ΣΤΩΜΕΝ καλώς
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:
ο Shay Gal, Ισραηλινός αναλυτής διεθνούς ασφάλειας, αμυντικής πολιτικής και γεωπολιτικής διαχείρισης κρίσεων, υποστηρίζει με άρθρο του στην Israel Hayom ότι από τα αμφισβητούμενα ύδατα του Αιγαίου έως τις στρατιωτικές βάσεις στη Συρία και τη Λιβύη, η Ιερουσαλήμ δεν αντιμετωπίζει τις κινήσεις της Άγκυρας ως μεμονωμένες διαφορές, αλλά ως στοιχεία μιας ενιαίας, επεκτεινόμενης περιμέτρου που επηρεάζει άμεσα τα ισραηλινά συμφέροντα ασφαλείας.
Σύμφωνα με τον ίδιο, στο ισραηλινό στρατηγικό λεξιλόγιο το Αιγαίο δεν ταξινομείται ως διμερής διαφορά, αλλά ως «θέατρο πίεσης», όπου χαρτογραφούνται πρότυπα κλιμάκωσης και δοκιμάζονται όρια αντίδρασης.
Αυτό που εμφανίζεται ως νησιωτική διαμάχη, εκτιμά ότι λειτουργεί ως πεδίο δοκιμής.
Το διακύβευμα, σημειώνει, δεν είναι το έδαφος καθαυτό, αλλά το εάν το διεθνές δίκαιο περιορίζει την ισχύ ή εάν η κλιμακούμενη, μετρημένη ισχύς αναδιαμορφώνει το δίκαιο.
Ο Shay Gal εκτιμά ότι η απόφαση της Τουρκίας να μην προσχωρήσει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) υπήρξε στρατηγική και όχι διαδικαστική.
Παραμένοντας εκτός του πλαισίου της, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την ερμηνεία της, η Άγκυρα, κατά την ανάλυσή του, εξασφάλισε μέγιστη ευελιξία ελιγμών
Στο Αιγαίο αυτό μεταφράζεται, όπως λέει, σε προσπάθεια αποτροπής της Ελλάδας από την άσκηση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Υπενθυμίζει ότι η απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης το 1995 περί casus belli παραμένει ενεργή, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου ο διάλογος συνεχίζεται, αλλά η απειλή πολέμου επίσης διατηρείται.
Κατά την άποψή του, αυτή η δυαδικότητα δεν είναι αντίφαση αλλά συνειδητός σχεδιασμός.
Ο ίδιος περιγράφει μια επαναλαμβανόμενη μέθοδο: NAVTEX χωρίς χρονικό όριο, ερευνητικά σκάφη με συνοδεία, χαρτογραφικές επικαλύψεις σε αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες, κρατικά υποστηριζόμενους χωροταξικούς χάρτες που εκτείνονται πέραν διεθνώς αναγνωρισμένων ορίων και προληπτικές
ενστάσεις πριν από κυρίαρχες πράξεις.
Κάθε επιμέρους κίνηση, επισημαίνει, παρουσιάζεται ως τεχνική ή αμυντική• στο σύνολό τους, όμως, αναπροσαρμόζουν την κανονικότητα στη θάλασσα.
Θαλάσσια πάρκα, οριοθετήσεις ΑΟΖ, υποθαλάσσια καλώδια και ερευνητικά οικόπεδα νότια της Κρήτης και της Κύπρου, υπογραμμίζει, μετατρέπονται σε σημεία πίεσης ενταγμένα στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Για την Κύπρο αναφέρει ότι αποτελεί το πιο ώριμο πεδίο δοκιμής.
Η Άγκυρα, κατά την ανάλυσή του, απορρίπτει τις θαλάσσιες συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς τη συναίνεση των Τουρκοκυπρίων, αμφισβητεί γεωτρητικές δραστηριότητες και αντιδρά δυναμικά σε αμυντικές προμήθειες της Λευκωσίας.
Το νησί, εκτιμά, αντιμετωπίζεται ως υπό όρους οντότητα, με πίεση που ασκείται κάτω από το όριο ρήξης ώστε να διατηρείται η αβεβαιότητα — και η αβεβαιότητα, τονίζει, λειτουργεί ως μοχλός.
Στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα, προσθέτει, η στάση είναι επιχειρησιακή: υποδομές οπλισμένων UAV, αντιαεροπορική και αντιαποβατική κάλυψη και εγκαταστάσεις συλλογής σημάτων επεκτείνουν την τουρκική εμβέλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας προωθημένο επιχειρησιακό βάθος.
Tουρκολιβυκό μνημόνιο
Αναφερόμενος στο μνημόνιο του 2019 με τις αρχές της Τρίπολης, σημειώνει ότι αυτό επέκτεινε την αρχιτεκτονική της τουρκικής περιμέτρου προς τα δυτικά, χαράσσοντας διάδρομο που τέμνει ελληνικές αξιώσεις κοντά στην Κρήτη.
Οι μεταγενέστερες συμφωνίες και επιχειρησιακές κινήσεις, κατά την εκτίμησή του, δεν στοχεύουν στην άμεση εξόρυξη αλλά στην εδραίωση θέσης.
Μια αξίωση που επαναλαμβάνεται και εφαρμόζεται μερικώς, επισημαίνει, αποκτά επιχειρησιακό βάρος ανεξαρτήτως αντιδράσεων, παρά την επίσημη απόρριψή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Περισσότερα στο https://www.bankingnews.gr/
