερπατοῦσαν μὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Δανιηλαίους, τὸν πέμπτο της συντροφιᾶς, κατευθυνόμενοι πρὸς τὸ φοβερὸ βράχο τοῦ Καρουλίου, συναπαντοῦν ἕναν ἄγνωστο «περίεργο» ἐρημίτη, μελαμψό, μὲ καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, μὲ δύο μεγάλα μάτια ποὺ σὲ καθήλωναν...
-Εὐλογεῖτε...ψιθύρισε ὁ Νεκτάριος. Κι ἀπόμεινε ἐκστατικός.
-Ὁ Κύριος, ἀποκρίθηκε αὐτός. Καὶ μονομιᾶς ἔκανε παρατήρηση στὸν ἀδελφὸ Δανιήλ.
-Πῶς προπορεύεσθε, ἀδελφέ, ἀπὸ τὸν Πενταπόλεως, τὸν πρὸ πολλοῦ ἐνταχθέντα μεταξὺ τῶν ἁγίων ἱεραρχῶν;
Σὰ νὰ τοὺς κόπηκε ἡ ἀναπνοή. Ὁ Δανιὴλ ἀπόμεινε νὰ κυττάζει χαῦνος. Ἐκεῖνος ἐκύτταζε τὰ μάτια τοῦ ἐρημίτη καὶ σώπαινε. Ἡ καρδιά του γοργοκτυποῦσε. Εἶχε λοιπὸν δίπλα του μίαν ἄγνωστη ἀγωνιστικὴ ψυχή, εὐλογημένη μὲ τὸ ποορατικὸ χάρισμα; Ἄθελά του δάκρυσε.
-Ὑπερευλογημένο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας, ἀδελφέ, ψιθύρισαν τὰ χείλη του. Μὴν ἀναφέρετέ τι διὰ τὸν ταπεινὸν δοῦλον του. Παρακαλῶ... παρακαλῶ, δεχθεῖτε... τὸν ἀσπασμόν μου. Κι ἐπλησίασε κι ἔσκυψε νὰ φιλήσει τὸ ῥοζιασμένο χέρι τοῦ ἐρημίτη.
Ἐκεῖνος τραβήχθηκε μὲ φόβο. Καὶ σκύβοντας μὲ τὴ σειρά του νὰ φιλήσει τὸ χέρι τοῦ ἐπισκέπτη, βρέθηκαν οἱ δύο πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Ἀντάλλαξαν ἐγκάρδιο ἀσπασμό.
-Χθὲς οἱ δαίμονες φρύαξαν... ψιθύρισαν τὰ χείλη τοῦ ἀσκητῆ. Μεταβλήθησαν σὲ σμῆνος μεγάλων κωνώπων, μὲ ἔπληττον καὶ προσπαθοῦσαν νὰ μὲ ἀφήσουν χάμου ἀναίσθητον. Πλὴν ὅμως δὲν ἴσχυσαν εἰς τὸ σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Εἰς δὲ τὴν φράσιν «Ἀναστήτω ὁ θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ Αὐτοῦ», ἐξηφανίσθησαν.
-Διατί;
-Διότι θὰ μοῦ ἐδίδετο ἡ εὐκαιρία νὰ γνωρίσω ἕναν φοβερὸ διώκτην των. Τί νέα ἀπὸ τὸν κόσμο;
-Τί νέα... Πόλεμοι, ἀτασθαλίαι, ζυμώσεις καί...
-Καταλαμβάνω, συμπλήρωσε ὁ ἐρημίτης. Κομπασμός, ὑπερηφάνεια, νοησιαρχία.
Ἀκολούθησε σιγή.
Στὸ μεταξὺ ὁ ἀδελφὸς Δανιὴλ παρατηροῦσε μὲ ἔκσταση τὸν ἀπρόσμενο ἐκεῖνο ἐπισκέπτη, ποὺ ἦταν Ἐπίσκοπος, καὶ προσπαθοῦσε μὲ λόγια συντριβῆς νὰ ἐπανορθώσῃ τὴν παράλειψη προσφορᾶς τοῦ ἀνάλογου σεβασμοῦ.
-Σᾶς ἀντιλαμβάνομαι, Σεβασμιώτατε, ἐπίασε νὰ λέει ὁ ἀσκητής. Νοσταλγεῖτε τὴν μόνωσιν. Ἀλλ᾿ ἐφόσον θεωρήσατε καθῆκον νὰ ὑπηρετήσετε αὐτοπροσώπως τὸν λαόν, ἐφόσον ὑπελογίσατε τοὺς συνανθρώπους καὶ τοὺς ἀγαπήσατε ἐκ μέσης καρδίας... Θἄρθει καὶ ἡ μόνωσις.
Τὸν κύτταξε πάλι στὰ μάτια καὶ ξαναδάκρυσε.
-Τί φρονεῖτε διὰ τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα ποὺ ἔρχεται; σιγορώτησε.
Ὁ ἐρημίτης δὲν ἀποκρίθηκε ἀμέσως. Σήκωσε τὸ βλέμμα ψηλά, πῆρε βαθειὰ ἀναπνοὴ καὶ εἶπε:
-Τέλος τὰ βασίλεια. Πόλεμοι... ἀνησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ὁ φόβος.
-Ὁ φόβος... ἐπαναλαβαν τὰ χείλη τοῦ Δανιήλ.
Δὲν εἶπαν ἄλλο τίποτα. Προχώρησαν καὶ οἱ τρεῖς γιὰ τὸ φοβερὸ βράχο...
dimitriosmamoglou

- Κωστή εμείς δεν έχουμε. Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε...

 


Κάποτε επισκέφτηκε κάποιος τον Άγιο Νεκτάριο και του είπε:

- Σεβασμιότατε, χρωστώ 25 δραχμές (πολλά λεφτά για την εποχή εκείνη).

Αύριο το γραμμάτιο λήγει και πάω χαμένος...

Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσεις.

Ο Άγιος Νεκτάριος καλεί τον ταμία του και του λέει:

- Κωστή, δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο.

Και φωνάζει από μέσα ο Κωστής στον Άγιο και του λέει:

- Δεν έχουμε Σεβασμιότατε.

- Για κοίταξε Κωστή, γιατί είναι ανάγκη...

- Σεβασμιότατε το ταμείο έχει όλο και όλο 25 δραχμές και είμαστε στην αρχή του μήνα. Πώς θα βγάλουμε το μήνα;

- Δώσε Κωστή και έχει ο Θεός...

Ο Κωστής μουρμουρίζοντας έδωσε τις 25 δραχμές και ο ξένος έφυγε.

Δεν είχε όμως περάσει αρκετή ώρα και έρχεται μια ειδοποίηση από την Αρχιεπισκοπή που έλεγε τα εξής:

«Παρακαλείτε ο Πενταπόλεως Νεκτάριος το απόγευμα της ιδίας ημέρας να τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης της εποχής εκείνης οικογενείας), έχοντας μαζί τους 4 φοιτητές της Ριζαρείου Σχολής για να ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ο Αρχιεπίσκοπος ασθένησε εκτάκτως».

Πράγματι ο Άγιος Νεκτάριος έκανε τη στέψη και το αποτέλεσμα ήταν, αφού τους περιποιήθηκαν, τόσο τον Άγιο όσο και τους ψάλτες και στο τέλος, τους πρόσφεραν από έναν φάκελλο.

Άνοιξαν οι 4 φοιτητές τους φακέλλους τους και βρήκε ο καθένας τους από 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές.

Άνοιξε και ο Άγιος Νεκτάριος το φάκελλό του και βρήκε μέσα 100 δραχμές. Έλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οι οποίες παραδόθηκαν στον Κωστή, στον ταμία, ο οποίος κατ' ομολογία του ιδίου κατεπλάγη και ουδέποτε πλέον εξέφερε γνώμη στις εντολές του Αγίου Νεκταρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος έκανε επί τη ευκαιρία έκανε ένα σοβαρό μάθημα, λέγοντας επιγραμματικώς στον Κωστή:

- Κωστή εμείς δεν έχουμε.

Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε...

Αυτά είναι και για εμάς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

ΠΗΓΗ http://agiosioannisprodromos.blogspot.com/

Ἄγγελοι περνοῦσαν µπροστὰ ἀπὸ τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας! Ἀπὸ τὴν µιὰ µεριὰ τῆς σπηλιᾶς ἔµπαιναν, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔβγαιναν. Τὶ ὀµορφιά!

 

 

Ἡ ὡραιότητα τῶν Ἀγγέλων δὲν περιγράφεται
«Τὶ ὀμορφιὰ ἦταν αὐτή, Θεέ μου!»

Γύρω στὸ 1960-62 εἶχα γνωρίσει στὸ Ἅγιον Ὄρος ἕναν Ἀσκητὴ ἀπὸ τὴν Καψάλα, τὸν πατέρα Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος µεταξὺ τῶν ἄλλων µοῦ διηγήθηκε κάποια πράγµατα γύρω ἀπὸ τὴν ζωὴ ἑνὸς Ἐρηµίτου, τοῦ Γέροντος Χαραλάµπους τοῦ «κοµποσχοινᾶ», ὁ ὁποῖος τὰ τελευταῖα πέντε χρόνια τῆς ζωῆς του τὰ ἔζησε στὴν ἄγρια περιοχὴ τῆς Καψάλας. Ἐλέγετο δὲ «κοµποσχοινάς», διότι σὰν ἐργόχειρο καὶ διακόνηµά του εἶχε τὸ νὰ πλέκη κοµποσχοίνια.

* * *

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Γερµανικῆς Κατοχῆς ἦταν στὴν Ἀθήνα ὁ ΓεροΧαράλαµπος καὶ τότε γνώρισε µία γριούλα Μοναχή, ὀνόµατι Μακαρία, Μικρασιάτισσα, ποὺ καλογέρευε µόνη της σ’ ἕνα µικρὸ ἀπέριττο φτωχικὸ σπιτάκι. Ἦταν σωστὸς ἐπίγειος ἄγγελος.

« Ἀξιώθηκα µὲ τὴν εὐχή της», ἔλεγε, «νὰ δῶ καὶ ἐγὼ ὁ ἄθλιος οὐράνιους Ἀγγέλους. Αὐτὴ ἡ Γερόντισσα εἶχε µία Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσας, πολὺ θαυµατουργή, ποὺ τὴν εἶχε φέρει ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Κάποια µέρα, τότε, στὴν Κατοχή, µὲ πῆγε σὲ µία σπηλιὰ στὰ βουνὰ τῆς Πεντέλης, ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, γιὰ νὰ κάνουµε τριήµερη νηστεία, ἀγρυπνία καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν πεῖνα, τὴν γύµνια, τὰ βασανιστήρια τῆς Γκεστάπο, τοὺς τόσους σκοτωµοὺς καὶ γιὰ ὅσους ὑπέφεραν ἀπὸ τὶς πολλὲς κακουχίες. Τὴν ἡµέρα εἴχαµε ἀναµμένο ἕνα κανδηλάκι µπροστὰ στὸ Ἅγιο Εἰκόνισµα τῆς Παναγίας. Τὴ νύχτα ὅµως τὸ σβήναµε, γιὰ νὰ µὴ γίνουµε ἀντιληπτοὶ ἀπὸ τοὺς Γερµανούς.

Τὴν δεύτερη ὅµως νύχτα ἐντελῶς ξαφνικὰ ἕνα ἀστραφτερὸ οὐράνιο τόξο κύκλωσε τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας. Λάµψι καὶ ἀκτινοβολία, ἄλλο πρᾶγµα…, ἔξω ἀπὸ τὸν γήϊνο κόσµο ποὺ ζοῦµε. Δὲν ἄντεξα, ἔπεσα κάτω καὶ ἄρχισα ἀµέτρητες στρωτὲς µετάνοιες…, δὲν ξέρω πόσες. Κατάκοπος ἀκούµπησα στὸν βράχο τῆς σπηλιᾶς καὶ µὲ κλειστὰ τὰ µάτια ἄρχισα νὰ λέγω συνεχῶς τὴν “Εὐχὴ”: “Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν µε”. Σὲ λίγο µὲ φωνάζει ἡ Μοναχὴ καί, ἀνοίγοντας τὰ µάτια µου, ἀντίκρυσα ἔκπληκτος ὑπερουράνιες ὑπάρξεις. Ἄγγελοι περνοῦσαν µπροστὰ ἀπὸ τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας! Ἀπὸ τὴν µιὰ µεριὰ τῆς σπηλιᾶς ἔµπαιναν, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔβγαιναν. Τὶ ὀµορφιά! Ἡ δὲ ὡραιότητα τῶν Ἀγγέλων δὲν περιγράφεται… Τὰ πρόσωπά τους ὁλόλαµπρα, ὁ χιτώνας τους φωτεινός, τὰ µαλλάκια τους ὄµορφα ριγµένα πρὸς τὰ πίσω, οἱ φτεροῦγες τους ἀνοικτές! Μόλις δὲ ἔφθαναν στὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας, µάζευαν τὶς φτεροῦγες τους, σταύρωναν τὰ χέρια τους καὶ προσκυνοῦσαν τὴν Θεοτόκο!

Ἔκλεισα τὰ µάτια, γιατὶ δὲν θεωροῦσα τὸν ἑαυτό µου ἄξιο καὶ ἱκανὸ νὰ βλέπω Ἀγγέλους. Ἔµοιαζαν ὅλοι τους. Ἐλάχιστα διέφεραν, ἁπλῶς καὶ µόνο γιὰ νὰ δείχνουν ὅτι εἶναι διαφορετικὰ πρόσωπα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἐνῶ ἦσαν κατὰ πάντα ἴδιοι. Δὲν σκέφθηκα νὰ παρακαλέσω ἐκείνη τὴν ὥρα τὴν Παναγία νὰ δώση εὐλογία γιὰ νὰ µοῦ ποῦν τὰ ὀνόµατά τους! Ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν σκέπτεσαι τὸ παραµικρό. Μόνο κοιτάζεις καὶ χαίρεσαι, ἀπορεῖς, θαυµάζεις… Νοιώθεις ἀπέραντη εὐτυχία. Ὁ φόβος ἐξαφανίζεται.

Πέρασαν καὶ Ἀρχάγγελοι, οἱ ὁποῖοι ξεχώριζαν λιγάκι ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους γιατὶ εἶχαν κάτι ρίγες πάνω στὸ ἔνδυµά τους.
– Θεέ µου καὶ Κύριέ µου, ἀνεφώνησα, ὄντως Σοῦ ὑπεραξίζει νὰ περιβάλλουν τὸν Οὐράνιο Θρόνο Σου τέτοιες ἐξαίσιες ἀκτινοβολοῦσες οὐράνιες ὑπάρξεις! Ὡς θαυµαστὰ τὰ ἔργα Σου, Κύριε, οὐράνια καὶ ἐπίγεια!… Τὶ ὀµορφιὰ ἦταν αὐτή, Θεέ µου! Τὶ ὀµορφιά! Τὶ κάλλος! Τὶ θεία εὐφροσύνη ἀπὸ τὴν ἄφατη ἐκείνη ὡραιότητα τῶν Ἀγγέλων!…».

(*) Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, Οἱ Ἀναβαθµοὶ στὴν ἐν Χριστῷ πορεία, σελ. 120-124, Πειραιὰς 2011

[Ο Γέροντας Χαράλαμπος ο Κομποσχοινάς (εκ Βρυούλων Μ. Ασίας, 1914 – 18-2-1998), έγινε μοναχός στο Καλύβι της Παναγίας Καζάνσκας στην Καψάλα.
Στό τέλος της ζωής του γηροκομήθηκε στην Μονή Σταυρονικήτα, από όπου και ανεχώρησε γιά τον ουρανό το 1998.]
Πηγή Αφροδίτη Καστάνη ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Κάθε βράδυ ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ περνάει από το σπίτι του στην Σηλυβρία της Αν. Θράκης "μετρώντας τέλος χρόνου" για αυτούς που τα ρήμαξαν όλα.

 


«Ναι, αυτός έρχεται κάθε βράδυ

και κάθεται εδώ στην πέτρα».
... Και όσα και να λένε οι μεγάλοι,
οι πολιτικοί και οι ισχυροί,
και όσα και να πιστεύει ο κόσμος,
εκείνα τα μέρη θα είναι
εις αιώνας αιώνων Χριστιανικά.
Όταν επήγε ο Γέροντάς μου, ο Μητροπολίτης Ύδρας Ιερόθεος, εις την Σηλυβρία, εις την πατρίδα του Αγίου Νεκταρίου, να βρει κάτι από τον τόπο, από το σπίτι όπου γεννήθηκε αυτός ο μεγάλος θαυματουργός Άγιος του αιώνα μας, έψαχνε, έψαχνε μήπως βρει κάποιο στοιχείο.
Δυστυχώς, τόσο πολιτισμό έχουν, που τα κατέστρεψαν όλα, τα εξαφάνισαν όλα, τα εξερίζωσαν όλα και σιγά, σιγά, με πολλή υπομονή και ταπείνωση, έμαθε ο ευλογημένος πού ήταν το σπίτι του Αγίου και πήγε να προσκυνήσει στον τόπο.
Οι Άγιοι έχουν χάρη, είναι θεοφόροι και γίνονται και οι τόποι τους αγιοβάδιστοι, αγιάζονται και τα δέντρα, και οι πέτρες.
Έψαχνε, λοιπόν, ο Ιερόθεος Ύδρας
και του είπε ένας γέρος εκεί Τούρκος:
«Παππούλη, εδώ έρχεται το βράδυ και κάθεται ένας γέρος παπάς …»
«Πώς είναι, παιδί μου;»
ρώτησε ο Δεσπότης
και ο Τούρκος τού τον περιέγραψε.
Τότε έβγαλε από την τσέπη του την εικόνα του Αγίου, του πολιούχου της Μητροπόλεώς του,
και του την έδειξε:
«Ναι, αυτός έρχεται κάθε βράδυ
και κάθεται εδώ στην πέτρα».
Και έσκυψε ο Μητροπολίτης και προσκύνησε την πέτρα, διότι δεν αφήνουν οι Άγιοι τον τόπο τους, επιβλέπουν, σκέπουν, φρουρούν και ευλογούν.
Μακαριστος π. Γεράσιμος Φωκάς
Μητροπολιτης Κεφαλληνίνων
από τον φίλο Πέτρο Πάπαγεωργίου


ΣΗΜΕΙΩΣΗ - ο Ιεράρχης αυτός ο πρώην Ιερόθεος Ύδρας ήταν μια χαρισματική μορφή της Εκκλησίας της Ελλάδος .
Σε αυτόν οφείλουμε την ανέγερση του περικαλλούς Ιερού Ναού του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ στην Αίγινα όπου και εκεί βρίσκεται το μνήμα του Θυμόμαστε Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία μαζί του και πως έψελνε το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ λες και κουβαλούσε όλη την ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ πάνω του.
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας.

άραγε θα τολμήσουν οι απέναντι "να επισκεφτούν" τα ΝΕΝΗΤΑ της Χίου βράδυ προς το ξημέρωμα ;

 

Ολόσωμος Ταξιάρχης Μιχαήλ Νενήτων Χίου (1μ. 80εκ.), που προκαλεί δέος!

Η συγκλονιστική ιστορία του: 

Η Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στα Νένητα ιδρύθηκε το 1305 προς τιμή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το 1306 μετονομάσθηκε σε «Μονή Ταξιαρχών» ύστερα από θαυματουργή εύρεση της Εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. 

Η παράδοση λέει ότι στα 1306 σε κάποιο μοναστήρι της Πελοποννήσου ένας ιερομόναχος με το όνομα Παρθένιος είδε στον ύπνο του τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ και τον πρόσταξε να φτιάξει την εικόνα του όπως ακριβώς τον είδε και να την στείλει στο μοναστήρι στα Νένητα της Χίου(3). Ο Γέροντας ρώτησε με απορία με ποιό τρόπο να στείλει την εικόνα στην Χίο. Ο Άρχων Μιχαήλ του είπε ότι μόλις την τελειώσει να γράψει στο πίσω μέρος της εικόνας το όνομά του και να την ρίξει στην θάλασσα και μόνη της θα πάει στον προορισμό της. Έτσι ο Γέροντας έφτιαξε την εικόνα όπως είδε τον Αρχάγγελο με εντυπωσιακές διαστάσεις ένα μέτρο και ογδόντα πόντους ύψος και ένα μέτρο και είκοσι πόντους πλάτος και την έριξε στην θάλασσα.

Στα Θυμιανά στην περιοχή του Μέγα Λιμνιώνα , μια μέρα ο παπάς του χωριού είδε μία λάμψη στην θάλασσα και πηγαίνοντας να δει τη είναι βρήκε την εικόνα του Αρχάγγελου. Ευχαριστώντας τον Θεό που τον αξίωσε να δει αυτό το θαύμα πήγε και ανακοίνωσε την έβρεσει της εικόνας στους συχωριανούς του(4). Αυτοί πήραν την εικόνα και το θεώρησαν ως καλό σημάδι για το χωριό τους μιας και την περίοδο αυτήν έχτιζαν στο χωριό μια καινούργια εκκλησία και αποφάσισαν ότι η εκκλησία θα πρέπει να αφιερωθεί στον ταξιάρχη μιας και η εύρεση της εικόνας ήταν θεϊκό σημάδι.

Το βράδυ όμως ο αρχιμάστορας είδε στον ύπνο του τον Ταξιάρχη και του είπε ότι πρέπει να τον πάνε στην μονή στα Νένητα. Ο αρχιμάστορας δεν έδωσε βάση στο όνειρο και την επόμενη το βράδυ τον ξαναείδε και του είπε πάλη ότι έχει έρθει για να πάει στην μονή στα Νένητα . Ο αρχιμάστορας τότε τρομοκρατημένος το ανέφερε στους Θημιανούσους αλλά αυτή μη θέλοντας να αποχωριστούν και την μεγαλόπρεπη εικόνα του αγίου δεν τον άκουσαν. Το επόμενο όμως βράδυ ο αρχιμάστορας είδε πάλη τον Ταξιάρχη στον ύπνο του αλλά αυτήν την φορά ήταν πολύ αγριεμένος και απείλησε τον αρχιμάστορα και τους Θημιανούσους που τον παρακούν και ότι θα τους τιμωρήσει αν δεν εκτελέσουν την εντολή του. Το πρωί της άλλης μέρας και κατά την διάρκεια που ο αρχιμάστορας ανέβαινε στην σκαλωσιά, κάτι τον έσπρωξε και τον έριξε κάτω, αλλά χωρίς να πάθει περαιτέρω κακό. Βλέποντας αυτό αμέσως ,έντρομος, ο αρχιμάστορας και οι Θυμιανούσοι αποφάσισαν ,για να είναι και σίγουροι μην πάθουν μεγαλύτερο κακό, να εκτελέσουν την εντολή του Ταξιάρχη και έτσι με πομπή ξεκίνησαν να φέρουν την εικόνα του Αγίου στα Νένητα.

Το ίδιο βράδυ στην μονή η Ηγουμένη είδε στον ύπνο της ότι την επομένη θα έρθει στην μονή κάποιος αξιωματούχος να τους επισπευτεί και γι αυτό θα πρέπει να ετοιμαστούν αυτές και η μονή να τον υποδεχτούν .Η γερόντισσα αφού ανακοίνωσε στης μοναχές τη άκουσε προετοίμασαν το μοναστήρι και βγήκαν στον δρόμο και περίμεναν την άφιξη του αξιωματούχου μην γνωρίζοντας όμως ούτε ποιός είναι ούτε τι είδους αξιωματούχος θα τους επισκεφτεί. Όταν όμως είδαν την πομπή και την εικόνα να έρχονται κατάλαβαν ότι το όνειρο ήταν για τον Αρχιστράτηγο των Αγγέλων. Με ψαλμούς και με όλη την μεγαλοπρέπεια πήραν την εικόνα και την τοποθέτησαν στο καθολικό στα αριστερά του τέμπλου, σύμφωνα με τους κανόνες που υπάρχουν για την τοποθέτησης των εικόνων μέσα στον ναό.

Το βράδυ όμως ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος μέσα στον ναό και μπαίνοντας μέσα οι μοναχές να δουν από πού προέρχεται και τη συμβαίνει αντίκρισαν την εικόνα του ταξιάρχη να βρίσκεται στα δεξιά της Ωραίας Πύλης στην θέση που μπαίνει η εικόνα της Παναγίας. Οι καλόγριες δεν τόλμησαν να αλλάξουν θέση στην εικόνα και μόνο όταν μετά από καιρό κάποιος Δεσπότης επισκέφτηκε την μονή και είδε αυτήν την παραβίαση του κανόνα και μη πιστεύοντας τις μοναχές, τις πρόσταξε να τοποθετήσουν την εικόνα στην κανονική του θέση και να την δέσουν στον τοίχο ώστε να μην μπορεί να μετακινηθεί. Τότε μπήκε στον ναό ένας αγγελιοφόρος και παρέδωσε ένα μήνυμα στον δεσπότη, ο οποίος αμέσως ο Δέσποτας έπεσε στην εικόνα και άρχισε να κλαίει και να παρακαλάει τον Ταξιάρχη να τον συχωρέσει που ήθελε να τον βγάλει από την θέση του και τώρα αυτός έχανε την δική του.

Έτσι η εικόνα πήγε πάλι στην θέση της Παναγίας και από τότε δεν τόλμησε κανένας να την μετακομίσει μέχρι και σήμερα.
Πηγη  ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ανήμερα της εορτής του ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ολοζώντανος παρουσιάζεται στο ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ Νοσοκομείο των Αθηνών και παραλαμβάνει την ψυχή του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ. Ήταν 8 Νοεμβρίου 1920 το βράδυ

 


 Ένα μεγάλο ΑΓΙΟ σαν τον ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ τον Επίσκοπο Πενταπόλεως τον Θαυματουργό , τον παραλαμβάνουν Αρχαγγελικές Δυνάμεις τιμητικά για να τον παρουσιάσουν ενώπιον του θρόνου  της ΔΟΞΗΣ του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.
8 Νοεμβρίου του 1920  και είχε σουρουπώσει για τα καλά , η εκκλησία μας εόρτασε την Σύναξη των ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ και είχε ήδη τελειώσει ο μεθεόρτιος πανηγυρικός εσπερινός για την εορτή των Ταξιαρχών στην ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΣΩΜΑΤΩΝ  ΠΕΤΡΑΚΗ.
Λίγο πιο κάτω στο Αρεταίειο Νοσοκομείο των Αθηνών επί της λεωφόρου Βασ. Σοφίας νοσηλευόταν εδώ και δύο μήνες ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ με σοβαρότατη ουρολογική πάθηση.
Το Αρεταίειο Νοσοκομείο βρισκόταν λίγο πιο πέρα από την Σχολή της Ριζαρείου, όπου ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ έσπειρε , πότισε και καλλιέργησε χυμώδεις καρπούς πνευματικούς στις ψυχές των νέων Θεολόγων εκείνης της περιόδου επί 14 συναπτά έτη.
Ήταν λογικό ο ΑΓΙΟΣ να αισθανόταν ότι βρισκόταν σε οικείο μέρος.
Αυτά ως εισαγωγή αν και δεν φτάνουν, όταν πρόκειται κάποιος να μιλήσει για τον ΜΕΓΑΛΟ αυτό  ΑΓΙΟ της εποχής μας.
Πριν ικανούς χρόνους ένας Ιερομονάχος από την Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη με την παρακάτω μαρτυρία του μας μετέφερε στις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.
Όπως μας είπε, εξομολογούσε την θυγατέρα ( υπερηλικιωμένη κυρία σήμερα ) της νοσοκόμας που έκανε νυχτερινή βάρδια στο θάλαμο, όπου νοσηλευόταν ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ.
Αυτά τα συγκινητικά της μετέφερε η μητέρα της από εκείνες τις στιγμές που κάνεις μέσα στον νοσοκομείο του ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΥ δεν γνώριζε πόσο υψηλό επισκέπτη είχαν. Η ταπεινότητα και η απλότητα του ΑΓΙΟΥ δεν έδινε σημεία μιας αρχιερατικής παρουσίας.
-« στον θάλαμο επικρατούσε ησυχία , είχε ήδη τελειώσει το απογευματινό επισκεπτήριο και οι νοσοκόμες εκτελούσαν τις τελευταίες οδηγίες για κάθε ασθενή που έλαβαν από τους γιατρούς»
-« έτσι βρέθηκα στο δωμάτιο του ΑΓΙΟΥ φυσικά αγνοώντας ποιος ήταν»
-« η γερόντισσα που τον διακονούσε είχε γείρει το κεφαλάκι της αποκαμωμένη»

- « την ώρα που έβλεπα προς το παράθυρο του  βορειοανατολικού δωματίου( οπού νοσηλευόταν ο ΑΓΙΟΣ)   αν είναι καλά κλειστό»
-« Βλέπω έξω από το παράθυρο  μια γιγαντόσωμη ανθρώπινη φιγούρα με φτερούγες να το ανοίγει και να μπαίνει στο χώρο»   -« με το σπαθί που έφερε ακούμπησε το μέτωπο του ΑΓΙΟΥ και στο σημείο αυτό δημιουργήθηκε ένα δυνατό ΦΩΣ υπέρλαμπρο»
-« ήταν η στιγμή που παρελήφθη   η ψυχή του ΑΓΙΟΥ για να βρίσκεται σήμερα κοντά μας και να μεσιτεύει για όλους μας»

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ στο δωμάτιο που κοιμήθηκε Οσιακά ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ και λόγος του «Περί σχίσματος» και ΠΑΠΑ (φώτο)


 

Πριν την πανδημία Covid -19 φίλος καλός  μας έστειλε ευλογίες από το πρωινό επισκεπτήριο στο θάλαμο του Αρεταίειου Νοσοκομείου των Αθηνών και από το δωμάτιο που κοιμήθηκε ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ το σούρουπο της Κυριακής της 8- 11- 1920.

Τότε ήταν  πολύ δύσκολο κάποιος να επισκεφτεί αυτόν τον χώρο λόγω των νέων συνθηκών ασφαλείας στα νοσοκομεία.

Τον ευχαριστούμε και τις μοιραζόμαστε μαζί σας προς Δόξα του Άγιου Θεού.
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ εκτός από τα σημεία της μυροβλυσίας και της θαυματουργίας του κατά την στιγμή της οσιακής κοιμήσεως του και μετά  μας άφησε και ανεξίτηλα σημεία ιστορικής εκκλησιαστικής επίγνωσης στους χαλεπούς καιρούς μας μέσω των γραπτών του κειμένων καθότι πολυγραφότατος εν ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.
Τον ίδιο τον ΑΓΙΟ τον απασχολούσε αυτό που ξεκίνησε επι των ημερών του δηλ. τα πάρε – δώσε των εκκλησιαστικών παραγόντων της εποχής του με την Δύση.
Έτσι αποφάσισε να αποτυπώσει τις ιστορικές  γνώσεις του πάνω στο ζήτημα αυτό και εξέδωσε εν ζωή το μεγαλειώδες έργο « ΜΕΛΕΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ».  
Τα πενιχρά εισοδήματα του ΑΓΙΟΥ δεν του επέτρεπαν την έκδοση αυτή του έργου και θεαρέστως συνέδραμαν προς τον σκοπό αυτό οι πνευματικοί αδελφοί του Δανιηλαίοι από το την ομώνυμη αδελφότητα του ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.
Το έργο αυτό επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ τον Δεκέμβριο του 1998 ακριβώς με την ίδια γραμματοσειρά δίχως να αλλοιωθεί το παραμικρό.
Σε αυτό το έργο διαβάσαμε το 1998  πολλά ιστορικά – εκκλησιαστικά παράδοξα τα οποία θεμελιώνουν την πλάνη του Παπικού πρωτείου και άλλα πολλά .
Εν συντομία ο ΑΓΙΟΣ θέτει το ζήτημα των ψευδοκλημεντίων κειμένων πάνω στα οποία στηρίχτηκαν οι δυτικοί . Μας κάνει εντύπωση ότι ο ΑΓΙΟΣ αμφισβητεί ακόμα και την παρουσία του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΈΤΡΟΥ στην Ρώμη, κατά πόσο μάλλον την δράση του και το μαρτύριο του εκεί (κατά τον ΑΓΙΟ μαρτύρησε σε πολίχνη ονόματι Ρώμη παρακείμενη  της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου).
 Επίσης ο  ΑΓΙΟΣ  ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ομιλεί για την Αποστολική διαδρομή του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ μέχρι την σημερινή Ισπανία, αφήνοντας αιχμές ότι δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί το μαρτύριο του στην Ρώμη.
Αυτά καταλάβαμε και αναρωτηθήκαμε τι συμβαίνει τελικά και πόσα πράγματα δεν γνωρίζουμε που αλλοιώνουν την εκκλησιαστική ιστορία μας.
Ακολουθούν οι ευλογίες οι σημερινές.

  Φώτο 2



Φωτο 3

Φωτο 4

Βοήθεια μας ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ;

 




μεταδίδουν τα τουρκικά ΜΜΕ «Η Ελλάδα αναγνώρισε την τουρκική ΑΟΖ μέσω Γαλλίας» Τουρκικά ΜΜΕ: «Ψυχρολουσία στην Αθήνα – Αναγνώρισαν την ΑΟΖ»

 

Ως σημαντική διπλωματική εξέλιξη υπέρ της Άγκυρας και σοβαρό πλήγμα για την Αθήνα παρουσιάζουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τις διεργασίες γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης–Κύπρου.

Ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδα- Κύπρου: «Ψυχρολουσία στην Αθήνα- H Γαλλία ζήτησε την τουρκική άδεια για το καλώδιο!»- Ξέφρενοι πανηγυρισμοί στα τουρκικά ΜΜΕ για την επικράτηση στο διπλωματικό «μπρα-ντε φερ» του Αιγαίου, κάνοντας λόγο για διπλωματική νίκη που ανοίγει τον δρόμο στη «de facto αποδοχή του Τουρκολιβυκού Μνημονίου»

Με διθυραμβικούς τόνους και εμφανή διάθεση να αναδείξουν μια τουρκική διπλωματική επικράτηση, προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι η Γαλλία παρακάμπτει την Ελλάδα και στρέφεται προς την Τουρκία, ζητώντας επίσημη αδειοδότηση για τις έρευνες του γαλλικού πλοίου «Abeille Marengo».

Στα εκτενή δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, με χαρακτηριστικό τίτλο «Ψυχρολουσία στην Αθήνα! Το σχέδιο της Ελλάδας σκάλωσε στην Τουρκία», η υπόθεση παρουσιάζεται ως μια εξέλιξη με ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις. Κατά την τουρκική ανάγνωση, οι αντιδράσεις της Άγκυρας για τα θαλάσσια όρια δεν περιορίστηκαν σε μια ακόμη διπλωματική διαμαρτυρία, αλλά φέρονται να οδήγησαν σε μια διαδικασία που, όπως υποστηρίζεται, συνιστά de facto αποδοχή των τουρκικών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Η Γαλλία ζήτησε γραπτή άδεια από την Άγκυρα»

Στο επίκεντρο της τουρκικής δημοσιότητας βρίσκονται οι επαφές της Γαλλίδας πρέσβειρας στην Άγκυρα, Ιζαμπέλ Ντιμόν, με τον Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών, Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι. Επικαλούμενα, μάλιστα, και ελληνικά δημοσιεύματα, τα τουρκικά μέσα επιχειρούν να αναδείξουν τη συγκεκριμένη επικοινωνία ως καθοριστικό βήμα προς μια νέα διπλωματική πραγματικότητα.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδονται από τον τουρκικό Τύπο, η Άγκυρα απαίτησε να λάβει εκ των προτέρων το ακριβές εύρος και τις συντεταγμένες των ερευνών που πρόκειται να πραγματοποιήσει το «Abeille Marengo», θέτοντας ουσιαστικά στο τραπέζι τις δικές της αξιώσεις για την περιοχή δραστηριοποίησης του πλοίου.

Παράλληλα, γαλλική πηγή φέρεται να υποστηρίζει ότι οι δύο πλευρές βρίσκονται πολύ κοντά στην οριστικοποίηση του περιεχομένου του σχετικού εγγράφου. Ωστόσο, το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στην ερμηνεία που αποδίδει η τουρκική πλευρά σε αυτή την επικοινωνία, καθώς καθιστά σαφές ότι θα θεωρήσει τη γραπτή ενημέρωση ως «αίτημα χορήγησης άδειας» για δραστηριότητες εντός της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί.

Το μήνυμα της Άγκυρας, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: εάν δεν ακολουθηθούν οι προβλεπόμενες διπλωματικές διαδικασίες συντονισμού, οι τουρκικές ναυτικές δυνάμεις είναι έτοιμες να επανέλθουν στο πεδίο, παρεμβαίνοντας στις ερευνητικές δραστηριότητες.

 

Ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδα- Κύπρου: «Ψυχρολουσία στην Αθήνα- H Γαλλία ζήτησε την τουρκική άδεια για το καλώδιο!»- Ξέφρενοι πανηγυρισμοί στα τουρκικά ΜΜΕ για την επικράτηση στο διπλωματικό «μπρα-ντε φερ» του Αιγαίου, κάνοντας λόγο για διπλωματική νίκη που ανοίγει τον δρόμο στη «de facto αποδοχή του Τουρκολιβυκού Μνημονίου»


«Σοκ στην Αθήνα» και τουρκικοί ισχυρισμοί για έμμεση αναγνώριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου



δεν είναι drone ή UAV, δεν είναι βαλλιστικοί πύραυλοι, αλλά ΡΟΜΦΑΙΕΣ που κόβουν - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

 


ΦΩΤΟ 1, 2 από fb
Ήταν παραμονή του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ( και γιορτάζαμε ήδη  τους ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ) πριν  χρόνια. Με ένα γνωστό μας ιερέα πήγαμε από το μεσημέρι σε ένα εκκλησάκι του ΑΓΙΟΥ  σε μια  απόμερη πλαγιά για να το ετοιμάσουμε  ώστε να είναι έτοιμο για τον πανηγυρικό εσπερινό.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ξαφνικά έγινε κάτι σαν σεισμός, τα τζάμια πήγαν να σπάσουν. Πεταχτήκαμε έξω, πάνω από εκεί  που βρισκόμασταν και σε χαμηλό ύψος  ένα δικό μας μαχητικό της ΠΑ κυνηγούσε ένα τούρκικο.
Τον είχε πάρει ο δικός μας τον τούρκο με τέτοια λύσσα που εμείς από κάτω  καταλαβαίναμε τον ψυχικό βράσιμο  του Έλληνα πιλότου.
Μπροστά μας η θέα ήταν άπλετη και ο ορίζοντας καθαρός.
Ο τούρκος είχε βάλλει πορεία και κατέβαινε μεταξύ Θάσου και ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, αλλά τόσο φοβήθηκε που έστριψε απότομα πάνω από το νησί της Θάσου και εξαφανίστηκε προς τα Ανατολικά.
Μου λέει ο παπάς
-         « φέρε την εικόνα των ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ να την θυμιατίσουμε και να σταυρώσουμε με αυτή τον ορίζοντα.»
-         « Οι ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ είναι τα ΟΠΛΑ μας και τόσα χρόνια ο τούρκος κάθεται στα αυγά του.»
-         « αλλά μέχρι πότε αν εμείς δεν ενεργοποιήσουμε την ΠΙΣΤΗ και την ΜΕΤΑΝΟΙΑ μας;»
 Μετά από δυο χρόνια
Τα γεγονότα τρέχουν τώρα, όπως τρέχουν τα αεροπλάνα.
S-400 όπως λέμε Καλάσνικοφ – Η Ρωσία επιβάλλει τα όπλα της σε όλο τον κόσμο https://www.onalert.gr/eksoplismoi/s-400-opos-leme-kalasnikof-i-rosia-epidiokei-na-epivallei-ta-opla-tis-se-olo-ton-kosmo/366721/


Η Ρωσία όχι απλώς πουλάει τους S-400 αλλά μπορεί να τους χρονομισθώνει με Leasing ;
« Η Ρωσία ανακοίνωσε την επιστροφή των συστημάτων S-400 και Pantsir-S από τη Σερβία»
Οι Ρώσοι που κατέχουν τους πηγυαίους κώδικες  αυτών των διαστημικών πυραυλικών συστημάτων κάνουν  δυνατή   γεωστρατηγική πολιτική με το να μπορούν να ενεργοποιούν η να τα απενεργοποιούν όποτε θέλουν .
Άραγε για αυτό και οι δηλώσεις του Πούτιν    
 Πούτιν: Η Ρωσία διαθέτει «μοναδικά όπλα αλλά όχι για να απειλεί» https://www.onalert.gr/eksoplismoi/poytin-i-rosia-diathetei-monadika-opla-alla-ochi-gia-na-apeilei/367379/
Την στιγμή που τα τουρκικά ΜΜΕ διαδίδουν ότι ολοκληρώθηκε η παραλαβή των S-400 και όλα τελούν υπό την τελική    ενεργοποίηση, που την βλέπουν περί τον ερχόμενο Απρίλιο , την ίδια ώρα Έλληνες κυβερνητικοί επισημαίνουν στους Ευρωπαίους  το γνωστό σε όλους μας ότι το προσφυγικό είναι μη διαχειρίσιμο.
Σε λίγο μπορεί όλα να μην είναι διαχειρίσιμα και ο λόγος είναι κατεξοχήν πνευματικός.
Με το ζόρι και οικειοθελώς διώχνουμε το ΦΩΣ.
Όμως το ΦΩΣ επιμένει γιατί το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ του  ανήκει.
Εδώ και χρόνια στο ΑΙΓΑΙΟ συγκρούεται το ΦΩΣ  με τους νοητούς και υποστατικούς δαίμονες.
Και πολλές φορές το ΦΩΣ γίνεται ΜΑΥΡΟ για να τους κατατροπώσει.
Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

   Ένας "ΜΑΥΡΟΣ" διώχνει τους Τούρκους πιλότους πολεμικών «σαν τις μύγες» πάνω από τη Μυτιλήνη

Μπορεί στις μέρες μας το Αγιοτόκο νησί της Λέσβου να έγινε αποθήκη ψυχών μιας αποτυχημένης πολιτικής ως αναφορά το προσφυγικό, μπορεί να έγινε ο κυματοθραύστης των νεοποχίτικων επιλογών να αλλοιωθεί πληθυσμιακά ο κοινωνικός Ευρωπαικός ιστός.

Αλλά το ίδιο το νησί και οι κάτοικοι του βρίσκονται στο ¨μάτι των Αρχαγγελικών δυνάμενων» όσο και να το εποφθαλμιά το βάσκανο μάτι των αγαρηνών.


Δεν έχουν περάσει πέντε με έξη χρόνια που μας διηγήθηκαν μια ιστορία.
Μία μέρα βρέθηκε στο νησί της Λέσβου και συγκεκριμένα στο Μανταμάδο μια ηλικιωμένη τουρκάλα.

Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κάποιος ότι ήταν τουρίστρια σαν αυτές που κατά κόρον γεμίζουν το νησί από την απέναντι πλευρά της Θάλασσας του Αρχιπελάγους.
Αυτή όμως είχε κάτι το διαφορετικό.
Ρωτούσε και ξαναρωτούσε .
-Που βρίσκεται ο ΜΑΥΡΟΣ;


Οι ντόπιοι , όπως μου είπαν δεν κουράστηκαν να σκεφτούν, γιατί ο ΜΑΥΡΟΣ για αυτούς είναι ο φημισμένος Ταξιάρχης τους στην περιώνυμο Ιερά Μονή του στο Μανταμάδο.


Τον ονομάζουν ΜΑΥΡΟ λόγω της μαύρης απόχρωσης του μοναδικού γλυπτού στην Ορθοδοξία ανάγλυφου που απεικονίζει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που πλάστηκε από χώμα και το αίμα των μαρτυρησάντων Μοναχών της περιοχής στα χέρια των σαρακινών - αγαρηνών πειρατών.


Όμως , τους έκανε εντύπωση , πως η Τουρκάλα γνώριζε το ιδιαίτερο αυτό προσωνύμιο του Ταξιάρχη.
Και αυτός ήταν ο λόγος που την ρώτησαν.
Η ίδια δεν δυσκολεύτηκε να τους περιγράψει την αιτία για την οποία βρέθηκε στα μέρη τους.
Τους εκμυστηρεύθηκε εν τη απλότητα της , ότι ο γιός της ήταν πιλότος της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας από την απέναντι αεροπορική βάση….


Και τον τελευταίο καιρό δεν ήταν απλώς προβληματισμένος αλλά και φοβισμένος , μέχρι που σκεφτόταν να εγκαταλείψει την δουλειά του αυτή.


Όχι μια αλλά τις περισσότερες φορές που διατάχθηκε να πετάξει πάνω από το νησί του συνέβησαν παράξενα και επικίνδυνα πράγματα.
Όχι μόνο πάθαινε κρατήματα στην μηχανή του αεροπλάνου αλλά έβλεπε μπροστά του ένα θεόρατο ΜΑΥΡΟ να του κλείνει τον δρόμο και να τον αποπροσανατολίζει.


Η ίδια Τουρκάλα συνέχισε τις εκμυστηρεύσεις της …
Από Μυτιληνιούς τουρίστες που μας επισκέπτονται στα μέρη μας έμαθα – ποιος είναι ο ΜΑΥΡΟΣ αυτός , όπως τον λέτε εσείς .
Σήμερα βρίσκομαι εδώ για τον παρακαλέσω να μην φοβερίζει τον γιό μου που δεν θέλει να ξαναπετάξει και σκέφτεται να αφήσει την δουλεία του σαν ιπτάμενος.


ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ


Εμείς φταίμε που εν τη πράξη απομακρυνόμαστε από την ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ της βιωματικής Θεολογίας και στηριζόμαστε μόνο στα ανθρώπινα μέσα ενώ έχουμε πληθώρα άλλων.

Ξεχνάμε πολλά για αυτό και είμαστε αναπολόγητοι, την στιγμή που έχουμε δωρεάν αρχαγγελική άνωθεν προστασία.

Τελικά και τα F- 35 καλά είναι , αλλά πολύ ανώτερος λειτουργικά είναι ο ΜΑΥΡΟΣ με την ΡΟΜΦΑΙΑ του, αλλά εμείς δεν φροντίζουμε να αξιοποιήσουμε πνευματικά αυτά τα αντιαεροπορικά συστήματα μακράς εμβέλειας.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ



« Πασίγνωστος είναι ο Μανταμάδος για το μεγάλο προσκύνημα του Ταξιάρχη του. Η Εκκλησία του Αγίου βρίσκεται σε μικρή απόσταση απ' το χωριό, σ' ένα ανοιχτό, ολόφωτο χώρο από ελιές και πεύκα. Ο αρχικός ναός χτίστηκε πριν από το 1700. Το 1879 ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων. Το εικόνισμα του Αγίου είναι ανάγλυφο, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό. Ο θρύλος αναφέρει ότι το φιλοτέχνησε ένας μοναχός, από πηλό και αίμα. Στην περιοχή υπήρχε παλιό μοναστήρι.
Σε μια επιδρομή τους Σαρακηνοί πειρατές έσφαξαν τους μοναχούς. Γλίτωσε μονάχα ένας που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν. Αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα που απειλούσε να τους καταπιεί. Τρομαγμένοι άφησαν τον καλόγερο και έφυγαν.
Ο μοναχός, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των σκοτωμένων συνάδελφων του έφτιαξε το εικόνισμα του Αγίου.


Ο Ταξιάρχης είναι ο προστάτης Άγιος της περιοχής αλλά και όλης της Λέσβου. Ιδιαίτερα τον σεβόταν οι Τούρκοι για τα πολλαπλά του θαύματα.
Φορούσε σιδερένια παπούτσια και έτρεχε παντού να προστατεύσει τους χριστιανούς. Η μορφή του εβένινου εικονίσματος πείθει ότι είναι έργο μιας φλογερής πίστης, ενός απλού ανθρώπου. Το σκοτεινό πρόσωπο είναι γεμάτο δύναμη καθώς προβάλλει μέσα απ' το αστραφτερό ασημένιο πλαίσιο.
Ο Ταξιάρχης του Μανταμάδου είναι το μοναδικό ανάγλυφο, εικόνισμα της Λέσβου. Ακόμα και σήμερα οι προσκυνητές τρέφουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτή τη μοναδική εικόνα.


Άλλοτε αντικρίζουν το πρόσωπο του Αγίου πολύ άγριο και απόμακρο και άλλοτε πολύ ήρεμο και οικείο, πιστεύοντας ό,τι κατά αυτό τον τρόπο ο Άγιος προσπαθεί να τους περάσει διάφορα μηνύματα.» http://ahdoni.blogspot.gr/


Στην Λέσβο γνωρίσαμε ανθρώπους που δεν πίστευαν στον ΑΓΙΟ ΘΕΟ αλλά πίστευαν στον ΜΑΥΡΟ ΤΑΞΙΑΡΧΗ.


Στην εύλογη απορία μου
Μα τι λέτε;
Μου ανέφεραν βιώματα προσωπικά και οικείων τους που όταν εκφράστηκαν άσχημα για τον Ταξιάρχη τους περιέλαβε κατ ιδίαν και για τα καλά ο ΜΑΥΡΟΣ.


ΚΑΙ συνέχισαν
πώς να μην το πιστεύουμε όταν σε ΑΥΤΟΝ οφείλουμε την ΛΕΥΤΕΡΙΑ μας από τα 500 και χρόνια της τουρκοκρατίας.
Φυσικά δεν τους έχουμε ρωτήσει σήμερα αν πιστεύουν αν θα τους σώσει ο ΜΑΥΡΟΣ από την νέα καμουφλαρισμένη βαρβαροκρατία;


« Ξημερώνει η Άγια Ημέρα της 8ης Νοεμβρίου 1912 και στις 7 ώρα το πρωί μπροστά στη Μυτιλήνη βρίσκεται ο ελληνικός στόλος: Τα θωρηκτά «Αβέρωφ», «Σπέτσαι», «Ύδρα», «Ψαρά», τα αντιτορπιλικά «Ιέραξ», «Νίκη», «Ασπίς», τα τορπιλοβόλα «12» και «14», το πλοίο εφοδιασμού «Κανάρης» και το επίτακτο «Πέλοψ». Αργότερα έφθασαν το «Καλουτάς», το «Ισμήνη», το εύδρομο «Αρκαδία» και άλλα βοηθητικά πολεμικά.
Οι Έλληνες της Μυτιλήνης ξεχύνονται στους δρόμους, πλησιάζουν τις ακρογιαλιές, στα Τσαμάκια, στο λιμάνι, στο Κιόσκι, κι ακούνε από την μπάντα του «Αβέρωφ» το εμβατήριο «Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά» και η καρδιά τους γεμίζει από ξέφρενη χαρά και μεγαλείο. Το παραλήρημα του πλήθους από ενθουσιασμό είναι αφάνταστα μεγάλο. Χαιρετίζουν την πολυπόθητη λευτεριά. Χιλιάδες ελληνικές σημαίες στόλισαν τα χριστιανικά σπίτια, τα δημόσια κτήρια, το δημοτικό κήπο και την προκυμαία.


Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και χαιρετιστήριοι πυροβολισμοί ακούγονταν από τα χριστιανικά παράθυρα και μπαλκόνια και ο κόσμος αγκαλιαζόταν και φιλιόταν με γνωστούς και άγνωστους, φωνάζοντας ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.» http://www.lesvosnews.net/

Η ΩΡΑΙΑ ΜΥΤΙΛΗΝΗ θα λευτερωθεί πάλι σύντομα από τα αδιέξοδα προβλήματα που της φόρτωσαν οι μεγάλοι καθώς και τα υπόλοιπα Ελληνικά νησιά αλλά και η Ελλάδα μας για να πούμε το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και να το εννοούμε.
Μετράτε μέρες …
Σε ένα καλό παιδί έφεδρος των ειδικών δυνάμεων , όπως μας εκμυστηρεύθηκε συγκινημένο , του παρουσιάστηκε ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ και του είπε « Π. είμαστε λίγο πριν το ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΦΩΣ»
Απευθυνόμαστε στο καθένα από εσάς που αισθάνεται αυτό τον βαθύ πόνο για τα χάλια μας – καλλιεργήστε και διαδώστε την ενότητα- ομοψυχία αλλά  και την ενίσχυση του Εθνικού μας φρονήματος με λεβεντιά και όχι υπερβολές ή ακρότητες. Η σύνεση και η ψυχραιμία θα μας σώσουν το επόμενο διάστημα. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας