Κάθε χρόνο λίγο πριν ξημερώσει η 23η του Γενάρη, κάτι συγκλονιστικό συμβαίνει στο λαγκάδι του Ολύμπου.
Η ησυχία της χειμωνιάτικης νύχτας σπάει ξαφνικά από έναν ήχο παράξενο που μοιάζει με θρήνο. Και δεν είναι μόνο ο παγωμένος άνεμος που απροσδόκητα θεριεύει και σφυρίζει σείοντας τα κλαδιά των χιονισμένων δέντρων. Είναι μαζί και σαν παραπονεμένο κλάμα, που ακούγεται και σου κόβει την ανάσα. Κι έπειτα εντελώς ξαφνικά και πάλι, όλα ησυχάζουν.
Λένε πως αυτή ήταν η στιγμή που η ψυχή του Αγίου Διονυσίου ανέβηκε στους ουρανούς!
Ξεχωρίζει το παραπονεμένο κλάμα ενός ζώου, μιας αρκούδας.
Κλαίει για εκείνον που με τον γλυκό του λόγο κατόρθωσε να την ημερέψει και να την υποτάξει και το σπουδαιότερο, να κερδίσει την εμπιστοσύνη της.
Τον πένθησαν όλοι!
Τον θρήνησε και η αφοσιωμένη του αρκούδα και εξακολουθεί να τον θρηνεί κάθε επέτειο της κοίμησης του , πέντε αιώνες τώρα.
Κι ο θρήνος της ίσως να είναι ο πιο βαθύς κι ο πιο ειλικρινής....
Βοήθεια Μάς 
ΠΗΓΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Δεκαετία του 70 έλυωναν τα χιόνια στις παρυφές του Ολύμπου , οι Αλκυονίδες μέρες έδιναν μια ανοιξιάτικη γεύση μέσα στο μεσοχείμωνο .
Ένας συμφοιτητής μου που ήταν από τα μέρη της Πιερίας μου πρότεινε να ανέβουμε στο βούνο και να φτάσουμε μέχρι τα ερείπια της παλαίας Μόνης του Αγίου Διονυσίου του Ολύμπου.
Ήταν Σαββάτο πρωί και η σχολή μου στο ΑΠΘ μας ανακοίνωσε, ότι λόγω τεχνικών εργασίων δεν θα γινόταν τα εργαστήρια (εκείνα τα χρόνια τα σχολεία λειτουργούσαν και το Σάββατο)
Όποτε βρήκαμε ευκαιρία και ξεκινήσαμε για αυτήν την επίσκεψη στο όμορφο αυτό βουνό πού όταν έχει καθαρό ορίζοντα με τις χιονισμένες κορυφές του στεφανώνει τον θερμαικό.
Ο καιρός ήταν καλός το αυτοκίνητο ένα παμπάλαιο αθάνατο μίνι κούπερ που νόμιζες ότι ήταν κατσίκι σκαρφάλωνε και δίχως καθυστερήσεις φτάσαμε στον προορισμό μας, με σκοπό να ανάψουμε κανένα κανδήλι στα χαλάσματα της Μόνης που ισοπέδωσαν την τελευταία φορά οι Γερμανοί με την δικαιολογία, ότι κρυβόταν εκεί αντάρτες.
Με του βγήκαμε από το αυτοκίνητο ο καθαρός αέρας του βουνού μας έκανε οξυγονοθεραπεία στα πνευμόνια μας που ζούσαν μέσα στις μπαρουτο -καπνισμένες με καυσαέρια πολιτείες.
Ερημιά και παγωμάρα μας περικύκλωναν, αλλά και ένα Δέος που μυστικά εισχωρούσε στις καρδιές μας μαζί με ένα πόνο για την εγκατάλειψη του αγίου αυτού μέρους (τότε δεν είχαν γίνει εργασίες αποκατάστασης)
Δεν πέρασε πολύ ώρα και στα αυτιά μας ερχόταν ψαλμωδίες μέσα από τα χαλάσματα.
Αρχίσαμε να αναθαρρεύουμε, ότι θα βρίσκαμε άνθρωπο μέσα στην ερημιά και ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε προς το μέρος που ακουγόταν τα ψαλτικά.
Έλα ντε που δεν βρίσκαμε τίποτε ..φέραμε γύρω - γυρώ το μοναστήρι, μέχρι και έξω από αυτό πήγαμε και ενώ οι ψαλμωδίες συνέχιζαν, εμείς δεν βρίσκαμε τίποτε.
Νέοι τότε δίχως να έχουμε καμμία άλλη εκκλησιαστική εμπειρία και πειράζοντας ο ένας τον άλλον, είπαμε "λες να το χάσαμε "
ΤΕΛΙΚΑ δεν το χάσαμε και την εξήγηση, μας την έδωσε η γιαγιά του συμφοιτήτη μου που είχε καταγωγή από το Λιτόχωρο κάτω, όταν την επισκεφτήκαμε εκεί.
"παιδιά μου αυτός ο μεγάλος ΑΓΙΟΣ, ο Άγιος Διόνυσιος ο εν Ολύμπω πολλές φορές κάνει ζωντανή την παρουσία του ψέλνοντας γιατί θέλει να γίνει το μοναστήρι του και να ξαναλειτουργήσει"
Πέσασαν οι καιροί και σήμερα το μοναστήρι του αποκατάστάθηκε και αγιάζει το βουνό, αλλά και όλη την Ελλάδα από εκεί ψηλά.
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
