ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ
«Δύο κόρες και μια μητέρα από την Τουρκία βρήκαν τον Θεό στο Τρεμπίνιε: Από σήμερα είναι η Ελισαβέτα, η Μαρία και η Άννα», γράφει το βοσνιακό δημοσίευμα (φωτό από την ιστοσελίδα της πόλης Τρεμπίνιε)
Ένα αξιοσημείωτο γεγονός που είχε απήχηση στο κοινό της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης έλαβε χώρα στο Τρεμπίνιε της Βοσνίας στις 25 Ιανουαρίου 2026.
Μια μητέρα και οι δύο κόρες της από την Κωνσταντινούπολη ασπάστηκαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό βαπτιζόμενες στην Ορθόδοξη Εκκλησία «Αρχαγγέλων» στη γειτονιά Χρούπγιελα του Τρεμπίνιε.
Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το ATV, τρεις γυναίκες τουρκικής καταγωγής πρόσθεσαν στα ονόματά τους βιβλικά ορθόδοξα ονόματα κατά τη διάρκεια της τελετής βάπτισής τους. Τα νέα τους ονόματα είναι τα εξής:
• Ελισαβέτα
• Μαρία
• Άννα
Αναφέρθηκε ότι οι γυναίκες είχαν διαβάσει προηγουμένως το Ευαγγέλιο και ανέπτυξαν ενδιαφέρον για την ορθόδοξη πίστη κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας.
Η οικογένεια ήρθε για πρώτη φορά στο Τρεμπίνιε πέρυσι λόγω των επιχειρηματικών διασυνδέσεων του πατέρα και φέτος επέστρεψαν για τουρισμό επειδή τους άρεσε η πόλη. Η οικογένεια, η οποία βρίσκεται στο Τρεμπίνιε εδώ και μερικές εβδομάδες, σχεδιάζει να παραμείνει στην πόλη μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου.
Η τελετή βαπτίσματος τελέστηκε λειτουργικά, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση. Ο πατήρ Βελιμίρ Κόβατς ηγήθηκε της τελετής, ενώ η Γιαντράνκα Πόπιτς ήταν νονά.
Μιλώντας στη λειτουργία, ο Πατέρας Κόβατς τόνισε ότι η εκκλησία είναι «εικόνα της ουράνιας βασιλείας» και δήλωσε τα εξής:
«Στη βασιλεία του Θεού, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Σέρβου και Τούρκου. Το βάπτισμα είναι η αρχή μιας νέας ζωής εν Χριστώ. Αυτή είναι μια μεγάλη χαρά για την εκκλησία μας, επειδή επέλεξαν το βάπτισμα εδώ, ενωμένοι μαζί μας στη λατρεία».
Οι τρεις γυναίκες που βαπτίστηκαν έλαβαν την Θεία Κοινωνία για πρώτη φορά την ίδια μέρα.
Το περιστατικό πυροδότησε συζήτηση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ιδιαίτερα μεταξύ διαφόρων κύκλων όσον αφορά τις θρησκευτικές και κοινωνικές ευαισθησίες.
Ενώ ορισμένα μέσα ενημέρωσης το θεώρησαν ως «προσωπική επιλογή πεποιθήσεων», άλλα υποστήριξαν ότι θα πρέπει να εξεταστεί σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο.
Οι συνέπειες για το Ισλάμ (τουρκική ανάλυση)
Το περιστατικό της βάπτισης στο Τρεμπίνιε: Ήταν ελευθερία πίστης ή μια σιωπηλή ιεραποστολική επιχείρηση; γράφουν τα βοσνιακά μέσα ενημέρωσης στην τουρκική γλώσσα.
Ο Τούρκος θρησκευτικός αναλυτής Τεβφίκ Γιουτσεσόι /M. Tevfik Yücesoy θα γράψει σχετικά με την βάπτιση των τριών Τουρκάλων.
Η βάπτιση τριών Τουρκάλων γυναικών σε ορθόδοξη εκκλησία στο Τρεμπίνιε της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης παρουσιάστηκε σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης ως «ατομική θρησκευτική επιλογή» και «παράδειγμα ανοχής».
Ωστόσο, ενώ το γεγονός αυτό μπορεί να φαίνεται αθώο εκ πρώτης όψεως, όταν εξετάζεται στο πλαίσιο των συστηματικών ιεραποστολικών δραστηριοτήτων και των πρακτικών μετασχηματισμού ταυτότητας στις οποίες υπόκεινται εδώ και καιρό τα Βαλκάνια, είναι εξαιρετικά προβληματικό και προκαλεί σκέψη.
Αυτή η εκδήλωση δεν αφορά απλώς τρία άτομα που ασπάζονται το Ισλάμ. Είναι μέρος μιας σχεδιασμένης παραγωγής αντίληψης, που περιλαμβάνει τον χρόνο, τον τόπο, τη γλώσσα και την παρουσίαση.
1. Η πραγματικότητα πίσω από τον λόγο περί «Ελευθερίας της Πίστης»
Το Ισλάμ απορρίπτει τον καταναγκασμό στην πίστη:
«Δεν υπάρχει καταναγκασμός στη θρησκεία.» (Αλ-Μπάκαρα, 256)
Ωστόσο, αυτή η αρχή δεν αποτελεί μια φιλελεύθερη ασπίδα που χρησιμοποιείται για τη νομιμοποίηση οργανωμένων ιεραποστολικών δραστηριοτήτων. Η ελευθερία της πίστης είναι ζήτημα ατομικής συνείδησης, αλλά οι χειριστικές δραστηριότητες που διεξάγονται από κράτη, θεσμούς και θρησκευτικές δομές παύουν να είναι μια αθώα επιλογή.
Τα ακόλουθα σημεία είναι αξιοσημείωτα στην υπόθεση Τρεμπίνιε:
• Η αισθησιοποίηση του γεγονότος από τα μέσα ενημέρωσης,
• Η έμφαση στο ότι είναι «Τούρκος», «τουρκικής καταγωγής» και «από την Κωνσταντινούπολη»,
• Η επιλογή νέων ονομάτων, ιδίως εκείνων που συνδέονται με ιερές γυναικείες μορφές (Μαρία, Ελισάβετ, Άννα),
• Το κήρυγμα του ιερέα μεταφέρει ένα μήνυμα πολιτισμικής αποσύνθεσης και όχι θεολογικής ισότητας, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Τούρκων και Σέρβων».
Αυτό δεν είναι ένα ατομικό ταξίδι πίστης, αλλά μια συμβολική επίδειξη.
2. Βοσνία και Ερζεγοβίνη: Το ατελείωτο ιεραποστολικό εργαστήριο
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ειδικά κατά την περίοδο που ακολούθησε τη Συμφωνία του Ντέιτον, έχει γίνει ανοιχτό πεδίο για δυτικές ιεραποστολικές οργανώσεις και ορθόδοξο επεκτατισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Τρεμπίνιε βρίσκεται εντός των συνόρων της Σερβικής Δημοκρατίας των Σέρβων.
Αυτή η περιοχή έχει βιώσει εθνοτικές και θρησκευτικές εκκαθαρίσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου, με την μουσουλμανική παρουσία να έχει σε μεγάλο βαθμό εξαλειφθεί. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια επιχείρηση μετασχηματισμού που πραγματοποιείται όχι με όπλα, αλλά με τελετουργίες και κάμερες.
3. Το ζήτημα από μια ισλαμική οπτική γωνία: Η απώλεια δεν αφορά μόνο τα άτομα
Από ισλαμική άποψη, η απομάκρυνση ενός Μουσουλμάνου από το Ισλάμ δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική τραγωδία· αποτελεί ένδειξη της πνευματικής, ηθικής και θεσμικής αδυναμίας της μουσουλμανικής κοινότητας.
Πρέπει να θέσουμε τα εξής ερωτήματα:
• Από ποιον και πώς έμαθαν αυτοί οι άνθρωποι για το Ισλάμ;
• Πού βρισκόμαστε όσον αφορά την εκπροσώπηση του αυθεντικού Ισλάμ;
• Γιατί οι Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων και η τουρκική κοινωνία αφήνουν την υπεράσπιση της πίστης τους στο επίπεδο απλών συνθημάτων;
4. Ο Πραγματικός Κίνδυνος: Ομαλοποίηση και Σιωπή
Όταν τέτοια περιστατικά αντιμετωπίζονται με τη νοοτροπία «τι είναι το θέμα, ο καθένας μπορεί να επιλέξει τη θρησκεία του», λίγα χρόνια αργότερα μετατρέπονται σε αλυσιδωτή αντίδραση. Σήμερα τρία άτομα, αύριο τριάντα, μετά «μια νέα κοινωνική τάση»…
Μην ξεχνάτε:
Έτσι χάθηκε η Ανδαλουσία στην ιστορία.
Έτσι διαλύονται τα (τουρκικά) Βαλκάνια.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Η σιωπή είναι παράδοση.
5. Συμπέρασμα: Επίγνωση, Συνείδηση και Αυθεντική Αναπαράσταση
Αυτό το γεγονός μας φωνάζει:
• Το Ισλάμ δεν χρειάζεται μόνο να υπερασπιστεί, αλλά και να βιωθεί και να εξηγηθεί με ειλικρίνεια και ορθότητα.
• Ο ισλαμικός κόσμος, και ιδιαίτερα τα Βαλκάνια, χρειάζεται όχι μόνο υλική βοήθεια, αλλά και σοφία και γνώση.
• Απαιτείται στρατηγική, όχι αντιδραστική, επίγνωση.
Αλλιώς, μια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα ρωτήσουμε:
“Πού ήμασταν;”
Και η απάντηση είναι πονεμένη:
«Ήμασταν εκεί, αλλά τώρα δεν είμαστε.»
—
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ στο Echedoros.blog
