Θα ήθελα σήμερα να γράψω για ένα ιδιαίτερο θέμα,
που είμαι σίγουρος ότι ελάχιστα είναι γνωστό τόσο στους αδερφούς κληρικούς, όσο και στους αδερφούς λαϊκούς.
Λ ι β ά ν ι ε λ ι ά s
Ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι το κατεξοχήν ευλογημένο δέντρο της ελιάς παράγει κι αυτό λιβάνι.
Όμως είναι πολύ δύσκολο, σπάνιο και τρομερά δυσεύρετο.
Αρκεί να γνωρίζουμε ότι στα 800 δέντρα ελιάς,
μόλις 1 το παράγει,
κι αυτό σε πολύ πολύ μικρή ποσότητα.
Γιαυτό ούτε πωλείται,
ούτε αγοράζετε.
Και βέβαια ούτε κι εμείς θα γνωρίζαμε την ύπαρξη του,
αν δεν μας το έδειχναν και δεν μας το γνώριζαν οι παλιοί εραστές της παράδοσης,
οι σεπτοί κολλυβάδες πατέρες της Ι. Μ. του Ευαγγελισμού της νήσου μας,
πρίν φύγουν απ τη παρούσα ζωή.
Τα περισσότερα θυμιάματα που σήμερα πουλούνται έχουν ώς βάση τη ρητίνη,
η οποία αναμιγνύεται με διάφορα αρώματα ( γιασεμί, βιολέτα, τριαντάφυλλο, γαρδένια κτλ )
Το λιβάνι ελιάς είναι πάρα πολύ ευωδιαστό χωρίς να χρειάζεται πρόσμιξη άλλου τινός αρώματος.
Μοιάζει λίγο με το θυμίαμα - πέτρα της Μαλαισίας η οποία είναι κι αυτό φυσικό και μπορεί κάποιος να το σπάσει σε κομμάτια για παραπάνω χρήση.
Οι παλιοί παπάδες του νησιού μας το χρησιμοποιούσαν
μόνο τρείς φορές το χρόνο.
Στην δοξολογία των Χριστουγέννων,
όταν ψέλνονταν το :
" Δόξα εν υψίστοις Θεώ",
κατά την Μ. Παρασκευή,
όταν άρχιζε το γ´ μεγαλυνάριο - εγκώμιο,
το γνωστό :
" Αι γενεαί πάσαι ...",
και κατά την είσοδο,
στο “Φως ιλαρόν” κατά τον εσπερινό της Κυριακής της Πεντηκοστής,
ολίγον πριν αναγνωστούν οι ευχές της γονυκλισίας.
Ποτέ άλλοτε.
Και ο ναός μοσχομύριζε απίστευτα - γλυκά.
Καμία σχέση με τα αρώματα του κόσμου τούτου .....
( Εγώ την τελευταία φορά που το χρησιμοποίησα ήταν στην νεκρώσιμη ακολουθία του πατέρα μου το 2008.)
Δυσεύρετο !!
Το λιβάνι της ελιάς βγαίνει μόνο από τον κυρίως κορμό του δέντρου ( όχι από τα κλωνάρια του )
ίσως γιατί εκεί,
οι ρίζες του κορμού καθαγιάστηκαν,
όταν πρίν από 2.000 χρόνια δέχτηκαν τους θρόμβους αίματος από το Πανάγιο μέτωπο του νυχτερινού,
εν αγωνία προσευχομένου,
Επισκέπτη.
Το χρώμα του λιβανιού είναι καφέ,
ακριβώς σαν το χρώμα της καραμέλας,
σαν το χρώμα του τσόφλιου του κάστανου.
Το καλοκαίρι,
με τη ζέστη κυλά στο κορμό του δέντρου πηχτό,
σαν μέλι
και το χειμώνα στερεοποιείται και γίνεται σαν μικρή γυαλιστερή καραμελένια πέτρα.
Μόνο τότε μαζεύεται.
Όταν λοιπόν περπατάτε στους ελαιώνες ρίξτε και καμιά ματιά στους κορμούς των δέντρων.
Αν είστε τυχεροί ......
