Ελληνορωμαϊκά!

Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2023

Το 22 στην Μικρά Ασία έχασαν τον ΣΤΑΥΡΟ τα ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ και σε λίγους μήνες ΑΝΉΜΕΡΑ της Παγκοσμίας Ύψωσης του Τιμίου ΣΤΑΥΡΟΥ μπήκαν οι τούρκοι και έσφαζαν.

Φώτο από http://www.agiosgeorgioskorydallou.

" Αυτό που συνέβη εδώ με την απώλεια του ΣΤΑΥΡΟΥ ανήμερα των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ, θα το θυμηθείτε κάποτε και στην Μητέρα Πατρίδα που θα πάτε και τότε πάλι δάκρυα και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ." τους είπε ο ιερομόναχος που λειτουργούσε στο χωριό τους το 22.


Δεν θα αφήσω τα συναισθήματα να με συνεπάρουν, θα σφιχτώ και θα αφήσω μόνο τις άγιες αναμνήσεις – νάματα που μου άφησαν ιερή παρακαταθήκη οι πρόγονοι μου από τα Μικρασιατικά άγια χώματα.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

6 Ιανουαρίου του 1922 οι τρατάρηδες , καικιέρηδες της ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ φορούσαν τα γιορτινά τους και σημαιοστόλιζαν τα πλοία τους ανήμερα των Θεοφανείων.

Ανέβαζαν πάνω σε αυτά τις οικογένειες τους και περικύκλωναν την ξύλινη προβλήτα που δέσποζε σε αυτό το πανέμορφο λιμανάκι της Ιωνίας γης προσμένοντας τον ιερέα να διαβάσει το Ευαγγέλιο και μετά να ρίξει τον ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ τρείς φορές στα νερά για να τα αγιάσει και μαζί με αυτά να αγιάσει τα σύμπαντα της μικρασιατικής γης μαζί με τα καΐκια και τις οικογένειες τους που καμάρωναν πάνω σε αυτά.

Το κρύο πάντα ήταν πολύ δυνατό αυτή την άγια μέρα, αλλά τα παλληκάρια – βουτηχτάδες περίμεναν πως και πώς να πέσουν στα παγωμένα νερά για να πιάσουν τον ΣΤΑΥΡΟ την Τρίτη φορά που θα έπεφτε και να αγιαστούν και αυτά καθώς έπρεπε.

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ έπεσε, μαζί έπεσαν και τα παλληκάρια.

Η ώρα περνούσε και κανένα κεφάλι δεν έβγαινε από το νερό με τον ΣΤΑΥΡΟ στο χέρι.

Όλοι έψαχναν στο βυθό του μικρού λιμανιού και οι πιστοί έξω αδημονούσαν και τουρτούριζαν από το κρύο.

Όταν πέρασε πολλή ώρα και ο κόπος ήταν μάταιος για να βρεθεί ο ΣΤΑΥΡΌΣ, οι γεροντότεροι δάκρυζαν από το αναπάντεχο αυτό γεγονός.

Τα παιδιά απογοητεύτηκαν που όχι μόνο δεν βρέθηκε ο ΣΤΑΥΡΟΣ, αλλά και γιατί οι καικιέρηδες δεν θα τους πήγαιναν βόλτα με τα πλοία τους έξω από το λιμάνι , όπως συνηθιζόταν.

Ούτε οι κόρνες των πλοίων ήχησαν, ούτε οι καμπάνες αντιλάλησαν το ΘΕΙΟ ΜΗΝΥΜΑ αυτού του κορυφαίου εκκλησιαστικού γεγονότος της ημέρας των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ.

Τις επόμενες μέρες φήμες κυκλοφορούσαν από σπίτι σε σπίτι στο χωριό - νταλιάνι.

- Κάτι άσχημο θα γίνει, κάτι έρχεται , προμήνυμα δυστυχίας και καταστροφής , ακουγόταν συνέχεια.

Κάποιοι λογικοί αποφάσισαν, ότι έπρεπε να σταματήσει το σούσουρο αυτό γιατί δεν έκανε σε κανένα καλό , μιας και εκείνη την εποχή πολλά παλληκάρια ήταν επίστρατοι στο Ελληνικό στρατό που πολεμούσε στο Μικρασιατικό μέτωπο.

Αποφάσισαν να πάνε σε ένα ιερομόναχο που κατέβαινε κάπου – κάπου από το ασκηταριό του και λειτουργούσε στο παραθαλάσσιο εκκλησάκι των ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ και ΕΛΕΝΗΣ, κοντά στον μητροπολιτικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής για να τον ρωτήσουν, τι συνέβη και τι σημαίνει η απώλεια του ΤΙΜΙΟΥ και ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ την ημέρα των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ;

Περίμεναν λόγο παρηγορίας, ώστε να σταματήσει το σούσουρο με τα θλιβερά που κυκλοφορούσε στο χωριό.

Αλλά απογοητεύθηκαν, γιατί δεν άκουσαν αυτό που ήθελαν.

Τι άκουσαν;

- Παιδιά μου αυτό είναι πολύ άσχημο σημάδι , όχι μόνο για το χωριό της ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ αλλά και για όλη την Ιώνια Γη της Μικράς Ασίας.

- Ο ΚΥΡΙΟΣ σας έδειξε σημάδι , ότι πολύ σύντομα θα φύγετε από εδώ και θα περάσετε απέναντι στην Μυροβόλο Χίο.

- Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ θα σας οδηγεί.

- Αλλά και εκεί που θα πάτε θα έχετε θλίψεις και πόνους.

- Αυτό που συνέβη εδώ με την απώλεια του ΣΤΑΥΡΟΥ ανήμερα των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ, θα το θυμηθείτε κάποτε και στην Μητέρα Πατρίδα που θα πάτε και τότε πάλι δάκρυα και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Σε λίγους μήνες ο γέροντας αυτός ασκητής επαληθεύτηκε.

Ξημέρωνε 14 Σεπτεμβρίου του 1922 ανήμερα της ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, οι αγιοπαρασκευούδηδες ( έτσι έλεγαν τους ντόπιους) αντί να πάνε στην Εκκλησία φορτώθηκαν, όσοι επέζησαν των σφαγών, στα καΐκια τους για να περάσουν ως πρόσφυγες απέναντι στην ΧΙΟ.

Εκεί εκάθισαν στην ακτή απέναντι κλαίγοντας και βλέποντας το χωριό τους να καίγεται, αλλά και όλη την ακτογραμμή του Τσεσμέ ( Κρήνη) θυμήθηκαν τον γέροντα – ασκητή και ότι τους είπε:

- Ο ΚΥΡΙΟΣ σας έδειξε σημάδι , ότι πολύ σύντομα θα φύγετε από εδώ και θα περάσετε απέναντι στην Μυροβόλο Χίο.

- Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ θα σας οδηγεί.

Ήταν ανήμερα της ΥΨΩΣΕΩΣ του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ …
Αναρτήθηκε από στις

"φροντιστήριο" του Λέοντος Σοφού στο ΥΠΕΞ και σε εμάς τους νεοέλληνες

 


Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές που ουσιαστικά παίζεται η τύχη της χώρας μας παραθέτουμε την ρύση από την στρατιωτική πραγματεία του Έλληνα Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' Σοφού (ο οποίoς δεν ονομάστηκε τυχαία έτσι).

“Είναι περίεργα τα τουρκικά φύλα, κρύπτοντα τας σκέψεις αυτών, άφιλα,άπιστα, άπληστα ως προς τα χρήματα, περιφρονούντα  τον όρκον, μήτε τηρούντα τας συνθήκας, ούτε αρκούμενα εις τας δωρεάς, αλλά πριν ή δεχθούν το διδόμενον, μελετούν τρόπον επιβουλής και ανατροπής των συνθηκών.

48. Δεν αφήνουν ευκαιρίαν κατάλληλον επιθέσεως και μελετούν να καταπολεμήσουν τους εχθρούς αυτών, όχι τόσον δυναμικώς, όσον μέσω της απάτης και αιφνιδιασμών και της αποστερήσεως αυτών εκ των πόρων διατροφής των.

129. Οφείλομεν ημείς οι Ρωμαίοι, όχι μόνον να μελετώμεν τα περί αυτών και να είμεθα εκ προαιρέσεως εύψυχοι και να συνεκστρατεύωμεν μετά των στρατευομένων κατά των βλασφημούντων τον πάντων βασιλέα Χριστόν και Θεόν ημών, τον ενισχύοντα παντοιοτρόπως τους κατά των εθνών, υπέρ αυτού, εκστρατεύοντας αλλά και να μεριμνώμεν υπέρ των

οικογενειών των ανδρείως και προθύμως στρατευομένων, ως και να διαθέτωμεν ίππους, ή οπλισμόν ή εφόδια, αν υπάρχει ανάγκη”

δήλωνε ο ίδιος πριν πολλούς αιώνες, προειδοποιώντας μέχρι και σήμερα τους Έλληνες Ρωμιούς για τον κίνδυνο εξ Ανατολών.

( μας εστάλη μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ) 

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

Αναρτήθηκε από στις

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2023

4 Ιανουαρίου Μνήμη ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ του Λεπρού - Δείγμα γραφής του αυτά που ζούσε με τον Γέροντα του ΑΓΙΟ ΑΝΘΙΜΟ της Χίου και προαιώνιζαν την δική του αγίοτητα



Τον κατάλογο των θαυμάτων αυτών ο όσιος Νικηφόρος έστειλε με επιστολή του από την Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 1961, στην Ηγουμένη της Ιεράς Μονής της Παναγίας Βοηθείας.

Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού: Θαύματα Αγίου Ανθίμου του Χίου

Της γράφει, λοιπόν:

“Θέλω να σας πληροφορήσω μερικά από τα θαύματα του αγιωτάτου μας Πατρός, όσα ενθυμούμαι. Γνώριζε όμως, κυρά Γερόντισσα, ότι εγώ στο Λωβοκομείο της Χίου επήγα το 1914. Ο άγιος μας Γέροντας είχε πάει στα 1912. Λοιπόν σ’ αυτά τα δύο χρόνια δεν γνωρίζω πόσα ετέλεσε. Ετώρα σου γράφω εκείνα τα οποία είδαν οι οφθαλμοί μου.

Πρώτον, η μακαρίτισσα Ιουστίνα είχε δεκατέσσερα δαιμόνια, καθώς το εμαρτύρησαν τα άλλα δαιμόνια πώς είχε. Τα δεκατρία έφυγαν, το δε ένα δαιμόνιο το είχε παραχωρήσει ο Θεός διά ταπείνωσίν της. Θα ενθυμήσθε καμμιά φορά που έτρεχε στα χωράφια και στα βουνά. Προπαντός την ώρα της Λειτουργίας επροσπαθούσε το δαιμόνιον η να την πνίξη η να την γκρεμίση.

Κατόπιν η Στυλιανή Χατζηγεωργίου και η αδελφή της Σεβαστή είχαν δαιμόνιο και τις εθεράπευσε. Και μία ακόμη Τσικητρίδαινα από τον Άγιο Ματθαίο, τα παιδιά της είναι στη ζωή. Και ενας Κυπραίος εργαζότανε στα ταμπάκικα, το όνομά του δεν το θυμούμαι, ήταν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη.

Επίσης ήλθε και ένας ιερεύς από την Κύπρον νεαρός και είχε δαιμόνιον υπερηφάνειας και εθεραπεύθη. Μάλιστα το ρολόι που είχε της τσέπης το είχε αφήσει για ενθύμιον με χαραγμένο επάνω το όνομά του, Γεώργιος Ασπιώτης.

Κατόπιν έφεραν από τάς Αθήνας ένα νέον, όνομα Ιωάννης Διατσίντος, είχε τον άρχοντα των δαιμονίων, όπως εμαρτυρούσεν ο ίδιος, τον Βεελζεβούλ, και εθεραπεύθη. Μάλιστα έγινεν έπειτα ιερεύς και ετελείωσε τον βίον του εις την Μονήν του πάτερ Ματθαίου στην Κερατέα.

Δύο αδέλφια από τον Βροντάδο – ήταν διδάσκαλοι – Παντελής και Γεώργιος, δαιμονισμένοι και οι δύο, εθεραπεύθησαν.

Και άλλος Βρονταδούσης Ιωάννης, ήλθε από την Αγγλίαν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη. Και μια κόρη εξαδέλφη του Αγγελική, που είχε ασπασθή τον μοναχικόν βίον, εθεραπεύθη και αυτή. Είχε φέρει και μία κόρη από τον Δαφνώνα, το όνομά της Μαρουκώ, έστενε ξόβεργα στον ποταμό και εβλαστήμησε και έλαβε χώρα ο Σατανάς και εμπήκε μέσα και εγαύγιζε το δαιμόνιον σαν το σκυλί το μπολτόκ από μέσα της, και εθεραπεύθη.

Κατόπιν έφεραν μίαν κόρη από το χωρίον Λεπτόποδα, το όνομά της Ελένη, το επίθετον Μοσχούρη, και εθεραπεύθη.

Από το ίδιο χωριό ήλθε και μία Καλλιόπη Ν. Φασόλα, αδελφή του πάτερ Αμβροσίου, Ηγουμένου της Μονής Μυρσινιδίου, η οποία είχε καρκίνο στο στήθος, και εθεραπεύθη.

Επίσης έφεραν από το χωρίον Βολισσό μία γυναίκα, το όνομά της Ελένη, τον σύζυγό της τον έλεγαν Ιωάννη. Είχαν ξοδέψει τρακόσες λίρες στους ιατρούς και της έλεγαν πώς έχει νευρική κατάσταση. Είχε δε δαιμόνιον της μαγείας και αυτή εθεραπεύθη.

Ένα παιδί από τον Ζιφιά ήταν τελείως τυφλό, το όνομά του Παναγιώτης, και έγινε καλά. Την μητέρα του την έλεγαν Μαρία.

Μέσα στην χώρα, σε κάποιο πλουσιόσπιτο είχε πέσει μεγάλη οργή. Και τι οργή; Όλα τα πράγματα της κουζίνας, μπουκάλες, μπουκαλάκια, ποτήρια, βάζα, πιάτα, τα ευρίσκανε το πρωί πεταμένα και σωριασμένα μέσα στη μέση του σπιτιού. Τα έβαζαν στη θέση τους και πάλι τα βρίσκανε μες στη μέση. Αυτό εξακολουθούσε πολλές φορές. Κάποιος ευσεβής τους εφώτισε και τους είπε: ‘Πηγαίνετε να πάρετε το Παπαδάκι του Λωβοκομείου, εκείνος είναι ο μόνος αρμόδιος που έχει παρρησία στον Θεό καθώς βλέπομεν τα άπειρα θαύματά του. Να τον φέρετε στο σπίτι και να δεηθή του Θεού να παύση αυτή η όργή’. Και έτσι επήγε ο άγιος Γέροντας μας εις αυτό το σπίτι και εδεήθη του Θεού και έπαψε η οργή. Αλλά το όνομα του σπιτονοικοκύρη τώρα δεν το θυμούμαι.

Κατόπιν ο κ. Ροδοκανάκης, βουλευτής και γερουσιαστής Χίου, ησθένησε και ήλθε εις θάνατον. Ο γαμπρός του ηταν ο ιατρός κ. Κουντουράς. Εκείνος μαζί με άλλους ιατρούς της χώρας δεν μπόρεσαν να βρουν την άσθένειάν του. Η κόρη του όμως, δηλ. του κ. Κουντουρά η σύζυγος, είχε μεγάλην πίστιν και ευλάβειαν στον άγιον Γέροντά μας και επαρακίνησε τον σύζυγόν της κ. Κουντουρά, να στείλη να πάρουνε τον άγιον Γέροντά μας να πάη στο σπίτι, και επήγε. Μόλις έφθασε εκεί ήκουσε κλαυθμούς και οδυρμούς οικογενείας, καθώς και άλλων πολλών. Και μόλις επλησίασε τώνε λέγει: ‘Παύσετε, μη κλαίετε, και ο κ. Ροδοκανάκης θα γίνη καλά και θα πάη αύριο στο γραφείον του’. Και ίσως μερικοί άπ’ αυτούς να τον περιγέλασαν. Τον επλησίασε, και τον σταύρωσε, τον εφύσησε στο πρόσωπο και – ω του θαύματος! – εκείνη τη στιγμή ανέλαβε και ήλθε στην πρώτη του υγείαν. Έκτοτε τον εθαύμαζε ο κ. Κουντουράς και τον πήρε σε μεγάλη ευλάβεια, και μάλιστα του εφάνηκε και χρήσιμος τον καιρόν που θέλησαν οι δήμιοι να τον φυλακώσουν για τις ιατρείες που έκανε, και ο Θεός και εκείνος τον αθώωσαν.

Είχανε φέρει μία κόρη από το Βίκι, ετών 18. Και άπ’ έξω από το Λωβοκομείον ετελείωσε, απεβίωσε. Την είχανε φέρει στον άγιο Γέροντά μας να την θεραπεύση, αλλά η δυστυχής δεν επρόλαβε. Επαρακάλεσαν δε τον άγιον Γέροντά μας να δεχθή να την ενταφιάσουν εις το νεκροταφείον μας. Εισηκούσθη η δέησίς των και την ενταφίασαν μέσα στο νεκροταφείον μας. Στα τρία χρόνια πήγε στο νεκροταφείον ο άγιος Γέροντάς μας και άνοιξε την πλάκα της κόρης, και είδε το σώμα της όλο διαλελυμένο, η δε δεξιά της χείρα ήταν τελείως άλυωτη, και είχε απλώσει χείρα όπως καμμιά φορά δεκατούν κανένα άνθρωπο. Οι όνυχες της χείρας της είχανε μεγαλώσει. Αμέσως ειδοποίησε τους συγγενείς της να έλθουν δίχως άλλο στο Λωβοκομείο, και ήλθαν. Τώνε λέγει: Τι έκανεν αυτή η κόρη και δεν έλυωσεν το δεξιό της χέρι;’ Και του είπαν, ότι δεν ήξευραν άλλο τίποτα παρά μόνον τούτο: ‘Είχε φιλονεικήσει με τον Ιερέα του χωριού μας και μόλις εγύρισε την πλάτη του ο Ιερεύς για να φύγη, εγύρισε η κόρη και τον ετύφλωσε. Αυτό μόνον ήξεύρομεν.’ Ετότες επήγαινε ο άγιος Γέροντάς μας στο νεκροταφείο και εγονάτιζε εις το μνημείον της επί τρεις ημέρας και εδέετο του Θεού να διάλυση την χείρα. Και – ω του θαύματος! -την τρίτη μέρα ευρέθη η χείρα εκείνη χώμα.

Μέχρι εδώ σας πληροφορώ εκείνα τα οποία γνωρίζω και είδαν οι οφθαλμοί μου. Και πάλι παραύστερα, αν ενθυμηθώ και άλλα, θα σας τα γράψω. Να ξέρης όμως, κερά Γερόντισσα, ότι είχε προορατικόν χάρισμα και προφητικόν χάρισμα και εγνώριζε τα μέλλοντα, το οποίον σε εμένα πολλάκις απεκάλυπτε. Δεν ήθελε να το φανέρωση το χάρισμά του, για να φεύγη την δόξαν των ανθρώπων.

Με πνευματικήν αγάπην ο ελάχιστος Μοναχός Νικηφόρος Τζανακάκης”

 

Πηγή: Σίμωνος Μοναχού «Νικηφόρος Ο Λεπρός, Της Καρτερίας Αθλητής Λαμπρός». Β΄Έκδοση, Εκδόσεις «ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι.

Πηγή Http://Www.Diakonima.Gr/2020/02/15/Thavmata-Agiou-Anthimou-Tou-Chiou-Osiou-N/

Αναρτήθηκε από στις

ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1980 ειπώθηκε: “ένα γεγονός στον Τίγρη ποταμό θα διακόψει το σφράγισμα του αντίχριστου”


 

1η Δημοσίευση (ΙΑΝ. 2020)

Με αναφαινόμενες κατακλυσμιαίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή της δηλ. στην Αν. Μεσόγειο ήρθαν στον νου λόγοι που ακούσαμε μέσα σε μια ανήλια σπηλιά στις υπώρειες του ΑΘΩΝΑ στο Περιβόλι της Παναγίας μας. Δεκαετία του 80 και ένας καλός φίλος μας έφερε σε ΘΕΟΥ Κοινωνία με ένα αγιορείτη ασκητή. Εδώ που φτάσαμε καλύτερα να μιλήσει το προσωπικό βίωμα.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ήταν ημέρες που ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα ερωτοτροπούσε με τα πακέτα Ντελόρ της ΕΟΚ και ετοιμαζόταν να σπρώξει τις ζωές μας στην κρεατομηχανή της Νέας εποχής. Δηλ. με λίγα λόγια όλα φαινόταν υπέροχα και η συντριπτική πλειοψηφία ετοιμαζόταν να ζήσει το όνειρο της ΕΕ που ερχόταν αλλά κανείς δεν γνώριζε με τι αντίκρισμα.
Τότε και διαδίκτυο δεν υπήρχε, οι πληροφορίες μεταδιδόταν με καθυστέρηση χρόνου, κάπου – κάπου μαθαίναμε κάτι που έλεγε στα πνευματικά του παιδιά ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ στην ΠΑΝΑΓΟΥΔΑ.
Μέσα σε εκείνα τα χρόνια φαινόταν αδιανόητο αυτό που θα ερχόταν μετά.
Μπορεί ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο Ομολογητής από την Δράμα, ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος και άλλοι Πατέρες από τις προηγούμενες δεκαετίες να συμβούλευαν τον στενό κύκλο των πνευματικών τους παιδιών για το ίδιο πράγμα, λέγοντας τους αυτό που είδαν και έλαβαν σαν πληροφορία άνωθεν, δηλ. «ότι ένα μαύρο σύννεφο ξεκίνησε από την Ευρώπη και έρχεται σιγά- σιγά προς την Ελλάδα», αλλά η πλειοψηφία του κόσμου και οι εκκλησιαστικοί παράγοντες δεν μπορούσαν να καταλάβουν τίποτε από αυτά που τότε ξεκίνησαν και σήμερα οι δικές μας γενιές τα βιώνουν.
Το μαύρο σύννεφο όχι μόνο ήρθε και κάθισε πάνω από την Ελλάδα , αλλά δίνει δυνατές και πρωτόγνωρες μπόρες (η δαιμονική μπόρα του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ)
Τα πνευματικά χάλια της ανθρωπότητας έφεραν τον μεγάλο ανθρωποκτόνο πόλεμο που πάει να ξεσπάσει.
Δεκαετία του 80 μέσα σε αυτό το αγνωστικιστικό τοπίο βρεθήκαμε έξω από μια σπηλιά που την πετρόκτιστη θύρα της την έκρυβε ένας τεράστιος θάμνος που ευωδίαζε.
Από κάτω το κενό του γκρεμού έχασκε και προκαλούσε στον επισκέπτη ίλιγγο.
Μέσα μου έλεγα στον φίλο μου «που με έφερες τώρα μέσα στο καλοκαιρινό λιοπύρι;» αμφισβητώντας τα λόγια του που μου είπε στην ανηφοριά «έρχου και ίδε»
Τέλος πάντων φτάσαμε, αλλά δεν βρήκαμε κανένα.
Πάλι ο λογισμός «τζάμπα ο κόπος», άρχισα να δυσανασχετώ και καθίσαμε να ξαποστάσουμε μέχρι να πάρουμε την απότομη κατηφοριά που ήταν πιο επικίνδυνη από την ανηφόρα.
Μόλις ανασηκώθηκα από τον βράχο που μας ανάπαυσε για λίγο, ακούσαμε μια λεπτή φωνούλα περί τα 50μέτρα πιο πάνω.
Μην βιάζεστε παλληκάρια , κουβαλάω νερό και έρχομαι.
Αυτό που είδαμε ήταν σαν αυτό που διαβάζαμε αργότερα για τους ρακένδυτους αόρατους ασκητές στον Άθωνα.
Ο καλόγερος ενώ ήταν μακριά βρέθηκε αστραπιαία δίπλα μας με τα φλασκιά του νερού και παίρναμε ήδη την ευλογία του.
«μάλλον είναι από την κούραση μας ,αυτό που είδαμε» είπα μέσα μου και ξεπέρασα την έκπληξη.
Η συζήτηση δεν κράτησε πολύ, πρώτα- πρώτα γιατί δεν ξεκινήσαμε με συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο προς τον Γέροντα, αλλά πήγαμε για να πάρουμε την ευχή του και να του πάμε λιγοστές προμήθειες. Άλλωστε ο ασκητής βιαζόταν να ξανά επιστρέψει στην πηγή για να μεταφέρει και άλλο νερό που χρειαζόταν για τον χαριτωμένο κήπο που είχε φτιάξει μπροστά στην ασκητική παλαίστρα του.
Ήδη ο ήλιος άρχισε να βυθίζεται μέσα στον ορίζοντα.
Από κάτω το γαλάζιο ΑΙΓΑΙΟ και από πάνω ο θεόρατος ΑΘΩΝΑΣ , σημείο καταλλαγής και επαφής με το ΘΕΙΟ.
«Αυτή η γαλήνη που μας κυκλώνει τώρα λεβέντες θα διακοπεί απότομα, όπως και θα διακοπεί το σφράγισμα της ανθρωπότητας με τον δυσώνυμο αριθμό του αντίχριστου» μας είπε ο γέροντας αυτός
(ανοίγουμε μια παρένθεση για τους νεότερους αναγνώστες. Τότε γνωρίζαμε λίγα πράγματα για το περιώνυμο σφράγισμα. Δεν είχαν κυκλοφορήσει τα «ΣΗΜΕΙΑ των ΚΑΙΡΩΝ» – χειρόγραφο κείμενο του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ )
Και συμπλήρωσε ο ασκητής…
«πολλά χρήματα , πολλά πακέτα, πολλά προγράμματα θα κατακλύσουν την Ελλάδα»
«φεύγετε και χωρίζεσθε της αμαρτίας, όπως φεύγετε από το φίδι»
«τα επόμενα χρόνια θα κυλήσουν με πλεονεξία- πορνεία- αδιαφορία, αίρεση και πλάνη ,αυτές θα είναι οι αρχές του πολιτισμού που θα φέρουν, ώστε να σφραγίσουν τον κόσμο σαν τα ζώα για να μην τον χάσουν»
«όλα αυτά θα γίνουν για να διευκολύνουν τον άνθρωπο να πάει πιο άνετα στην κόλαση»
«και ενώ θα ξεκινήσει το έξυπνο σφράγισμα στον πλανήτη να δίνει τα αποτελέσματα του, ένα συγκεκριμένο γεγονός εκεί στην Μεσοποταμία στο Τίγρη ποταμό (μεταξύ Τίγρη και Ευφράτη- βιβλικός προσδιορισμός του Επιγείου Παραδείσου των Πρωτοπλάστων) θα το ΔΙΑΚΟΨΕΙ.
«το σφράγισμα θα το διακόψει ο μεγάλος πόλεμος που έρχεται μετά»
«ακολουθεί η ΑΝΑΛΑΜΠΗ της Μιας Ορθοδοξίας»
«Και ακολουθούν τα έσχατα με τον τελικό αντίχριστο»
Όλα αυτά τα παραπάνω είναι γνωστά και από άλλους αγίους πατέρες που μας τα προείπαν, αλλά ο ασκητής αυτός μας προσδιόρισε, ότι θα διακοπεί η παγκόσμια προσπάθεια για το σφράγισμα της ανθρωπότητας από ένα συγκεκριμένο γεγονός που θα γίνει στην Μεσοποταμία και μάλιστα στον Τίγρη ποταμό .

Το γεγονός επίσης ότι η πρωτεύουσα του Ιράκ, Βαγδάτη, είναι κτισμένη στις όχθες του Τίγρη ποταμού και πιο κάτω αυτός ενώνεται με τον Ευφράτη για να καταλήξουν και οι δυο στον Περσικό κόλπο –γεωγραφικός προσδιορισμός του βιβλικού χώρου της Μεσοποταμίας με τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς , μας προβλημάτισε και μας έφερε εις τον νου τα λόγια αυτά του ασκητή.
Είναι τώρα να μην πιστεύει κανείς ή τουλάχιστον να προβληματιστεί από τα προφητικά λόγια του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ του ΑΙΤΩΛΟΥ;
«Ὅταν ἀκούσετε ὅτι ὁ πόλεμος πιάστηκε ἀπὸ κάτω, τότε κοντὰ θὰ εἶνε».
«Ἡ λευτεριὰ θἀρθῆ ἀπὸ κάτω ἀπὸ ὅπου χύνονται τὰ νερά»
ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνου Καντιώτου.http://users.uoa.gr/.../tributes/patrokosmas/profhteiai.htm
Το προπατορικό αμάρτημα επιτελέστηκε στον παραδείσιο χώρο αυτών των γνωστών ποταμών που μετά φιλοξένησαν μεγάλες αυτοκρατορίες που αποξηράνθηκαν ως η χόρτος.
Σήμερα ένα μικρό και άσημο ποταμάκι λίγο πιο πέρα στα μέρη της Παλαιστίνης, ο Ιορδάνης ποταμός αποστρέφεται προς τα οπίσω λόγω της αμαρτίας την αλμυρά θάλασσα του ρέοντος βίου μας και γίνεται η αιτία της ΣΩΤΗΡΙΑΣ της ανθρωπότητας με την ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που δέχτηκε ταπεινά το Βάπτισμα δια της χειροθεσίας του Τιμίου Προδρόμου.
Το ασύλληπτο αυτό ΜΥΣΤΗΡΙΟ του ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ μας το επιβλέπει και η ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ της ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ η οποία συνεχίζει να περιβλέπει και να καθοδηγεί τα ιστορικά βήματα της όλης δημιουργίας του κόσμου αυτού.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
(ΙΑΝ. 2020)
Αναρτήθηκε από στις

" Χούντα είναι και θα περάσει, Χολέρα είναι και θα φύγει " φώναζε ένας παλαβούστικος στην πλατεία και είπα μέσα μου "αν διαβάζαμε Παλαμά και Παπαδιαμάντη θα μας έφευγε ο καημός; "



Τα δώρα της Πρωτοχρονιάς…

 

Πατρίδα μου, τι θες να σου χαρίσω

για τον καλό το χρόνο που θα ’ρθή;

 

Παιδί μου, το κορμί το λιονταρίσσο

και το παλληκαρίσσο το σπαθί,

και τη νεραϊδογέννητη τη χώρα

μαζί με το δικέφαλο αϊτό.

Δε θέλω εγώ καινούργια ή ξένα δώρα,

Παληά δικά μου πλούτη σου ζητώ.

 

Μητέρα, τα δικά σου τα στολίδια

τα χαίροντ’ άλλοι μεσ’ την οικουμένη,

και λάμιες τα φυλάν, τα ζώνουν φίδια

κ’ εκεί μέσα πεθαίνουν αντρειωμένοι.

 

Παιδί μου, όταν τη δόλια σου μητέρα

με του παιδιού τον πόνον αγαπάς,

με την αγάπη μοναχά μια ημέρα

την παληά της δόξα θα της πας!

 

Κωστής Παλαμάς

 



 

Τα Πτερόεντα Δώρα: Πρωτοχρονιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη


·        Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.

  Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.

  Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.

  Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ. Τὰ μεσάνυχτα ἐπέστρεψεν ὁ σύζυγός της· αὐτὴ τὸν ὕβρισε νευρικὴ μὲ φωνὴν ὀξεῖαν, ἐκεῖνος τὴν ἔδειρε μὲ τὴν ράβδον τὴν ὀζώδη, καὶ μετ᾿ ὀλίγον οἱ δύο ἐπλάγιασαν χωρὶς νὰ κάμουν τὴν προσευχήν των, καὶ ἤρχισαν νὰ ροχαλίζουν μὲ βαρεῖς τόνους. Ἔφυγεν ἐκεῖθεν ὁ Ἄγγελος.

  Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία. Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.

  Εἰς τὸν δρόμον συνήντησε πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ καπηλεῖα, οἰνοβαρεῖς, καὶ ἄλλους κατερχομένους ἀπὸ τὰ χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινὰς εἶδε ν᾿ ἀσχημονοῦν, καὶ τινὰς ἤκουσε νὰ βλασφημοῦν τὸν Ἁι-Βασίλην ὡς πταίστην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε μὲ τὰς πτέρυγας τὰ ὦτα, διὰ νὰ μὴν ἀκούῃ, καὶ ἀντιπαρῆλθεν.

  Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν. Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα!

  Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν. Ἐπῆρε τὰ πτερόεντα δῶρά του ― τὸ ἄστρον τὸ προωρισμένον νὰ λάμπῃ εἰς τὰς συνειδήσεις, τὴν αὔραν, τὴν ἱκανὴν διὰ νὰ δροσίζῃ τὰς ψυχάς, καὶ τὴν ζωήν, τὴν πλασμένην διὰ νὰ πάλλῃ εἰς τὰς καρδίας, ἐτάνυσε τὰς πτέρυγας, καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς οὐρανίας ἁψῖδας.

Εφημερίδα «Αλήθεια», 1 Ιανουάριου 1907.

Αναρτήθηκε από στις

σήμερα το πρωί στον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης - 3 Ιανουαρίου μνήμη της θαυμαστής εμφάνισης - ανερευσης του Ιερού Λειψάνου του - αθρόα η προσέλευση των πιστών - κληρικοί και λαϊκοί ομοθυμαδον τον παρακαλούσαν να σώσει την πατρίδα από τους Αγαρηνούς βασανιστές του.- Φώτο


Αναρτήθηκε από στις

Κάποτε σε μια γνωστή μας Γερόντισσα παρουσιάστηκε ο ίδιος ο ΚΥΡΙΟΣ και της είπε "να πεις ότι τίποτε δεν πάει χαμένο"

φωτο - ευλογημένη η στιγμή όταν ο ΣΤΑΥΡΟΣ εισέλθει εκεί που ΤΟΝ  προσμένουν οι πάσες γενιές της Ρωμιοσύνης.

τα Ελληνορωμαϊκά! με την χαρακτηριστική ηλεκτρονική διεύθυνση https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

με τις αρχές που τα διέπουν και που καταθέσαμε πριν ΤΡΙΑ χρόνια πορεύονται μέσα στα γεγονότα και συνάμα οφείλουν ένα μεγάλο ευχαριστώ στις ψυχές εκείνες που αναπνέουν μόνο με ΧΡΙΣΤΟ, Ελλάδα και με Ανθρωπιά, αλλά και μια ευγνωμοσύνη σε όλα εκείνα τα ιστολόγια που συμπορευθήκαμε σε δύσκολες εποχές επί δεκαετία και με την αρθρογραφία μας.

Το ότι ο λόγος επισκέπτεται κάθε γωνιά της γης φαίνεται  από την προσευχή σας που την αισθανόμαστε μέσα στους κόπους και τα ξενύχτια μας.

Κάποτε σε μια  γνωστή μας Γερόντισσα παρουσιάστηκε ο ίδιος ο ΚΥΡΙΟΣ και της είπε " να πεις ότι τίποτε δεν πάει χαμένο"

Αυτά τα λέμε γιατί τίποτε δεν πέφτει κάτω από την προσοχή του Ουρανού, απλώς εμείς είμαστε χωμάτινοί και γεμάτοι λάθη που προσπαθούμε να τα διορθώσουμε αναβαπτιζόμενοι μέσα στα χαριτόβρυτα νάματα των Πάτερων μας.

η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ των ΑΓΙΩΝ μας θα μας βοηθήσει όταν εμείς προσανατολιστούμε προς τα αιώνια επέκεινα με γνώμονα να ομολογούμε ΧΡΙΣΤΟ Ενσαρκωμένο , Εσταυρωμένο, Παθοντα και Αναστημένο την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς αλλά και  Αναληφθέντα με την Ανθρώπινη φύση μετά Δόξης .

  Έτσι το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ που λέμε θα γίνει το τέλος του μεγάλου παιδαγωγικού κανόνος του Ελληνικού Ορθόδοξου Γένους. Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ θα καταστεί η πραγματικότητα της επανεκκίνησης της συναλληλίας, του φιλότιμου και της αρχοντικής λεβεντιάς. Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ θα ταυτιστεί με την αναστήλωση του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού στην σωστή αποστολική του πορεία.

Ο Έλληνας είναι πλασμένος όχι για πολέμους κατακτητικούς αλλά είναι φτιαγμένος για πνευματικές μάχες.

Εισήλθαμε στην μεγάλη ευθεία - κρατάτε γερά - καλή υπομονή και καλή δύναμη άνωθεν .

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ
 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Αναρτήθηκε από στις

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2023

Και αύριο αν τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με την Ελλάδα, όλες αυτές οι χιλιάδες των κρυπτοχριστιανών Ελλήνων Ρωμιών θα ξεσηκωθούν εναντίον των Τούρκων και θα δράσουν ως 5η φάλαγγα. Οι Τούρκοι κάτι ξέρουν και δεν προχωρούν παρέκει. Ξέρουν. Ξέρουν!



 Μου έλεγε προ ετών, ένας Εβραίος δημοσιογράφος, φίλος μου. Υπάρχουν κι αγαθοί Ισραηλίται, όπως ο Ναθαναήλ, ότι «Η Ρωμιοσύνη, πάτερ, υπέστη τρεις Αλώσεις. Τρεις πτώσεις. Τρεις πτώσεις! Μία είναι η Άλωσις της Βασιλευούσης από τους Τούρκους». 1453, 29 Μαΐου, ημέρα Τρίτη, ώρα 9η πρωϊνή. «Η Τρίτη η ασβολερή* και η φαρμακωμένη».

Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Β΄, σελ. 44-48

«Η άλλη πτώση είναι η καταστροφή της Σμύρνης. 1922.» Με την πρώτη πτώση δεν ξεριζώθηκαν οι Έλληνες ούτε απ’ την Πόλη ούτε απ’ την Μικρασία ούτε απ’ τις αλησμόνητες πατρίδες. Με τη δεύτερη πτώση προσπάθησαν οι Ιουδαίοι και ο Πάπας, εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό… - Επί Ποντίου Πιλάτου εσταυρώθη ο Χριστός και επί αρχιερέων Άννα και Καϊάφα. - Με τη δεύτερη πτώση προσπάθησαν να ξεριζώσουν τη Ρωμιοσύνη από τους τόπους και τις πατρογονικές εστίες. Από το περιβόλι τους. Από κει, που φύτρωσαν. Ξερίζωσαν αρκετούς, αλλά έμειναν και πολλοί ακόμα. Στον Πόντο. Στην Καππαδοκία. Στην Μικρά Ασία. Και στ’ άλλα τα μέρη. Ακόμα και στη Συρία, που δοκιμάζεται σήμερα, υπάρχουνε Ρούμ. Τί είναι Ρούμ; Έλληνες Ορθόδοξοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο αείμνηστος Παντελεήμων Φωστίνης, όταν είχε πάει στην Κατοχή, στη Μέση Ανατολή, να υπηρετήσει εκεί το στρατό, ως ιεροκήρυξ του κράτους και του Ελληνικού στρατού, έβρισκε πολλούς Σύριους, που δήλωναν Ασσύριοι και δήλωναν Ρούμ. Τί θα πει Ρούμ; «Εμείς είμαστε Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εσείς δεν μας θέλετε!» Ναι! Μάλιστα! Ρούμ!
Κι έμειναν και είναι αρκετοί! Και αύριο αν τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με την Ελλάδα, όλες αυτές οι χιλιάδες των κρυπτοχριστιανών Ελλήνων Ρωμιών θα ξεσηκωθούν εναντίον των Τούρκων και θα δράσουν ως 5η φάλαγγα. Οι Τούρκοι κάτι ξέρουν και δεν προχωρούν παρέκει. Ξέρουν. Ξέρουν!
Και η τρίτη άλωση και πτώση της Ρωμιοσύνης άρχισε… Ξέρετε πότε; Θα το πω. Κι ας το πιώ. 18 Οκτωβρίου 1981. Σας λέει τίποτα αυτό; Άμα σας λέει… Αυτό είναι πράξη γενναία και αντίσταση, που μιλώ τέτοια στιγμή, κάτω από ένα καθεστώς, το οποίο μας έχει φτάσει πλέον στο χειρότερο σημείο παρακμής. Η Ελλάς ποτέ δεν είχε φτάσει σ’ αυτή την κατάντια, που έχει φτάσει σήμερα, κύριοι και πατέρες και αδελφοί. Δεν είχε φτάσει ποτέ σ’ αυτή την κατάντια, που έφτασε σήμερα. Ποτέ! Γίναμε «παλιόψαθα των εθνών». Γίναμε εμπαιγμός των μεγάλων. Και μας έφεραν όλα τα έθνη εδώ. Αυτή κι αν είναι Άλωση.
Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Β΄, σελ. 44-48
*Ασβολερή: μαύρη, σκοτεινή σαν την ασβόλη (καπνιά, αιθάλη).
ΠΗΓΗ

Φιλιππία Βενετσάνου

Αναρτήθηκε από στις
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)