«Γέροντας Ιερώνυμος...(Μέρος 10ο): Το μαρτύριο του πόνου, το θαύμα με το μαντήλι από την Αμερική και η προφητεία: "Αίγινα, πολύ θα λυπηθείς, αλλά πάλιν θα χαρείς!"»
«Κύριε, μην πάρεις την ψυχή μου, εάν δεν γίνω όλος Σος!»
Ο Γέροντας Ιερώνυμος προσβάλλεται από σοβαρά ασθένεια. Οι πνεύμονές του είχαν κουρασθεί από τις συνεχείς συμβουλές του στον κόσμο, τις ατέλειωτες αγρυπνίες του, την έντονη άσκηση στην κρύπτη υπό δύσκολες καιρικές συνθήκες, τις συνεχείς νηστείες του, το λιτό φαγητό του και τις θυσίες του για όλους τους φτωχούς, ασθενείς και πονεμένους ανθρώπους.
Θυσίαζε όχι μόνο χρόνο για να ακούει τα προβλήματά τους και να τους νουθετεί, αλλά τα δικά τους προβλήματα γίνονταν δικά του. Ώρες ολόκληρες προσευχόταν, θυσίαζε από τον εαυτό του για να βρεθούν λύσεις στου καθενός το πρόβλημα. Ακόμα και δαίμονες εξέδιωκε. Κάποτε τον επισκέφθηκε μια κοπέλα την οποία χρόνια την πολεμούσε ο δαίμονας. Έκανε 40 ημέρες αυστηρή νηστεία ο ίδιος και σαρανταλείτουργο, όσο κι εκείνη, για να φύγει ο δαίμονας που την είχε μεταμορφώσει σε θηρίο.
Στην αρχή η ασθένεια εκδηλώθηκε με υπερκόπωση και συχνά κρυολογήματα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όπου έμενε κλινήρης αλλά συνέχιζε να δέχεται κόσμο. Το καλοκαίρι του 1966 άρχισαν πόνοι δυνατοί στο αριστερό μέρος της κοιλίας του. Έβηχε έντονα και ασταμάτητα, τόσο που συνεταράσσετο ολόκληρος. Τα πνευματικά του παιδιά επέμεναν να πάει στο Νοσοκομείο Αίγινας για εξετάσεις. Οι εξετάσεις αίματος δεν έδειξαν τίποτε το αξιόλογο, η δε ακτινοσκόπηση δεν έδειξε τίποτε γιατί τα μηχανήματα ήσαν παλαιά. Κατόπιν εκκλήσεως του αγαπητού του ιατρού, κυρίου Ξυδέα, ο οποίος τον παρακάλεσε μετά δακρύων να εισαχθεί σε νοσοκομείο της Αθήνας, εκάμφθη και εδέχθη.
Ένα πρωινό του Σεπτέμβρη του 1966 ξεκίνησε με συνοδεία για να μπει σε νοσοκομείο. Την ώρα που έμπαινε το αυτοκίνητο στο πλοίο για τον Πειραιά, ένας ταχυδρόμος του έφερε έναν φάκελο από το εξωτερικό. Ο Γέροντας τον άνοιξε, έβγαλε ένα μαντήλι, το σταύρωσε και είπε να το ξαναστείλουν πίσω.
Κάποιος ασθενής από την Αμερική είχε πληροφορηθεί για την αγιότητα του Γέροντα και, επειδή λόγω ασθενείας δεν μπορούσε να τον επισκεφθεί, ήθελε μόνο να σταυρώσει το μαντήλι του, να το αγγίξει ο Γέροντας, και αυτό έφθανε για να τον γιατρέψει! Τόση ήτο η πίστις των ανθρώπων εις τον πατέρα Ιερώνυμο.
Από τον Πειραιά ο Γέροντας εισήχθη στο Νοσοκομείο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» της Αθήνας. Άρχισαν εκτενείς εξετάσεις αίματος, καρδίας, πνευμόνων και κυτταρολογικές. Ο ίδιος είχε πολλές δύσπνοιες, πόνους στο στήθος, στην ωμοπλάτη, στα πόδια του και σε άλλα μέρη του σώματος. Εκαίετο ως την κάμινον και ζητούσε συνεχώς νερό. Ζαλάδες, ίλιγγοι κι αϋπνίες τον τυραννούσαν καθημερινά. Όλα τα υπέμενε με γενναιόκαρδη υπομονή και υπακοή στο θέλημα του Θεού.
Οι νοσοκόμες τον περιποιούντο πολύ κι εκείνος φρόντιζε να τις νουθετεί, τους υπεδείκνυε τρόπους προσευχής και απεκάλυπτε σε αυτές ό,τι ενδόμυχα τις απασχολούσε. Αλλά και στους γιατρούς, αφού τους ατένιζε με αγάπη, έλεγε εις έκαστον ό,τι θεωρούσε αναγκαίο.
Παρόλο που δεν είχε ανακοινώσει ότι μπήκε στο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ», τα πνευματικά του παιδιά κατέκλυσαν το νοσοκομείο. Ήθελαν να ατενίσουν τον Άγιο πνευματικό τους. Τους εδέχετο όλους δι' ολίγον και ασπάζοντο το χέρι του. Αλλά και ασθενείς του νοσοκομείου με τους συγγενείς τους εσχημάτιζαν ουρά για να πάρουν την ευχή του. Επίστευε κανείς πως άλλος ήταν εκείνος που υπέφερε κι άλλος εκείνος που μιλούσε. Κι ενώ σφάδαζε από τους πόνους, όταν εισήρχετο κάποια ψυχή γινόταν ξένος προς τον πόνον του και ήθελε να ανακουφίσει και να διεισδύσει στην ψυχή που είχε μπροστά του, προκειμένου να την τονώσει και να την συμβουλεύσει. Όλοι αισθάνοντο δέος και συγκίνηση μπροστά στα πλούσια χαρίσματα που του είχε χαρίσει ο Θεός.
Οι κυτταρολογικές εξετάσεις βγήκαν και έδειξαν πως ο Γέροντας πάσχει από την ανίατο ασθένεια του καρκίνου, ο οποίος ήταν σε προχωρημένο στάδιο.
Κανείς Άγιος ανήλθε στον ουρανό μετά ανέσεως. Έτσι και ο πατήρ Ιερώνυμος. Όλη του η ζωή ήταν ένας διαρκής αγώνας. Αγώνας εσωτερικής τελειοποίησης, αγώνας ηθικής ανυψώσεως, αγώνας θέωσης. Έλεγε συχνά: «Κύριε, μην πάρεις την ψυχή μου, εάν δεν γίνω όλος Σος!»
Οι μέρες που ακολούθησαν ήσαν δραματικές. Οι πόνοι αυξάνοντο, η όρεξις εξέλιπε, παρόλα αυτά η προσευχή του ήταν τεταμένη. Μονολογώντας έλεγε: «Αίγινα, Αίγινα, πολύ θα λυπηθείς, αλλά και πάλιν θα χαρείς και άσματα θα κάνεις...»
Όσιε Γέροντα Ιερώνυμε, πρέσβευε υπέρ ημών!
https://www.facebook.com/groups/1586799326094207
