Μέσα σε έναν νέο κύκλο σκανδάλων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει πάλι το ίδιο:
όχι λογοδοσία, αλλά επικοινωνιακή διαχείριση.
Δεν υπάρχει κάθαρση. Υπάρχουν σκηνοθετημένες “παραιτήσεις” χωρίς αντίκρισμα.
Δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης. Υπάρχουν αντιπερισπασμοί, ελιγμοί και επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Οι υπεύθυνοι βουλευτές; Παραπέμπονται σε μια Δικαιοσύνη της οποίας η ηγεσία διορίζεται από την ίδια την κυβέρνηση. Οι υπουργοί; Στέλνονται σε κοινοβουλευτικές επιτροπές που ελέγχει η ίδια πλειοψηφικά, με τη συμμετοχή και την ψήφο ακόμη και των κατηγορουμένων.
Αυτό δεν είναι θεσμική λειτουργία. Είναι μηχανισμός συγκάλυψης.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι η αιτία. Είναι το σύμπτωμα. Η αιτία είναι η φαυλοκρατία που έχει γίνει καθεστώς.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη αλήθεια που κανείς δεν θέλει να αγγίξει: Πώς λειτουργεί ένα κόμμα που χρωστά περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες; Σε ποιον λογοδοτεί πραγματικά; Στην κοινωνία ή στους πιστωτές του;
Όταν ένα κόμμα είναι οικονομικά εξαρτημένο, η εξάρτηση γίνεται πολιτική πρακτική. Η κομματοκρατία γίνεται μηχανισμός επιβίωσης. Και η διαφθορά δεν είναι εκτροπή, είναι συνέπεια.
Γι’ αυτό δεν υπάρχει λογοδοσία. Γι’ αυτό δεν υπάρχει κάθαρση. Υπάρχει μόνο διαχείριση της ενοχής.
Αν ο Μητσοτάκης δεν ήταν μέρος αυτού του μηχανισμού και ήθελε πραγματικά να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, θα έκανε το αυτονόητο: Θα απομάκρυνε άμεσα όλους τους εμπλεκόμενους, χωρίς “παραιτήσεις-βιτρίνα”. Θα ζητούσε ανεξάρτητη και πλήρη δικαστική διερεύνηση χωρίς καμία κυβερνητική σκιά. Θα απέκλειε οριστικά κάθε εμπλεκόμενο από τα ψηφοδέλτια και θα έθετε πρώτος τον εαυτό του στη δοκιμασία της λογοδοσίας.
Όλα τα άλλα είναι απλώς αυτό που ζούμε: ένα καθεστώς που προστατεύει τον εαυτό του.
