ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΑ ΚΤΥΠΗΘΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΩΣ ΣΥΝΕΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
ΑΛΛΟΙ ΛΑΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ
ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΣΚΕΤΟΥΣ ΝΕΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑ
Διαβάζουμε:
Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι παιδί των γονέων του και γίνεται αριθμός
Η αφαίρεση του πατρωνύμου και του μητρωνύμου από τις νέες κυπριακές ταυτότητες δεν αποτελεί ευρωπαϊκή υποχρέωση, αλλά πολιτική επιλογή με βαθύτερο ανθρωπολογικό περιεχόμενο
Από τον Ιούλιο του 2026 οι νέες βιομετρικές ταυτότητες που εκδίδονται στην Κυπριακή Δημοκρατία δεν αναγράφουν πλέον τα ονοματεπώνυμα του πατέρα και της μητέρας του κατόχου.
Πρώτο και απολύτως αναγκαίο είναι να διευκρινιστεί ότι η αφαίρεση των ονομάτων των γονέων δεν επιβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποτελεί επιλογή της κυπριακής κυβέρνησης. Ο νέος Κανονισμός (ΕΕ) 2025/1208 θεσπίζει κοινές προδιαγραφές ασφαλείας για τις ευρωπαϊκές ταυτότητες: συγκεκριμένο μέγεθος, μηχανικώς αναγνώσιμη ζώνη, προηγμένα χαρακτηριστικά ασφαλείας, ενσωματωμένο ηλεκτρονικό μέσο αποθήκευσης, ψηφιακή εικόνα προσώπου και δακτυλικά αποτυπώματα. Δεν υποχρεώνει, όμως, τα κράτη να αφαιρέσουν τα ονόματα των γονέων ούτε απαγορεύει τη διατήρησή τους.
Η επίσημη αιτιολογία
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών της Κύπρου, η αναγραφή παύλας ή η απουσία ονόματος στο πεδίο του πατέρα θεωρήθηκε ότι μπορούσε να αποκαλύπτει ότι ο κάτοχος ήταν αγνώστου πατρός ή προερχόταν από μονογονεϊκή οικογένεια και, επομένως, να προκαλεί διάκριση ή στιγματισμό. Τα στοιχεία των γονέων, βέβαια, δεν διαγράφονται από το κρατικό Αρχείο Πληθυσμού. Παραμένουν καταχωρισμένα στο πιστοποιητικό γέννησης και στις κρατικές βάσεις δεδομένων. Απλώς παύουν να είναι ορατά πάνω στο έγγραφο που παρουσιάζει ο πολίτης ως απόδειξη της ταυτότητάς του.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος.
Από την ανθρώπινη ταυτότητα στην ψηφιακή ταυτοποίηση
Η ταυτότητα ενός ανθρώπου δεν είναι μόνο ένας μηχανισμός με τον οποίο το κράτος ξεχωρίζει τον πολίτη Α από τον πολίτη Β. Είναι η συνοπτική αποτύπωση της φυσικής, οικογενειακής και ιστορικής παρουσίας του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.
Ο άνθρωπος έχει όνομα και επώνυμο. Γεννήθηκε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Είναι παιδί συγκεκριμένου πατέρα και συγκεκριμένης μητέρας. Έχει ηλικία, καταγωγή, οικογενειακή συνέχεια και προσωπική ιστορία. Τα στοιχεία αυτά δεν είναι περιττές διοικητικές λεπτομέρειες. Είναι συστατικά της ταυτότητάς του.
Το πατρώνυμο και το μητρώνυμο συνδέουν ορατά τον άνθρωπο με την οικογένεια από την οποία προέρχεται. Τον τοποθετούν μέσα σε μια αλυσίδα γενεών. Δηλώνουν ότι δεν είναι ένα αυτοφυές και ανώνυμο βιολογικό άτομο, αλλά πρόσωπο που γεννήθηκε από άλλα πρόσωπα, με ρίζες, συγγένειες, μνήμη και ιστορία.
Η νέα λογική αλλάζει σταδιακά αυτόν τον ανθρωπολογικό τρόπο προσδιορισμού. Τα ορατά ανθρώπινα στοιχεία περιορίζονται και τη θέση τους καταλαμβάνουν: Ο μοναδικός προσωπικός αριθμός, ο αριθμός του εγγράφου, η μηχανικώς αναγνώσιμη ζώνη, το ηλεκτρονικό chip, η ψηφιακή φωτογραφία του προσώπου, τα δακτυλικά αποτυπώματα, η σύνδεση με το κεντρικό μητρώο.
Ο πολίτης παύει σταδιακά να αναγνωρίζεται από το ποιος είναι και αναγνωρίζεται κυρίως από το αν το πληροφοριακό σύστημα επιβεβαιώνει ότι είναι αυτός που δηλώνει πως είναι.
Η διαφορά δεν είναι λεκτική. Είναι βαθιά πολιτική και ανθρωπολογική.
«Υπάρχουν στο μητρώο». Δεν είναι όμως πλέον ορατά
Θα αντιτείνει κανείς ότι τα ονόματα των γονέων δεν χάνονται, αφού εξακολουθούν να βρίσκονται στο Αρχείο Πληθυσμού.
Όμως άλλο είναι ένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό να αναγράφεται φανερά στην ταυτότητα του προσώπου και άλλο να παραμένει καταχωρισμένο σε μια αθέατη κρατική βάση δεδομένων. Στην πρώτη περίπτωση το στοιχείο αποτελεί ορατό μέρος της προσωπικής ταυτότητας. Στη δεύτερη μετατρέπεται σε δεδομένο του συστήματος, προσβάσιμο μόνον από εκείνους που διαθέτουν τη νόμιμη και τεχνική δυνατότητα να το αναζητήσουν.
Η αλλαγή, επομένως, δεν συνίσταται μόνο στην αφαίρεση δύο πεδίων από μια πλαστική κάρτα. Συνίσταται στη μεταφορά της γνώσης για το πρόσωπο από τον ορατό ανθρώπινο κόσμο στο αόρατο ψηφιακό αρχείο.
Ο πολίτης γνωρίζει ποιοι είναι οι γονείς του. Το έγγραφο που φέρει επάνω του δεν το μαρτυρεί πλέον. Το γνωρίζει, όμως, η κεντρική βάση δεδομένων.
Αυτή ακριβώς είναι η ανατροπή: λιγότερη ορατή ανθρώπινη ταυτότητα, περισσότερη αθέατη πληροφοριακή εξάρτηση.
Δεν πρόκειται για κυπριακή ιδιοτροπία
Η Κύπρος δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Στις ταυτότητες πολλών ευρωπαϊκών κρατών, όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας, δεν αναγράφονται τα ονόματα των γονέων. Αναγράφονται κυρίως το ονοματεπώνυμο, η ημερομηνία και συνήθως ο τόπος γέννησης, η υπηκοότητα, ο αριθμός του εγγράφου και τα υπόλοιπα στοιχεία που αφορούν αποκλειστικά τον κάτοχο. Στη Γαλλία προωθείται ήδη ταχύτερη αντικατάσταση των παλαιών δελτίων, ώστε να επεκταθεί η χρήση της ηλεκτρονικής ταυτότητας.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η ιταλική ηλεκτρονική ταυτότητα. Το ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών δεν την παρουσιάζει απλώς ως έγγραφο αναγνώρισης, αλλά ως μέσο ψηφιακής ταυτότητας και πρόσβασης στις διαδικτυακές υπηρεσίες. Τα ονόματα γονέων ή κηδεμόνων προβλέπονται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις ανηλίκων έως 14 ετών, όταν το δελτίο είναι έγκυρο για ταξίδια στο εξωτερικό.
Επομένως, η κυπριακή επιλογή εντάσσεται σε μια ευρύτερη μετάβαση: από την ταυτότητα ως έγγραφο που αποτυπώνει ορατά το πρόσωπο και τη φυσική του ιστορία, στην ταυτότητα ως ηλεκτρονικό κλειδί εισόδου σε διασυνδεδεμένα συστήματα. Δείχνει τη γενική κατεύθυνση: το κράτος ενδιαφέρεται ολοένα λιγότερο για τη φανερή ανθρώπινη περιγραφή και ολοένα περισσότερο για τη μηχανικώς επαληθεύσιμη μοναδικότητα.
Ο αριθμός ως βασικό όνομα του πολίτη
Σε περίπτωση συνωνυμίας, μας λένε, δεν χρειάζονται πλέον τα ονόματα των γονέων. Υπάρχει ο μοναδικός προσωπικός αριθμός. Εάν απαιτηθεί περαιτέρω διασταύρωση, η αρμόδια υπηρεσία μπορεί να ανατρέξει στο Αρχείο Πληθυσμού. Και εάν χρειαστεί να εξακριβωθεί ότι το έγγραφο ανήκει πράγματι στον εμφανιζόμενο, υπάρχουν η ψηφιακή φωτογραφία και τα δακτυλικά αποτυπώματα.
Τεχνικά, η συνωνυμία ασφαλώς μπορεί να αντιμετωπιστεί. Αυτό, όμως, δεν απαντά στο πολιτικό ερώτημα. Αντιθέτως, το αποκαλύπτει.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον να προσδιορίζεται ως «Γεώργιος, υιός του τάδε και της τάδε, γεννημένος στον συγκεκριμένο τόπο». Για το σύστημα αρκεί να είναι ο κάτοχος ενός μοναδικού αριθμού, ο οποίος αντιστοιχεί σε έναν βιομετρικό φάκελο.
Ο αριθμός δεν είναι απλώς ένα ακόμη στοιχείο. Τείνει να γίνει το βασικό και ασφαλέστερο «όνομα» του πολίτη για τη μηχανή. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να αλλάζουν, να περικόπτονται ή να μεταφέρονται σε δευτερεύοντα μητρώα. Ο αριθμός μένει, διασυνδέει και ενοποιεί.
Το κινεζικό παράδειγμα ως προειδοποίηση
Η πλέον προχωρημένη εικόνα αυτής της μετάβασης συναντάται στην Κίνα, όπου η αναγνώριση προσώπου χρησιμοποιείται ευρύτατα για την επαλήθευση ταυτότητας, την πρόσβαση σε χώρους και υπηρεσίες, τη δημόσια ασφάλεια και την ηλεκτρονική δραστηριότητα.
Οι ψηφιακές ταυτότητες δεν έχουν καταργηθεί ούτε αντικατασταθεί υποχρεωτικά από το πρόσωπο. Η ίδια η έκταση, όμως, της χρήσης της τεχνολογίας ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα είναι τόσο μεγάλη, ώστε από τον Ιούνιο του 2025 τέθηκαν νέοι κανόνες. Οι ιδιώτες δεν πρέπει να εξαναγκάζουν τον πολίτη σε αναγνώριση προσώπου όταν υπάρχει άλλος εύλογος τρόπος επαλήθευσης. Η ανάγκη θέσπισης αυτών των περιορισμών αποκαλύπτει πόσο βαθιά είχε ήδη εισχωρήσει η βιομετρική ταυτοποίηση στην καθημερινότητα, ακόμη και σε ξενοδοχεία ή συγκροτήματα κατοικιών. Παράλληλα, το κρατικά διαχειριζόμενο σύστημα ψηφιακής ταυτότητας της Κίνας συνδέει έναν μοναδικό ψηφιακό κωδικό με στοιχεία αναγνώρισης προσώπου για την πρόσβαση σε διαδικτυακές υπηρεσίες.
Το πρόσωπο, στην ανθρωπολογική του σημασία, υποχωρεί. Παραμένει το πρόσωπο ως βιομετρικό πρότυπο: ως σύνολο μετρήσιμων αποστάσεων, σχημάτων και μαθηματικών χαρακτηριστικών, το οποίο μπορεί να αναγνωστεί από μια κάμερα και να συγκριθεί με μια βάση δεδομένων.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να παρουσιάσει ποιος είναι. Αρκεί να παρουσιάσει το πρόσωπό του στη μηχανή.
Η ταυτότητα πρέπει να υπηρετεί το πρόσωπο
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν τα νέα συστήματα μπορούν να μας αναγνωρίζουν αποτελεσματικότερα. Πιθανότατα μπορούν. Το ερώτημα είναι ποια αντίληψη για τον άνθρωπο ενσωματώνουν.
Θέλουμε μια ταυτότητα που να αποτυπώνει το πρόσωπο μέσα στη φυσική, οικογενειακή και ιστορική του συνέχεια ή ένα τεχνικό διαπιστευτήριο που απλώς επιβεβαιώνει ότι ο συγκεκριμένος αριθμός αντιστοιχεί στα συγκεκριμένα βιομετρικά δεδομένα;
Η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη όταν επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος βλέπει τον πολίτη. Και η αφαίρεση των ονομάτων των γονέων δεν είναι ασήμαντη όταν εντάσσεται σε μια διαρκή διαδικασία απογύμνωσης της ταυτότητας από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της και υποκατάστασής τους από ψηφιακά αναγνωριστικά.
Ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός μητρώου. Δεν είναι μια εγγραφή σε κεντρική βάση δεδομένων. Δεν είναι η ψηφιακή γεωμετρία του προσώπου του ούτε δύο αποτυπώματα αποθηκευμένα σε ένα chip.
Είναι πρόσωπο με όνομα, πατέρα και μητέρα, τόπο, χρόνο, ρίζες, συγγένειες και ιστορία.
Και μια δημοκρατική Πολιτεία οφείλει να χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να υπηρετεί αυτή την ταυτότητα. Όχι για να την απομειώνει μέχρι να απομείνει από τον άνθρωπο μόνο ό,τι μπορεί να διαβάσει η μηχανή.
ΠΗΓΗ https://www.iepomenimera.gr/index.php/el/psifiaki-texnologia-kai-eleftheria-prosopou/georgios-apostolakis-otan-o-anthropos-payei-na-einai-paidi-ton-goneon-tou-kai-ginetai-arithmos
