Δεύτερο σημείωμα
Το τέλος των διαχειριστών: Γιατί η νέα γενιά δεν ζητάει «σωτήρες», αλλά νόημα
Ζούμε στην εποχή του μεγάλου «copy-paste». Αν κλείσεις τα μάτια και ακούσεις μια πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση ή ένα scroll στα social media, δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποιος μιλάει. Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: μια ατέρμονη ανταλλαγή κατηγοριών, μια στείρα καταγγελία σκανδάλων, ένας «ξύλινος» λόγος που ανακυκλώνει τη διαφθορά για να την κάνει όπλο.
Η παγίδα της καταγγελίας
Οι πολιτικοί σήμερα μοιάζουν με παίκτες σε μια παρτίδα σκάκι όπου κανείς δεν κοιτάζει τη σκακιέρα, παρά μόνο πώς θα ρίξει τον αντίπαλο από την καρέκλα. Στοχοποιούν πρόσωπα, αλλά αφήνουν ανέπαφο το σύστημα. Μιλάνε για το «σήμερα» λες και δεν υπάρχει «αύριο». Και το χειρότερο; Μιλάνε για εμάς, χωρίς εμάς.
Γιατί οι νέοι απέχουν; Γιατί μένουν στον καναπέ; Όχι από τεμπελιά. Αλλά από ένστικτο αυτοπροστασίας. Όταν ο λόγος ενός πολιτικού στερείται ηθικού έρματος, όταν οι αξίες του (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, ανθρωπιστικές) χρησιμοποιούνται σαν προεκλογικά αξεσουάρ, τότε η πολιτική παύει να είναι λειτούργημα και γίνεται «μάρκετινγκ εξουσίας».
Το έλλειμμα οράματος
Πού είναι το όραμα για μια κοινωνία που δεν θα μετράει μόνο δείκτες οικονομίας, αλλά δείκτες ευτυχίας και δικαιοσύνης; Πού είναι η πρόταση για την έξοδο από το τέλμα; Σήμερα, η πολιτική έχει κατρακυλήσει στη διαχείριση της μιζέριας. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει για το «νόημα του βίου». Κανείς δεν προτείνει μια σύγκρουση με το κατεστημένο που να μην είναι απλώς μια εναλλαγή προσώπων, αλλά μια αλλαγή παραδείγματος.
Η ανάγκη για «Προφητικό Λόγο»
Οι νέοι δεν θέλουν άλλους «τεχνοκράτες» ή «επαγγελματίες καταγγελιολόγους». Απαιτούν έναν λόγο προφητικό. Και προφητικός λόγος δεν σημαίνει να προβλέπεις το μέλλον, αλλά να έχεις το θάρρος να πεις την αλήθεια στο παρόν, ακόμη κι αν έχει κόστος.
Θέλουν ηγέτες που να πολιτεύονται με βάση αρχές, όχι με βάση τα focus groups.
Θέλουν ανθρώπους που να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους, είτε αυτό είναι η πνευματικότητα, είτε ένας βαθύς ανθρωπισμός, είτε η ακλόνητη ηθική.
Θέλουν να δούν τη σύγκρουση με το σύστημα να γίνεται πράξη, όχι σύνθημα σε αφίσα.
Σπάσε το ψέμα
Η αποχή δεν είναι σιωπή, είναι μια βουβή κραυγή αηδίας. Όμως, η αλλαγή δεν θα έρθει από αυτούς που ήδη κάθονται στις δερμάτινες καρέκλες. Θα έρθει όταν εμείς αρνηθούμε να καταναλώσουμε τον «ξύλινο λόγο» τους. Όταν απαιτήσουμε η πολιτική να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στην υπηρεσία του Ανθρώπου και του Πνεύματος.
Το σύστημα τρέφεται από την αδιαφορία μας. Φοβάται όμως την αλήθεια. Αν βρεθεί ένας λόγος που να δονεί την ψυχή, που να προσφέρει ελπίδα και όχι απλώς «παροχές», τότε ο καναπές θα αδειάσει.
Μέχρι τότε, ας μην τους κάνουμε τη χάρη να συνηθίσουμε το σκοτάδι. Η πολιτική ή θα είναι η τέχνη του να χτίζεις έναν καλλίτερο κόσμο, ή θα είναι απλώς ένας θόρυβος που αξίζει να αγνοήσουμε.
Είναι η ώρα να απαιτήσουμε το Αληθινό.
