Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και φτωχός, καθώς είχε ξοδέψει το σύνολο της περιουσίας του στους αγώνες για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου.
Ο Σκευοφύλαξ (ή Σκεύος) Ζερβός (1875–1966) ήταν κορυφαίος Έλληνας χειρουργός, καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός και εθνικός αγωνιστής, ο οποίος θεωρείται παγκοσμίως ως ο «πατέρας της τηλεϊατρικής» και πρωτοπόρος στον τομέα των μεταμοσχεύσεων.
Γεννήθηκε στην Πόθια της Καλύμνου στις 19 Ιανουαρίου 1875. Σε μεγαλύτερη ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί ως σφουγγαράς όπου νόσησε από την νόσο των σφουγγαράδων.
Παρακολούθησε μαθήματα στο τετρατάξιο γυμνάσιο της Καλύμνου και στο Γ΄ Γυμνάσιο της Πλάκας, εισήχθη στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε με άριστα και εργάστηκε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Βερολίνου, Βιέννης, Λειψίας και Παρισιού . Μιλούσε επίσης γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά και τουρκικά.
Eπιστρέφοντας στην Ελλάδα εκλέχτηκε υφηγητής της Μαιευτικής, της Γυναικολογίας, της Ιατρικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ανήκε στους υποστηρικτές της δημιουργίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ συμμετείχε και στην ανάλογη επιτροπή.
Το 1950 παρουσίασε στη Γαλλική Ακαδημία Ιατρικής το «Τηλεστεθοσκόπιο» και το «Τηλεκαρδιοσκόπιο», θέτοντας τις βάσεις για την εξ αποστάσεως ιατρική διάγνωση. Για το λόγο αυτό κηρύχθηκε καθηγητής του πανεπιστημίου του Ιλλινόις το 1950 και επίτιμος καθηγητής χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Πραγματοποίησε μερικά από τα πρώτα πειράματα μεταμόσχευσης οργάνων (όπως νεφρών και γεννητικών αδένων) σε ζώα στις αρχές του 20ού αιώνα.
Μελέτησε εκτενώς και περιέγραψε την ασθένεια που έπληττε τους Καλύμνιους σφουγγαράδες (νόσος των δυτών/σπογγαλιέων), τη νεκρωτική δερματίτιδα των σφουγγαράδων (Νόσος Σκεύου Ζερβού) από όπου πήρε το όνομα, της, προσφέροντας τεράστιο κοινωνικό έργο.
Θεωρείται ένας από τους μεγάλους μελετητές του Ιπποκράτη και συνέγραψε διάφορα άρθρα αναδεικνύοντας το έργο του πανελλαδικώς αλλά και διεθνώς.
Αγωνίστηκε έντονα για την απελευθέρωση και την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.
Το 1923 ανέλαβε την καταγραφή των Εθνικών Κληροδοτημάτων και Δωρεών αποκαλύπτοντας τη δέσμευση μεγάλου χρηματικού ποσού από τα κληροδοτήματα που έμεναν ανενεργά στα χέρια ιδιωτών και των τραπεζών. Το χρηματικό ποσό εκτιμήθηκε στα 5 δισεκατομμύρια δραχμές και από αυτό κατασκευάστηκαν έργα, όπως η λειτουργία της Ακαδημίας Αθηνών, η κατασκευή του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός, της Σιβιτανίδειου Σχολής Τεχνών και Επαγγελμάτων, η Στρατιωτική Λέσχη Αθηνών και ναυπηγήθηκε το οπλιταγωγό Άρης.
Στις εκλογές του 1923 εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, με το κόμμα των Φιλελευθέρων.Το 1946 παρασημοφορήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ και το 1948 από την Ακαδημία Αθηνών με το Αργυρό Παράσημο ανακηρυσσόμενος Αρχηγός του απελευθερωτικού αγώνα της Δωδεκανήσου, ενώ παρασημοφορήθηκε από την τοπική αυτοδιοίκηση της Καλύμνου με το χρυσό Παράσημο.
Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και φτωχός, καθώς είχε ξοδέψει το σύνολο της περιουσίας του στους αγώνες για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 1966 στο Ασκληπιείο της Βούλας .