Τέμπη – Βιολάντα: Το κράτος ξέρει. Απλώς στα Τέμπη δεν ήθελε.
Στη «Βιολάντα» έγινε έκρηξη. Είχαμε νεκρούς.
Οι αρχές εσφράγισαν τον χώρο.
Κανείς δεν μπήκε. Κανείς δεν άγγιξε.
Γιατί έτσι γίνεται σε κάθε σοβαρή έρευνα.
Στα Τέμπη; Μπάζωμα. Μεταφορά χωμάτων. Αλλοίωση τόπου μαζικού θανάτου. Σβήσιμο στα ηχητικά, αλλοίωση στα βίντεο.
Και μετά μας είπαν ότι «έτσι έπρεπε».
Όχι. Έτσι έπρεπε να γίνει και στα Τέμπη — αλλά δεν έγινε.
Η διαφορά είναι απλή και αμείλικτη: Στη «Βιολάντα» το κράτος ερευνούσε. Στα Τέμπη το κράτος ερευνούνταν.
Και όταν το κράτος είναι ύποπτος,
δεν αφήνει τον τόπο του εγκλήματος ανέπαφο.
Τον «τακτοποιεί».
Γι’ αυτό στη «Βιολάντα» είδαμε περίφραξη.
Γι’ αυτό στα Τέμπη είδαμε βιασύνη και επέμβαση.
Γι’ αυτό η σύγκριση πονάει.
Γιατί δείχνει ότι το κράτος ξέρει πώς να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Απλώς δεν το κάνει όταν η αλήθεια το ενοχοποιεί.
Και αυτό δεν είναι αμέλεια.
Είναι πολιτική επιλογή.
Τα Τέμπη δεν ζητούν συγκίνηση.
Ζητούν δικαιοσύνη.
Και η δικαιοσύνη αρχίζει από ένα απλό, αμείλικτο ερώτημα:
Γιατί αλλού προστατεύτηκαν τα στοιχεία
και αλλού έπρεπε να “καθαριστεί” ο τόπος;
Η απάντηση είναι δυσάρεστη.
Αλλά είναι η μόνη που εξηγεί τα πάντα.
Εκεί δεν καιγόταν το κράτος.
Στα Τέμπη καιγόταν.
Τα Τέμπη δεν ζητούν μνήμη.
Ζητούν αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι μία: Το κράτος ξέρει πώς να προστατεύει στοιχεία.
Απλώς δεν το κάνει όταν τα στοιχεία το καίνε.
ΠΗΓΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
