ΙΟΥΛΙΑ ΜΠΙΜΠΑ- Η πρώτη Ελληνίδα που αντίκρισε τη ναζιστική γκιλοτίνα υπέρ πίστεως και πατρίδος 
Στην εποχή της Κατοχής, όταν η Αθήνα έστεκε σκυθρωπή, πεινασμένη και ματωμένη κάτω από τη μπότα του κατακτητή, γεννήθηκε μέσα από τα πιο ταπεινά σπίτια ένα φως που δεν έσβησε ποτέ, το φως της Ιουλίας Μπίμπα, της «δασκαλίτσας» από τη Σάμο. Μια γυναίκα χωρίς τίτλους, χωρίς πλούτη, χωρίς θέση, αλλά με ψυχή πιο βαριά από το σίδερο και πίστη πιο δυνατή από κάθε φόβο.
Η Ιουλία, κόρη φτωχών ανθρώπων, εργαζόταν ως παραδουλεύτρα στην Αθήνα. Στο μικρό της δωμάτιο, κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου, δίδασκε τα παιδιά του κατηχητικού του Αγίου Νικολάου στο Κουκάκι, με τη γλυκύτητα της πίστης και τη φλόγα της ελπίδας. Κανείς δεν θα φανταζόταν πως αυτή η αθόρυβη γυναίκα θα έγραφε το όνομά της στην αθάνατη πινακοθήκη των ηρώων της Ελλάδας.
Την άνοιξη του 1942, μυημένη από τη φίλη της Αικατερίνη Μπέση, προσχώρησε στην ΠΕΑΝ (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων). Όταν οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους, μέσα από τη φιλοναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ, προσπάθησαν να συγκροτήσουν ελληνική λεγεώνα για το πλευρό του Χίτλερ, η Μπίμπα και οι συναγωνιστές της δεν άντεξαν την ύβρη,να πολεμήσουν Έλληνες για την υποδούλωση άλλων λαών.
Έτσι, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, η Ιουλία Μπίμπα συμμετείχε στην ιστορική ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ στη γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος. Η ίδια μετέφερε τα εκρηκτικά μέσα σε μια απλή τσάντα με ψώνια. Η βόμβα κατασκευάστηκε στο σπίτι της εκεί όπου ο αγώνας έπαιρνε μορφή μέσα στη σιωπή. Η έκρηξη ισοπέδωσε το κτίριο, σκότωσε δεκάδες συνεργάτες των ναζί και έσωσε την τιμή της Ελλάδας. Ήταν το χτύπημα που έκανε τη σκλαβωμένη Ευρώπη να φωνάξει το όνομα των Ελλήνων ξανά με δέος.
Η χαρά όμως δύστυχως δεν κράτησε πολύ. Στις 11 Νοεμβρίου 1942, μετά από προδοσία του χωροφύλακα Πολύκαρπου Νταλιάνη(λίγες εβδομάδες αργότερα η οργάνωση «Όμηρος» τον συνέλαβε, τον πέρασε από δίκη και, στις 14 Δεκέμβρη του 1942, τον εκτέλεσαν), οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ιουλία και τα μέλη του Ουλαμού Καταστροφών. Βασανίστηκε απάνθρωπα στο Εμπειρίκειο Άσυλο, αλλά δεν μίλησε, δεν πρόδωσε κανέναν. Στις 31 Δεκεμβρίου 1942, το Γερμανικό Στρατοδικείο Αθηνών την καταδίκασε δις εις θάνατον “διά πελέκεως”, για παράνομη κατοχή εκρηκτικών, σαμποτάζ και απόπειρα δολοφονίας. Οι άνδρες συναγωνιστές της εκτελέστηκαν δια τυφεκισμού στην Καισαριανή.
Επειδή στην Ελλάδα όμως δεν υπήρχε τότε μέσο εκτέλεσης διά πελέκεως, η Μπίμπα μεταφέρθηκε σιδηροδρομικώς στη Βιέννη, όπου περίπου τέτοιες μέρες,στις 26 Φεβρουαρίου 1943, στο Δικαστήριο της 8ης Περιφέρειας, αποκεφαλίστηκε με τη ναζιστική γκιλοτίνα, μαζί με άλλους οκτώ αντιφασίστες διαφόρων εθνικοτήτων. Εκεί, μέσα στην καρδιά της ναζιστικής Ευρώπης, η «δασκαλίτσα» στάθηκε όρθια και ατάραχη μπροστά σε αυτό τον φρικιαστικό θάνατο.
Η Ιουλία Μπίμπα δεν έπεσε, ανυψώθηκε. Το αίμα της ποτίζει την ιστορία σαν ρίζα αθανασίας. Γιατί πολέμησε για τον άνθρωπο, για το δικαίωμα να λες “όχι” όταν οι δυνατοί απαιτούν υποταγή.
Δίπλα της στέκουν αγέρωχες αθάνατες σκιές και άλλων ηρωίδων, προεξάρχοντος της Λέλας Καραγιάννη, μητέρα επτά παιδιών, επικεφαλής δικτύου κατασκοπείας, η οποία εκτελέστηκε δια τυφεκισμού από τους Γερμανούς στην Καισαριανή το 1944 αλλά και άλλες πολλές που έπεσαν ηρωικά μαχόμενες χωρίς δεύτερη σκέψη υπέρ πίστεως και πατρίδος!!
Αυτές οι γυναίκες αποτελούν μέρος της πραγματικής αντίστασης του Ελληνικού λαού,όσο και εάν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι θέλουν να τις θάψουν στην λήθη προβάλλοντας συνεχώς ψευδεπίγραφα "είδωλα".Το μόνο που ζητούν από εμάς είναι να τις θυμόμαστε,η λήθη είναι ο δεύτερος θάνατος, κι αν τις ξεχάσουμε, τότε θα ’χουν χαθεί στ’ αλήθεια.
Σήμερα, τα σχολικά βιβλία τις παραλείπουν, τα σύγχρονα διδακτικά προγράμματα τις αγνοούν επιδεικτικά, και οι νέες γενιές μένουν χωρίς αυτά τα φωτεινά πρότυπα. Μα όποιος περπατά κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου, ή δίπλα στην Πατησίων και Γλάδστωνος, ίσως να ακούσει τη φωνή της Ιουλίας,μια φωνή γυναικεία, ήσυχη και σταθερή, που ψιθυρίζει ακόμη:
«Η Ελευθερία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται με αίμα και ψυχή.»
Στυλ. ΚαβάζηςΥ.Γ. Δυστυχώς όμως, για δεκαετίες, η ιστορία αυτών των ανδρών και γυναικών παρέμεινε σχετικά άγνωστη. Τα αφιερώματα στην Εθνική Αντίσταση συχνά εστίαζαν σε άλλες ομάδες και αφηγήσεις, αφήνοντας στο περιθώριο την ΠΕΑΝ και την ανυπότακτη φωνή του Περρίκου.Μαλιστά τραγικό γεγονός αποτελεί πως η αντιστασιακή οργάνωση ΕΑΜ (καθοδηγούμενη από το ΚΚΕ) έβγαλε ανακοίνωση εναντίον της διάλυσης της ΕΣΠΟ, κατηγορώντας την ΠΕΑΝ ως όργανα του Γκέμπελς, που προσπαθούν(ακούσον άκουσον)να προκαλέσουν προβοκάτσιες.Η Ιουλία Μπίμπα δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό της μόνο μια Ελεύθερη Ελλάδα. Δεν γύρεψε δόξα, ούτε τιμές, μόνο δικαιοσύνη και πίστη. Κι όμως η πατρίδα που λύτρωσε με το αίμα της, ξεχνά το όνομά της. Στήνει αγάλματα και οργανώνει φιέστες και επετείους για εκείνους που δεν το αξίζουν, ενώ οι αληθινοί αγωνιστές μένουν θαμμένοι στη σιωπή.Οι ψεύτικοι ήρωες ποζάρουν στο φως,οι αληθινοί καίνε μέσα του. Η ιστορία μπορεί να τους αγνοεί, μα η Αλήθεια ποτέ. Γιατί οι πραγματικοί ήρωες δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτήματα παρά μόνο από Μνήμη.
Δεν γύρεψε δόξα, ούτε τιμές, μόνο δικαιοσύνη και πίστη. Κι όμως η πατρίδα που λύτρωσε με το αίμα της, ξεχνά το όνομά της. Στήνει αγάλματα και οργανώνει φιέστες και επετείους για εκείνους που δεν το αξίζουν, ενώ οι αληθινοί αγωνιστές μένουν θαμμένοι στη σιωπή.Οι ψεύτικοι ήρωες ποζάρουν στο φως,οι αληθινοί καίνε μέσα του. Η ιστορία μπορεί να τους αγνοεί, μα η Αλήθεια ποτέ. Γιατί οι πραγματικοί ήρωες δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτήματα παρά μόνο από Μνήμη.