Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.
Πολιτικά σημειώματα
Τρίτο σημείωμα
Το παρόν σημείωμα χτυπάει στην καρδιά της κρίσης: η πολιτική έχει μετατραπεί σε μια στεγνή άσκηση λογιστικής, ενώ θα έπρεπε να είναι μια άσκηση ανθρωπολογίας. Όταν ο πολίτης αντιμετωπίζεται απλώς ως «ΑΦΜ», «ψηφοφόρος» ή «καταναλωτής», η πολιτική χάνει την ιερότητά της.
Πέρα από την τετραετία: Η πολιτική ως φροντίδα της ψυχής
Υπάρχει μια θεμελιώδης πλάνη στον τρόπο που μας κυβερνούν. Μας αντιμετωπίζουν σαν να έχουμε ημερομηνία λήξης. Για τον μέσο πολιτικό —υπουργό, δήμαρχο ή περιφερειάρχη— ο άνθρωπος είναι μια στατιστική μονάδα που πρέπει να «τακτοποιηθεί» μέσα στον χρονικό ορίζοντα μιας θητείας.
Το τέλμα της κοντόφθαλμης πολιτικής
Σχεδιάζουν δρόμους, μοιράζουν επιδόματα και εξαγγέλλουν έργα με το βλέμμα στην κάλπη. Όλα εξαντλούνται στο υλικό, στο προσωρινό, στο μετρήσιμο. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα του που χρειάζεται πεζοδρόμια, ούτε μόνο το πορτοφόλι του που πιέζεται από τους φόρους. Ο άνθρωπος είναι μια ψυχοσωματική οντότητα. Έχει ανάγκες πνευματικές, ανάγκη για ομορφιά, για δικαιοσύνη, για σύνδεση με το αιώνιο.
Όταν η πολιτική αγνοεί την αθάνατη ψυχή, μετατρέπεται σε μια στείρα διαχείριση της καθημερινότητας που δεν εμπνέει κανέναν.
Η επανάσταση του νοήματος
Τι θα γινόταν αν ένας πολιτικός μας κοιτούσε στα μάτια και δεν έβλεπε έναν «πελάτη», αλλά μια αθάνατη ψυχή;
Η παιδεία δεν θα ήταν η προετοιμασία για την αγορά εργασίας, αλλά η καλλιέργεια του πνεύματος και της αρετής.
Η αρχιτεκτονική των πόλεων δεν θα ήταν τσιμέντο και εργολαβίες, αλλά η δημιουργία χώρων που αναπαύουν το βλέμμα και την ψυχή.
Το περιβάλλον δεν θα ήταν «πόροι προς αξιοποίηση», αλλά η ιερή δημιουργία που οφείλουμε να να παραδώσουμε ανέγγιχτη.
Από την κατανάλωση στην ύπαρξη
Η σημερινή πολιτική είναι «πολιτική κατανάλωσης». Υπόσχεται περισσότερα υλικά αγαθά για να καλύψει το εσωτερικό κενό. Αλλά το κενό δεν γεμίζει με pass και υποσχέσεις. Γεμίζει με νόημα βίου.
Οι νέοι σήμερα νιώθουν αυτή την πνευματική ασφυξία. Δεν θέλουν έναν διαχειριστή που σκέφτεται σε βάθος τετραετίας, αλλά έναν ηγέτη που αντιλαμβάνεται την ιστορική και πνευματική ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο ως εικόνα του Θεού (ή ως οντότητα με αιώνια προοπτική).
Η έξοδος από το τέλμα
Η πραγματική σύγκρουση με το σύστημα δεν γίνεται με κραυγές για τα σκάνδαλα των άλλων. Γίνεται με την πρόταση ενός νέου πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που βάζει τον άνθρωπο, τον ολόκληρο άνθρωπο, τον πνευματικό άνθρωπο, στο επίκεντρο.
Μόνο αν η πολιτική αποκτήσει ξανά μεταφυσικό βάθος και ηθικό ανάστημα θα καταφέρει να συνεγείρει. Μόνο τότε οι νέοι θα σηκωθούν από τον καναπέ: όταν νιώσουν ότι κάποιος δεν θέλει απλώς την ψήφο τους, αλλά σέβεται την ψυχή τους. Την υπόστασή τους!
