Και σήμερα, αυτό που βλέπουμε δεν είναι στρατηγική· είναι επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός.
Ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν ξεκίνησε για λόγους άμυνας.
Δεν ήταν «αναγκαία απάντηση».
Ήταν επιλογή. Και μάλιστα προσωπική.
Ο Τραμπ, με τις αντιφάσεις και την πολιτική του αστάθεια,
δεν ενεργεί ως ηγέτης με σχέδιο, αλλά ως εκτελεστής μιας ατζέντας που δεν του ανήκει.
Πίσω από τις μεγάλες κουβέντες περί «απειλής»,
κρύβεται μια βαθύτερη πραγματικότητα:
η πλήρης ευθυγράμμιση με τις επιδιώξεις του Ισραήλ
και η εκτέλεση της στρατηγικής Νετανιάχου για σύγκρουση και εξουδετέρωση του Ιράν.
Ο λεγόμενος «χριστιανοσιωνισμός» δεν είναι απλώς ιδεολογία.
Είναι πολιτικό εργαλείο επιρροής – και στην περίπτωση αυτή, καθοριστικός παράγοντας.
Έτσι γράφονται οι πόλεμοι σήμερα:
όχι από λαούς, αλλά από κύκλους ισχύος που χρησιμοποιούν ηγέτες ως μοχλούς.
Το αποτέλεσμα;
Ένας πόλεμος καταστροφικός, χωρίς καθαρό τέλος,
με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Και το πιο επικίνδυνο;
Δεν υπάρχει σταθερότητα στην απόφαση.
Υπάρχει μόνο βούληση – και αυτή αλλάζει από στιγμή σε στιγμή.
Αυτό δεν είναι ηγεσία.
Είναι ρίσκο με όρους παγκόσμιας καταστροφής.
