Βυζαντινός Θησαυρός
( ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ )
Βυζαντίου θησαυρός πέντε αιώνες στέκει κρυμμένος και από όλους εντελώς ξεχασμένος . Το χώμα όμως το μαρτυρά πως κάτι είναι θαμμένο, πως κάτι κρύβει η πλαγιά, πως κάτι υπάρχει κατω απ' την ελιά. Μαύρα είν' τα ράσα του ψαρά ειν' τα μαλλιά του , ψηλό και το ανάστημα, πονεμένη και η καρδιά του. Στα ερείπια τριγυρνά και όλο θυμιατίζει, θυμιατίζει μνήματα που τα θάψε ο χρόνος, που περίσσιο χώμα πάνω τους κρύβει τον θησαυρό τους . Ήρθε η ώρα, φτάνει η αναμονή, γιατί Άγιο Μέγα κρύβει η Θερμή , Άγιο που πρέπει απ' άκρη, σ' άκρη ο κόσμος να μάθει , τη ζωή του να δοξάζει και το όνομα του να γιορτάζει. Εξ Ιθάκης έρχομαι, στρατιωτικός του βασιλέα όμως απ' αυτοκράτορα Εξόριστος στης Αίνου τα χώματα βρέθηκα γιατί με παπικούς εγώ κουβέντες δεν καταδέχθηκα . Αρχιμανδρίτης ήμουν πριν με εξορίσουν, και από την Κωνσταντινούπολη τα ίχνη μου να σβήσουν . Το πατριαρχείο με έστειλε στο Μόρλαι της Γαλλίας , να διδάξω και να πω για τον αληθινό Θεό. Σε εκείνα τα μέρη γνώρισα και τον διάκονο μου , Νικόλαος στο όνομα , γιατρός εις την σπουδήν του , μαζί μου έζησε όλη την βιωτή του . Αντάμα στο καράβι για τις Θερμής το Λιμάνι, μαζί στο μοναστήρι, μαζί στο ουράνιο ταξίδι. Μεγάλη ήταν Παρασκευή, που οι Τούρκοι στο μοναστήρι μας βρεθήκαν, τα γένια μου τραβήξαν, ξύλο πολύ μου ρίξαν , στης καρυδιάς το δένδρο με κρεμάσαν ώσπου την σιαγόνα μου να κόψουν και στο αίμα να με παραδώσουν. Τέλος κόψανε την κεφαλή μου , αφού αιμόφυρτο είχαν αφήσει το κορμί μου . Τον Διάκονο μου τον Νικόλα και αυτόν στο δένδρο τον στεριώσαν , να μένει να κοιτά τα μαρτύρια τα φριχτά, ως η καρδιά του η ταπεινή να σταματήσει να λειτουργεί. Το Ειρηνάκι μου το μικρό που ήταν δώδεκα χρονών, του κόψανε το χεράκι, καυτό νερό στο στοματάκι του ρίξαν οι άπιστοι, οι εχθροί μας , ώσπου στο πυθάρι να την κάψουν και για πάντα να την αγιάσουν..jpeg)
Μαρτύρια γίνανε πολλά, δεύτερο Γολγοθά ονόμασε το Λόφο η Παναγιά. Αυτός είμαι λοιπόν, ο Ραφαήλ ο Ιερός, τώρα που το όνομα μου όλοι μάθαν και τη δόξα μου θαυμάσαν , θα 'μαι πάντα Βοηθός, προστάτης σας παντοτινός, να έρχεστε να με προσκυνάτε και την ευχή μου να κρατάτε.
