Η προσωπική μου μαρτυρία για τη βοήθεια της Αγίας Ματρώνας της Αόμματης
Με τη χάρη του Θεού και τις πρεσβείες της Αγίας Ματρώνας της Αόμματης, αποφάσισα να καταθέσω αυτή τη μαρτυρία, όχι για να προβάλω τον εαυτό μου, αλλά για να δοξαστεί ο Θεός και να ευχαριστήσω δημόσια την Αγία που πιστεύω ότι στάθηκε δίπλα μου σε μια πολύ δύσκολη δοκιμασία.
Πριν από λίγο καιρό έκανα το καθιερωμένο τεστ Παπανικολάου. Όταν πήρα τα αποτελέσματα, η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μου. Το τεστ ήταν πολύ ανησυχητικό και βρέθηκα θετική στον HPV τύπο 45, έναν τύπο υψηλού κινδύνου. Ο γυναικολόγος μού συνέστησε να υποβληθώ άμεσα σε κολποσκόπηση και να γίνει βιοψία.
Εκείνη τη στιγμή δεν έκλαψα για τον εαυτό μου.
Έκλαψα για το παιδί μου.
Είμαι χωρισμένη και μεγαλώνω μόνη μου τον τρίτο μου γιο, ο οποίος είναι 18 ετών και έχει βαριά αναπηρία. Είναι ένα παιδί που χρειάζεται τη φροντίδα μου σε όλα. Εγώ τον ντύνω, εγώ τον κάνω μπάνιο, εγώ βρίσκομαι δίπλα του κάθε ώρα της ημέρας. Μαζί μας μεγαλώνει και ο μικρότερος αδελφός του, ενώ τα άλλα δύο παιδιά μου έχουν πλέον τις δικές τους οικογένειες.
Η σκέψη που με βασάνιζε ήταν μία:
«Αν μου συμβεί κάτι, ποιος θα φροντίσει το παιδί μου;»
Με δάκρυα στα μάτια προσευχόμουν αδιάκοπα στην Αγία Ματρώνα.
«Ματρώνουσκα μου, βοήθησέ με. Μη με εγκαταλείψεις.»
Την αποκαλώ «Ματρώνουσκα», γιατί κάποτε αξιώθηκα να τη δω ολοζώντανη. Μου είπε με πολλή στοργή:
«Να με φωνάζεις "Ματρώνουσκα" και θα τρέχω.»
Αυτά τα λόγια τα κρατώ σαν πολύτιμο θησαυρό μέσα στην καρδιά μου.
Τις ίδιες ημέρες ένας οικογενειακός μας φίλος βρισκόταν κι εκείνος σε μεγάλη δοκιμασία. Είχαν φράξει οι λαγόνιες αρτηρίες του και κινδύνευε να χάσει τα πόδια του. Είναι και εκείνος πατέρας παιδιού με αναπηρία και χρειαζόταν επειγόντως αίμα για το χειρουργείο του.
Παρακάλεσα τους συγγενείς μου να πάνε να δώσουν αίμα.
Μου είπαν:
«Μην το κάνουμε. Μπορεί να το χρειαστείς εσύ.»
Τότε τους απάντησα με απόλυτη βεβαιότητα:
«Δώστε αίμα. Εγώ δεν θα το χρειαστώ. Η Ματρώνουσκα θα είναι δίπλα μου.»
Δεν μιλούσα από ανθρώπινη σιγουριά. Μιλούσα από πίστη.
Ήρθε η ημέρα της κολποσκόπησης.
Καθώς ο γιατρός με εξέταζε, προσευχόμουν ασταμάτητα μέσα μου.
«Ματρώνουσκα... Ματρώνουσκα... μη με αφήσεις.»
Ο γιατρός κοιτούσε επίμονα. Σταματούσε. Ξανακοίταζε. Περνούσαν τα λεπτά και εγώ περίμενα πότε θα πάρει το δείγμα της βιοψίας.
Επειδή ήξερα ότι η βιοψία μπορεί να πονέσει, τον ρώτησα:
«Γιατρέ, πείτε μου πότε θα πάρετε το δείγμα, για να προετοιμαστώ.»
Τότε εκείνος γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε:
«Ποια βιοψία; Δεν υπάρχει τίποτα ύποπτο για να πάρω. Είσαι αστέρι.»
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι ολόκληρο το βάρος που κουβαλούσα έφυγε από πάνω μου.
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να ευχαριστώ τον Θεό και την αγαπημένη μου Ματρώνουσκα.
Για εμένα, αυτό ήταν ένα μεγάλο έλεος του Θεού και μια θαυμαστή βοήθεια της Αγίας Ματρώνας. Δεν έπαψα φυσικά να ακολουθώ τις οδηγίες του γιατρού και να κάνω τις απαραίτητες εξετάσεις, αλλά μέσα στην καρδιά μου γνωρίζω ότι εκείνη δεν με εγκατέλειψε.
Εύχομαι όποιος διαβάσει αυτή τη μαρτυρία και περνά κάποια δοκιμασία να μην απελπιστεί ποτέ. Ο Θεός γνωρίζει τον πόνο του καθενός και οι Άγιοί Του πρεσβεύουν για εμάς με τρόπο που πολλές φορές ξεπερνά τη δική μας κατανόηση.
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
Αγία Ματρώνα , Ματρώνουσκα μας, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν
