Ἐρχόνταν μουσαφιραῖοι, ξεκινοῦσαν ἀπό τή Δράμα καί ἤξερε τί κουβαλοῦσαν μαζί τους. Καμιά φορά πρόσταζε: «Αὐτοί πού θά 'ρθοῦν, ἐγώ θά κλείσω τήν πόρτα, νά πεῖτε δέν εἶμαι ἐδῶ, λείπει». Ἡ μάνα μου τότε παραπονιόταν: «Πάτερ, τούς καλούς τούς ἀνθρώπους τούς θέλεις, τούς κακούς ὅμως τούς διώχνεις, αὐτούς ποιός θά τούς βοηθήσει;» Διευκρίνιζε ὁ Γέροντας: «Ἔχουν παραβεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, πᾶνε στούς χοτζάδες, στίς χαρτορίχτρες καί ἄμα δέν βρίσκουν σωτηρία, τρέχουν, ἔρχονται καί στόν καλόγερο. “Ὁ καλόγερος ξέρει”, θά τούς πεῖ. Τούς διαβόλους μαζί τους τούς κουβαλᾶνε, τί θά τούς κάνω ἐγώ; Ἄμα δεῖτε τί κουβαλᾶνε καί ἐσεῖς θά φοβηθεῖτε.»
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης
