ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΤΡΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΒΛ. ΣΗΜΕΡΑ - ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΚΟΡΙΖΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗΣ ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑΣ ΜΑΣ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ - ΓΡΑΨΕ - ΣΒΗΣΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ..ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΑΖΙ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
«Η Σταύρωση του Παπα-Σκρέκα στον Κόζιακα»
Ήταν Μάρτιος του 1947.
Η Θεσσαλία βρισκόταν στο επίκεντρο της πιο σκληρής φάσης του Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος.
Στα ορεινά των Τρικάλων, στον Κόζιακα, δρούσαν αντάρτικες ομάδες, ενώ ο κυβερνητικός στρατός επιχειρούσε εκκαθαρίσεις. Τα χωριά ζούσαν ανάμεσα στον φόβο, στις επιτάξεις, στις συλλήψεις, στις υποψίες.
Η καχυποψία είχε γίνει καθημερινότητα η βία, σχεδόν κανονικότητα.
Στη Μεγάρχη, εφημέριος ήταν ο ιερέας Γεώργιος Σκρέκας.
Από το 1944 είχε τοποθετηθεί οριστικά στο χωριό, έχοντας υπηρετήσει νωρίτερα σε Κρανιά και Καλονέρι.
Ήταν πατέρας έξι ανήλικων παιδιών, με το μικρότερο βρέφος λίγων μηνών.
Για τους συγχωριανούς του ήταν πνευματικός πατέρας και σημείο αναφοράς.για την ταραγμένη εποχή, πρόσωπο με επιρροή.
Τη νύχτα της 27ης Μαρτίου 1947, ένοπλη ομάδα περίπου πενήντα ανδρών εισέβαλε στη Μεγάρχη. Επικεφαλής αναφέρεται ο καπετάνιος Χρήστος Τζιατζιάς, γνωστός ως «Καπετάν Φαρμάκης».
Ο ιερέας συνελήφθη στο σπίτι του. Ακολούθησαν ξυλοδαρμοί, λεηλασίες και εκφοβισμοί της οικογένειάς του.
Η σύζυγός του και οι ηλικιωμένοι συγγενείς του υπέστησαν κακοποιήσεις τα παιδιά έμειναν να θρηνούν μέσα στο σκοτάδι.
Από τη Μεγάρχη οδηγήθηκε στο Γοργογύρι και κατόπιν, έπειτα από πορεία μέσα από τα χωριά Τύρνα και Ξυλοπάροικο, στο Νεραϊδοχώρι, ορεινό κέντρο δράσης των ανταρτικών τμημάτων στον Κόζιακα.
Κρατήθηκε σε αχυρώνα και σε υπόγειο χώρο, όπου σύμφωνα με μαρτυρίες υπέστη επανειλημμένους βασανισμούς.
Του ζητήθηκε να αποκηρύξει την αγάπη του για τον Χριστό αλλά εκείνος επέμεινε βαθιά στην πίστη του.
Η Μεγάλη Εβδομάδα του 1947 βρήκε τον ιερέα φυλακισμένο.
Η κορύφωση ήρθε τη Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου. Σε ένα αυτοσχέδιο «λαϊκό δικαστήριο» καταδικάστηκε σε θάνατο.
Η εκτέλεση, κατά τις τοπικές αφηγήσεις, έγινε με σταύρωση σε δίκορμο έλατο μια πράξη με βαρύ συμβολισμό, αφού επαναλάμβανε την εικόνα του Γολγοθά την ίδια ημέρα που η Εκκλησία μνημονεύει τα Πάθη.
Το σώμα του, όπως καταγράφηκε μεταγενέστερα, έφερε σημάδια σκληρών βασανισμών.
Όταν ο κυβερνητικός στρατός ανέκτησε τον έλεγχο της περιοχής, ο αξιωματικός Νικόλαος Χόνδρος εντόπισε το λείψανο σε χαράδρα.
Η ιατροδικαστική εξέτασις ήταν κόλαφος,απέδειξε οτι σταυρώθηκε ζωντανός. Επιπλέον διαπιστώθηκε εξόρυξη των οφθαλμών του.
Λογχισμός της δεξιάς πλευράς καθώς και κόψιμο των γεννητικών οργάνων. Τα οστά του ήσαν καταθρυμματισμένα από τα ανελέητα φοβερά κτυπήματα.
Επίσης οτι είχε πυροβοληθεί στο μέτωπο και στους κροτάφους.
Η καταπονημένη σορός μεταφέρθηκε στα Τρίκαλα, όπου τελέστηκε πάνδημη κηδεία με τη συμμετοχή δεκάδων ιερέων και πλήθους λαού.
Η υπόθεση του παπα-Σκρέκα εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο ωμοτήτων που σημάδεψαν τον Εμφύλιο.
Εκείνη την περίοδο, στα ορεινά της Θεσσαλίας, σημειώθηκαν εκτελέσεις, αντίποινα, στρατοδικεία, καψίματα χωριών, συλλήψεις υπόπτων.
Η κοινωνία ήταν βαθιά διχασμένη οι οικογένειες χωρισμένες.
Η τραγωδία που συνέβαινε είχε ξεπεράσει κάθε ανθρώπινη φαντασία.
Κι όμως, μέσα στη δίνη και την φθορά του χρόνου μπορεί να μην έχουμε φωτογραφικό υλικό (όπως σε άλλες περιπτώσεις) αλλά η μορφή του ιερέα έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της τοπικής κοινωνίας ως σύμβολο μαρτυρίου.
Όχι μόνο για τον τρόπο του θανάτου του, αλλά για την εικόνα ενός ανθρώπου που, μπροστά στη βία, απάντησε με προσευχή.
Οι τελευταίες του φράσεις προς τη σύζυγό του
«Έλπιζε στον Θεό. Υπομονή» διασώθηκαν ως
πνευματική παρακαταθήκη.
Σήμερα, σχεδόν ογδόντα χρόνια μετά, τα χωριά της Μεγάρχης, του Γοργογυρίου και του Νεραϊδοχωρίου έχουν επιστρέψει στη γαλήνη της καθημερινότητας.
Ο Κόζιακας παραμένει ίδιος έλατα, πέτρα, άνεμος.
Μα κάτω από το χώμα εκείνων των βουνών βρίσκεται η μνήμη ενός καιρού που δίδαξε πόσο βαθιά μπορεί να πληγώσει ο διχασμός.
Το σπουδαιότερο στοιχείο της ιστορίας δεν είναι βέβαια η φρικτή πράξη αλλά η αντοχή της πίστης μέσα στην απόλυτη και πιο σκληρή δοκιμασία.
Είναι το γεγονός ότι ένας πατέρας έξι παιδιών, χωρίς όπλο, στάθηκε μέχρι τέλους με τη συνείδησή του.
Η ιστορία δεν γράφεται για να αναμοχλεύει μίση, αλλά για να φωτίζει αλήθειες.
Και η θυσία εκείνης της Μεγάλης Παρασκευής στον Κόζιακα στέκει ως υπενθύμιση ότι ο εμφύλιος δεν έχει νικητές μόνο πληγές.
Και ότι η μνήμη, όταν συνοδεύεται από ταπείνωση και δικαιοσύνη, μπορεί να γίνει γέφυρα συμφιλίωσης.
