ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΒΙΝΤΕΟ https://youtu.be/PYaWTcNN8tg?si=fC3pXl_oH__7MK6m
Την προσωρινή αναστολή της έκδοσης αδειών διέλευσης για εμπορικά πλοία που διέρχονται μέσω των Δαρδανελλίων προς τη Μαύρη Θάλασσα ή την παράταση του χρόνου εξέτασης των αιτήσεων διέλευσης ανακοίνωσε η τουρκική κυβέρνηση, λόγω των επιθέσεων ρωσικών και ουκρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών εναντίον τουρκικών εμπορικών πλοίων.
Πρόκειται για fake news από δημοσιογράφους της συμφοράς ή παραλήρημα των Τούρκων κυβερνώντων;
Ας ανοίξουμε το κείμενο της Σύμβασης του Montreux του 1936:
Άρθρο 2: «Σε καιρό ειρήνης, τα εμπορικά πλοία απολαύουν πλήρους ελευθερίας διέλευσης και ναυσιπλοΐας στα Στενά, ημέρα και νύχτα, ανεξάρτητα από τη σημαία και το φορτίο τους, χωρίς καμία διατύπωση».
Το Άρθρο 3 προβλέπει υγειονομικό (!) έλεγχο για τα πλοία που διέρχονται από τα Στενά.
Μάλιστα, ο έλεγχος θα πραγματοποιείται «τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα».
Άρθρο 4: «Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν η Τουρκία δεν είναι εμπόλεμο μέρος, τα εμπορικά πλοία, ανεξάρτητα από τη σημαία και το φορτίο τους, θα απολαύουν της ελευθερίας διέλευσης και ναυσιπλοΐας στα Στενά, υπό τους όρους που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 3».
Τι συνέβη λοιπόν; Η Ρωσία και η Ουκρανία de facto βρίσκονται σε πόλεμο στη Μαύρη Θάλασσα από τον Φεβρουάριο του 2022.
Μάλιστα, το Κίεβο υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι ο πόλεμος με τη Ρωσική Ομοσπονδία διεξάγεται από τον Μάρτιο του 2014.
Τι, οι Τούρκοι πλοιοκτήτες δεν το είχαν ακούσει αυτό;
Και αν κατευθύνονται προς τη βόρεια περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, όπου εδώ και τέσσερα χρόνια διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις, τότε, φυσικά, αναλαμβάνουν έναν συγκεκριμένο κίνδυνο.
Και αν κάποια τουρκικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα χτυπήθηκαν από drone, αυτό αποτελεί άραγε λόγο για καταγγελία της Σύμβασης του Montreux;
«Τουρκική λίμνη»
Mήπως στην Άγκυρα εξακολουθούν να είναι πεπεισμένοι ότι βρισκόμαστε στον 17ο αιώνα, όταν οι Τούρκοι σουλτάνοι θεωρούσαν τη Μαύρη Θάλασσα «τουρκική λίμνη»;
Ναι, παρεμπιπτόντως, και τότε οι Κοζάκοι του Don και της Zaporizhia λήστευαν τακτικά όχι μόνο τουρκικά πλοία, αλλά και τα λιμάνια της Τραπεζούντας, της Σινώπης, της Βάρνας κ.ά.
Μια αρκετά παρόμοια κατάσταση διαμορφώθηκε στο βόρειο τμήμα της Μαύρης Θάλασσας κατά τα έτη 1941–1944.
Η Γερμανία και η ΕΣΣΔ βομβάρδιζαν τα πλοία και τα λιμάνια η μία της άλλης. Επλήττονταν και τουρκικά πλοία.
Ωστόσο, οι Τούρκοι δεν έδιναν σημασία σε αυτό και, χωρίς να εισέλθουν στον πόλεμο, παρείχαν σοβαρή υποστήριξη στη Γερμανία.
Έτσι, κατά τα έτη 1941–1944, η Τουρκία έστελνε στη Γερμανία μια εξαιρετικά σημαντική στρατηγική πρώτη ύλη: χρώμιο.
Σύμφωνα με την εμπορική συμφωνία, μόνο από τις 7 Ιανουαρίου έως τις 31 Μαρτίου 1943 η Τουρκία είχε αναλάβει την υποχρέωση να παραδώσει στους Γερμανούς 41 χιλιάδες τόνους μεταλλεύματος χρωμίου.
Μόλις στις 20 Απριλίου 1944, υπό την ισχυρή πίεση της ΕΣΣΔ, της Αγγλίας και των ΗΠΑ, η Τουρκία σταμάτησε τις παραδόσεις χρωμίου.
Επιπλέον, οι Τούρκοι προμήθευαν τους Γερμανούς και τους Ρουμάνους με άλλα είδη πρώτων υλών, τρόφιμα, καπνό και άλλα προϊόντα.
Εντάξει, όταν μέσω των Στενών, σύμφωνα με το Άρθρο 4 της Σύμβασης του Montreux, διέρχονταν γερμανικά εμπορικά πλοία.
Όμως οι Τούρκοι επέτρεπαν πρόθυμα τη διέλευση και σε πλοία του Kriegsmarine (γερμανικού πολεμικού ναυτικού) ειδικής κατασκευής.
Μέχρι τον Ιούνιο του 1941 οι Γερμανοί δεν διέθεταν στη Μαύρη Θάλασσα ούτε ένα πολεμικό πλοίο.
Ωστόσο, κατά τα έτη 1941–1944, στη Βάρνα, στο Λιντς και στην κατεχόμενη Nikolayev κατασκεύασαν αρκετές εκατοντάδες πολεμικά πλοία πολλαπλών χρήσεων, εκτοπίσματος 300–700 τόνων, τα οποία, όταν απαιτούνταν, μπορούσαν να μετατραπούν σε περιπολικά πλοία, πλοία ανθυποβρυχιακού πολέμου, αντιαεροπορικής άμυνας, να χρησιμοποιηθούν ως ναρκοθέτες κ.λπ.
Τέτοια πλοία, τα οποία για λόγους παραπλάνησης ονομάζονταν «ταχύπλοα μεταγωγικά», ήταν εξοπλισμένα με πυροβόλα των 88 mm και 75 mm, καθώς και με αντιαεροπορικά αυτόματα πυροβόλα των 37 mm και 20 mm.
Οι υπερκατασκευές τους ήταν καλυμμένα με θωράκιση πάχους 20 mm.
Τη ζωτικότητα των πλοίων εξασφάλιζαν ο διπλός πυθμένας και 5–6 στεγανά διαμερίσματα.
Κανένας εμπορικός στόλος στον κόσμο δεν χρησιμοποιούσε τέτοια πλοία.
Κατά τη διέλευση των Στενών, στα «ταχύπλοα μεταγωγικά» τα πυροβόλα, με τη βοήθεια ειδικών μηχανισμών, κατέβαιναν στο αμπάρι.
Και οι τουρκικές αρχές είχαν πάθει «τύφλωση» και τους φαινόταν ότι επρόκειτο για ειρηνικά πλοία.
Από τα τέλη του 1941 έως τις αρχές του 1944, εκατοντάδες «ταχύπλοα μεταγωγικά» διέσχισαν τα Στενά.
Έτσι, για παράδειγμα, κατά τα έτη 1941–1942 διέσχισαν τα Στενά τα F-123, F-129, F-131, F-360, F-370 κ.ά. Ενώ τα F-124, F-126, F-127, F-338 κ.ά. διέσχισαν τα Στενά περισσότερες από δύο φορές.
Το 1941, το 1942 και το 1943, η σοβιετική πρεσβεία στην Άγκυρα επέστησε επανειλημμένα την προσοχή του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών στην παραβίαση της Σύμβασης του Montreux, στην απαράδεκτη διέλευση μέσω των Στενών γερμανικών και άλλων πλοίων υπό σημαίες εμπορικού στόλου, αλλά, σύμφωνα με τα στοιχεία που διέθετε η πρεσβεία, «με σκοπούς στρατιωτικού χαρακτήρα».
Σύμβαση του Montreux
Στο υπόμνημα του σοβιετικού πρέσβη Vinogradov, το οποίο παραδόθηκε στον υπουργό Εξωτερικών Sarcoglou στις 17 Ιουνίου 1944, γινόταν λόγος για μια σειρά περιστατικών διέλευσης από τα Στενά γερμανικών πολεμικών και στρατιωτικών βοηθητικών πλοίων υπό το πρόσχημα ότι ήταν εμπορικά.
Και τώρα, σε μια ανάλογη κατάσταση, η Τουρκία de facto αποχώρησε από τη Σύμβαση του Montreux και απαιτεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας να μην πλήττουν τα λιμάνια της Οδησσού και τα πλοία που κατευθύνονται προς τα λιμάνια της Οδησσού.
Την ίδια στιγμή, στην Άγκυρα γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι επιδρομές ουκρανικών drones και πυραύλων εναντίον της Σεβαστούπολης, του Qerch, του Novorossiysk και άλλων λιμανιών, καθώς και εναντίον ρωσικών εμπορικών πλοίων, πραγματοποιούνται εδώ και τέσσερα χρόνια.
Για ακατανόητους λόγους, από τις καθημερινές ειδήσεις της ρωσικής τηλεόρασης εξαφανίστηκαν οι αναφορές για πλήγματα εναντίον πλοίων και λιμενικών εγκαταστάσεων στην περιοχή της Οδησσού.
Τι είναι αυτό, συνθηκολόγηση του Κρεμλίνου απέναντι στην Άγκυρα;
Οι Τούρκοι εδώ και πολύ καιρό ονειρεύονταν να κλείσουν τα Στενά για τα ρωσικά πλοία.
Έτσι, το 1952, μετά την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, η Άγκυρα ανακοίνωσε το κλείσιμο του Βοσπόρου για τα σοβιετικά πλοία.
Για κάποιο χρονικό διάστημα η Μόσχα δεν αντέδρασε.
Τελικά, δυτικοί δημοσιογράφοι αποφάσισαν να ρωτήσουν απευθείας τον επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών, Andrei Gromyko.
Του ζήτησαν να εξηγήσει τι θα έκανε πλέον η Σοβιετική Ένωση, πώς θα έφτανε ο στόλος στη Μεσόγειο;
Ο Gromyko απάντησε παράξενα — περίπου ότι ο Βόσπορος δεν είναι και τόσο απαραίτητος σε κανέναν.
Και πρόσθεσε: «…μόλις δύο εκρήξεις αρκούν, και εκτός από τον Βόσπορο θα εμφανιστούν κι άλλα Στενά, αν και η Κωνσταντινούπολη μπορεί να μη συνεχίσει να υπάρχει».
Να σημειωθεί πως τα λόγια του Gromyko δεν αποτελούσαν καθόλου μπλόφα.
Στην ΕΣΣΔ, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, διεξάγονταν εργασίες για τη χρήση πυρηνικών εκρήξεων με σκοπό τη δημιουργία μεγάλων καναλιών.
Έτσι, στο πλαίσιο του σχεδίου «Τάιγκα», σε αραιοκατοικημένες περιοχές της Περιφέρειας του Περμ, στις 23 Μαρτίου 1971, ανατινάχθηκαν τρεις πυρηνικές συσκευές ισχύος 15 κιλοτόνων η καθεμία.
Ως αποτέλεσμα της έκρηξης σχηματίστηκε πλωτό κανάλι μήκους 700 μ., πλάτους 30 μ. και βάθους 10–15 μ.
Από αυτό θα μπορούσαν άνετα να διέρχονται φορτηγά πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου εκτοπίσματος 10–30 χιλιάδων τόνων.
Ωστόσο, στη συνέχεια, λόγω της έντονης ραδιενεργού μόλυνσης της περιοχής, η ΕΣΣΔ εγκατέλειψε τη χρήση πυρηνικών εκρήξεων για τη δημιουργία καναλιών.
Αλήθεια, δεν γνωρίζουν στην Άγκυρα ότι, εάν χρειαστεί, 3–4 ειδικές πυρηνικές γομώσεις ισχύος 15–20 κιλοτόνων η καθεμία, αν δεν καταστρέψουν ολοκληρωτικά, τουλάχιστον θα τυφλώσουν την αεράμυνα της περιοχής του Βοσπόρου;
Και λίγα λεπτά αργότερα θα φτάσει ένα «προϊόν» ισχύος 100 μεγατόνων, παρόμοιο με εκείνο που δοκιμάστηκε στις 30 Οκτωβρίου 1961 στη Νέα Γη.
Μετά από αυτό, οι Τούρκοι θα πάψουν να παραπονιούνται για τη στενότητα του Βοσπόρου — θα γίνει περίπου τέσσερις φορές πλατύτερος…
