Ελληνορωμαϊκά!

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026

..το Ποθούμενο πριν το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η ενότητα και δεν είναι ακατόρθωτο , θέλει τόλμη και συμπόνια....εισήλθαμε για τα καλά στα Προφητευόμενα - Κωνσταντίνος Βαρδάκας


Αναρτήθηκε από στις

θα υποδεχτούν και οι τούρκοι τον ΚΙΜΩΝΑ σε λίγες ώρες;

 


ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΒΙΝΤΕΟ https://www.facebook.com/reel/1202715944827476

ΤΙΣ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ 



ΕΠΕΙΔΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΕΧΤΕΙ Ο ΚΙΜΩΝ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ "ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ" ;

Αναρτήθηκε από στις

Τράμπ "πρόσω αργά τις μηχανές, σταμάτησαν τις εκτελέσεις στο Ιράν" "σκεφτόμαστε ακόμα την επίθεση" ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΟΙΟΝ;



Ρουμπίνα Αμινιάν:  η φοιτήτρια που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στις διαδηλώσεις στο Ιράν





ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ 

  Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σήμερα ότι το Ιράν «δεν έχει σχέδιο για εκτελέσεις», εν μέσω φόβων για την τύχη ενός κρατούμενου αντικυβερνητικού διαδηλωτή . Αρνήθηκε, ωστόσο, να αποσύρει το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης, λέγοντας ότι η κυβέρνησή του θα περιμένει και θα δει.

•Νωρίτερα, ορισμένοι Αμερικανοί υπαλλήλους κλήθηκαν να εγκαταλείψουν μια αμερικανική στρατιωτική βάση στο Κατάρ ως «προληπτικό μέτρο», δήλωσαν πηγές στο CNN. Ο Τραμπ τις τελευταίες ημέρες είχε εκφράσει την υποστήριξή του στους διαδηλωτές και είχε δεσμευτεί ότι «η βοήθεια είναι καθ' οδόν».

 Τουλάχιστον 2.400 διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της βίαιης καταστολής στο Ιράν τον περασμένο μήνα, σύμφωνα με μια ομάδα υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έδρα τις ΗΠΑ, και εξακολουθεί να ισχύει διακοπή του διαδικτύου. Η ατμόσφαιρα στην Τεχεράνη είναι «εξαιρετικά βαριά και τεταμένη», δήλωσε ένας κάτοικος στο CNN .

https://edition.cnn.com/world/live-news/iran-protests-trump-01-14-26

ΚΑΠΝΟΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ή θέλουν χρόνο για να ετοιμαστούν για κάτι πιο μεγάλο;

Περισσότερα στο https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/01/blog-post_148.html

Αναρτήθηκε από στις

τι ζημία θα πάθουν αυτοί που τρέχουν συνάμα σε χαρτορίχτες και σε Γέροντες

 


Άλλη φορά πάλι έστειλε τον Χατζ... να διώξει τρία άτομα που είχαν έρθει με το λεωφορείο και πλησίαζαν στην εκκλησία του χωριού.

«Έρχονται τρεις διάβολοι» είπε. «Τους βλέπω με τα κέρατα».
Όταν έβλεπε ότι έρχονταν άτομα που είχαν σχέση με μάγους και χοτζάδες, έλεγε στην μάνα Αργυρώ που τον φρόντιζε:
«Έρχονται κάποιοι να με δουν. Θα πάω στο κελλί μου· να τους πεις ότι λείπω».
Μια φορά τον άκουσε μία προσκυνήτρια και σκανδαλίσθηκε και του παραπονέθηκε:
«Πάτερ, δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις. Τους καλούς ανθρώπους τους θέλεις και τους κακούς τους διώχνεις; Αυτούς δηλαδή ποιος θα τους βοηθήσει»;
Ο Γέροντας τότε διευκρίνισε:
«Δεν διώχνω τούς αμαρτωλούς! Διώχνω αυτούς πού έχουν παραβεί το νόμο τού Θεού, πάνε στους χοτζάδες, στις χαρτορίχτρες και αν δεν βρίσκουν σωτηρία, τότε τρέχουν και στον καλόγερο! Ο καλόγερος τάχα ξέρει, θα τους πει. Τους διαβόλους μαζί τους τους κουβαλάνε. Τι θέλετε να τους κάνω εγώ που με έχουν εξισώσει ως ένα με αυτούς; Αν δείτε τι κουβαλάνε πάνω τους και ποιοι τους περιτριγυρίζουν, κι εσείς θα φοβηθείτε και δεν θα τους δεχθείτε»!
Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Αναρτήθηκε από στις

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026

μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση - Γεώργιος Αποστολάκης - Ο Οικουμενικός, η Μόσχα και το σχίσμα του 21ου αιώνα στην προοπτική της «Τρίτης Ρώμης»

Ο Οικουμενικός, η Μόσχα και το σχίσμα του 21ου αιώνα στην προοπτική της «Τρίτης Ρώμης»

Με αφορμή την επίθεση SVR κατά του Οικ. Πατριάρχη

Γεώργιος Αποστολάκης, αντιπρόεδρος ΑΠ ε.τ.

 Α.- Κανονικότητα, πνευματικό τραύμα και γεωπολιτική εξουσία στην Ορθοδοξία

Η πρόσφατη, ιδιαίτερα οξεία επίθεση ρωσικών κρατικών κύκλων κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη δεν είναι ένα απλό επικοινωνιακό επεισόδιο. Αποτελεί σύμπτωμα ενός βαθύτερου ρήγματος: ενός σχίσματος που διατρέχει σήμερα την Ορθοδοξία και το οποίο δεν είναι μόνο κανονικό ή γεωπολιτικό, αλλά βαθιά πνευματικό.

Η Μόσχα κατηγορεί το Φανάρι ότι «διαλύει το σώμα της Εκκλησίας» και ότι λειτουργεί ως όργανο δυτικών συμφερόντων. Το Φανάρι, από την πλευρά του, υπερασπίζεται τον ιστορικό και κανονικό του ρόλο. Αν όμως μείνουμε σε αυτή τη διπολική αντιπαράθεση, χάνουμε το ουσιώδες: το τίμημα που ήδη πληρώνει η εκκλησιαστική ενότητα.

Β.- Γιατί «τώρα» η επίθεση της SVR;

Το timing ταιριάζει πολύ με μια άμεση ρωσική αντίδραση σε εξελίξεις που απειλούν την «κανονική επικράτεια» της Μόσχας, ειδικά στη Βαλτική:

Εσθονία: έχουν υπάρξει νομοθετικές/θεσμικές κινήσεις που στόχο έχουν να κοπούν οι δεσμοί της Εσθονικής Εκκλησίας (υπό Μόσχα) από το Πατριαρχείο Μόσχας, με επιχείρημα την εθνική ασφάλεια.
Λιθουανία: από το 2024 έχει προχωρήσει η ίδρυση/εγκατάσταση Εξαρχίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως παράλληλη εκκλησιαστική δομή έναντι της ρωσικής δικαιοδοσίας στη χώρα.
Λετονία: από το 2022–2023 υπάρχει νομική/θεσμική κατεύθυνση «de jure ανεξαρτησίας» της εκεί Εκκλησίας από εξωτερικό κέντρο..
Με απλά λόγια: η Μόσχα βλέπει να χάνει έδαφος στη Βαλτική (και δυνητικά αλλού), όχι μόνο «εκκλησιαστικά», αλλά ως δίκτυο επιρροής. Και η SVR (Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών) μιλά σαν να κάνει «προληπτικό χτύπημα» απονομιμοποίησης του Φαναρίου πριν παγιωθούν νέες πραγματικότητες.

Παράλληλα, στο ίδιο πακέτο η SVR «πετάει» και Μαυροβούνιο/Σερβία (αυτοκεφαλία στην «μη αναγνωρισμένη» Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου), κάτι που λειτουργεί ως σήμα προς τη Σερβική Εκκλησία: «κοίτα τι έρχεται, αν δεν σταθείς με εμάς».

Γ.- Η Ουκρανία ως σημείο καμπής

Η παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία το 2018 αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επικαλέστηκε ιστορικές και κανονικές ερμηνείες για το ρόλο του Φαναρίου ως υπερκείμενης εκκλησιαστικής αρχής αρμόδιας για τη απονομή αυτοκεφαλιών. Όμως, οι ερμηνείες αυτές αμφισβητήθηκαν σοβαρά και τεκμηριωμένα.

Διακεκριμένοι θεολόγοι και ιεράρχες επεσήμαναν ότι η Ουκρανία ανήκε επί αιώνες στη δικαιοδοσία της Μόσχας και ότι μια τόσο κρίσιμη απόφαση χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση ενείχε τον κίνδυνο σχίσματος. Χαρακτηριστική υπήρξε η προειδοποίηση του +Αναστασίου Αλβανίας, ο οποίος είχε προειδοποιήσει ότι η μονομερής χορήγηση αυτοκεφαλίας, χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση, δεν είναι αυτονόητη και εγκυμονεί τον κίνδυνο βαθιάς και διαρκούς διαιρέσεως της Ορθοδοξίας.

Η εξέλιξη επιβεβαίωσε τους φόβους: διακοπή ευχαριστιακής κοινωνίας, θεσμική πόλωση και μια Ορθοδοξία διαιρεμένη.

Δ.- Γεωπολιτική: υπαρκτή αλλά αλλά όχι πλήρης εξήγηση

Η αυτοκεφαλία είχε αναμφίβολα γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Αποδυνάμωσε τη ρωσική επιρροή στην Ουκρανία και ενίσχυσε τη δυτική στρατηγική. Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις το χαιρέτισαν δημόσια στο πλαίσιο της θρησκευτικής ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας.

Φυσικά μόνο αυτό δεν αρκεί για δεχθεί κανείς ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενήργησε κατ’ εντολήν ξένων κέντρων. Υπάρχει όμως σαφώς σύμπτωση συμφερόντων και αυτό αρκεί για να φορτίσει πολιτικά την απόφαση. Αποδεικνύεται έτσι κάτι πιο σύνθετο: ότι μια εκκλησιαστική πράξη, χωρίς πανορθόδοξη συναίνεση, γίνεται ευάλωτη στην πολιτική εργαλειοποίηση.

Η Μόσχα και η πολιτικοποίηση της Εκκλησίας

Η ρωσική κριτική δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αμιγώς πνευματική. Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος έχει ταυτιστεί με το ιδεολόγημα του «Ρωσικού Κόσμου» και λειτουργεί ως θεολογικός πυλώνας της κρατικής πολιτικής του Βλαντίμιρ Πούτιν. Έτσι, το ουκρανικό ζήτημα δεν αντιμετωπίστηκε μόνο ως εκκλησιαστικό πρόβλημα, αλλά ως υπαρξιακή απειλή για τη ρωσική εκκλησιαστική αυτοαντίληψη.

Άρα τι είναι ο «πόλεμος» κατά του Οικουμενικού; Κατά τη γνώμη μου είναι. κυρίως:

Άμυνα/αντεπίθεση επιρροής: φοβούνται περαιτέρω απώλειες σε Βαλτική και πιθανές αλυσιδωτές κινήσεις σε άλλες χώρες.
Προληπτική απονομιμοποίηση: όταν μια υπηρεσία πληροφοριών σε αποκαλεί «αντίχριστο» και σε δένει με «νεοναζί/MI6», δεν στοχεύει σε θεολογική συζήτηση. Στοχεύει σε κοινό, συμμάχους και ουδέτερους, για να τους κάνει να μην αγγίξουν το «Φανάρι».
Μήνυμα προς Σερβία και άλλους: το Μαυροβούνιο μπαίνει ως «φόβητρο» για να συσπειρωθούν εκκλησίες γύρω από τη Μόσχα.
Έχει σχέση με την «Τρίτη Ρώμη»;

Η «Τρίτη Ρώμη» είναι ιστορικό-ιδεολογικό υπόστρωμα που εύκολα μετατρέπεται σε αξίωση πρωταγωνιστικού ρόλου της Μόσχας στον ορθόδοξο κόσμο. Ακόμη και ευρωπαϊκές αναλύσεις σημειώνουν ότι η σύγχρονη ρωσική εκκλησιαστική αυτοαντίληψη συνδέεται με εικόνα της Μόσχας ως «Τρίτης Ρώμης» και κέντρο/εγγυητή της «Ρωσικής Ορθοδοξίας».

Από την άλλη, η ίδια η Μόσχα συχνά παρουσιάζει την «Τρίτη Ρώμη» όχι ως «πρωτείο εξουσίας» αλλά ως «μυστική ευθύνη/αποστολή».

Διεκδικεί πλέον η Μόσχα πρωτοκαθεδρία στην πράξη;

Τυπικά, η το Πατριαρχείο Μόσχας δεν λέει «εγώ είμαι πρώτος». Στην πράξη όμως, μια σειρά κινήσεων μοιάζουν με de facto ανταγωνισμό προς τον συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στο πλαίσιο αυτό:

2016: η Ρωσική Εκκλησία δεν συμμετείχε στη Σύνοδο της Κρήτης (Πανορθόδοξη Σύνοδος), υπονομεύοντας μια διαδικασία που συνδέεται ιστορικά με το πρωτείο του Φαναρίου.
2018: διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο λόγω Ουκρανίας. Κίνηση που παγιώνει διπολισμό «Μόσχα vs Φανάρι».
Αφρική (Εξαρχία): η δημιουργία ρωσικής δομής σε κανονική περιοχή άλλου Πατριαρχείου παρουσιάστηκε ευρέως ως πρωτοφανής κίνηση παράλληλων δικαιοδοσιών, δηλαδή σαν η Μόσχα να συμπεριφέρεται ως υπερ-κέντρο.
Ε.- Το πνευματικό αποτύπωμα της αυτοκεφαλίας: από την κανονική διαφωνία στο ζωντανό σχίσμα

Πέρα από θεσμούς και στρατηγικές, το αποτέλεσμα ήταν ένα πραγματικό σχίσμα. Στην Ουκρανία παγιώθηκαν δύο ορθόδοξες εκκλησιαστικές δομές στον ίδιο χώρο. Η μία, με σαφή κρατική στήριξη, απέκτησε θεσμική υπεροχή. Η άλλη βρέθηκε αντιμέτωπη με πιέσεις, αφαιρέσεις ναών και διώξεις κληρικών.

Από πνευματικής άποψης, αυτό είναι καίριο: Ότι η ενότητα δεν οικοδομείται με νόμους και διοικητικές πράξεις. Όταν η Εκκλησία επιβάλλεται μέσω της πολιτικής εξουσίας, αλλοιώνεται το ευαγγελικό της ήθος. Το σχίσμα παύει να είναι αφηρημένη έννοια και γίνεται καθημερινός πόνος για τους πιστούς.

ΣΤ.- Γιατί αυτό είναι σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα

Εδώ βρίσκεται και το βαθύτερο πρόβλημα: η Εκκλησία, που καλείται να είναι χώρος συμφιλίωσης, εμφανίζεται ως πεδίο καταναγκασμού. Και αυτό αποτελεί ήττα όχι μόνο για μία πλευρά, αλλά για την Ορθοδοξία συνολικά.

Η Ορθοδοξία δεν αντιλαμβάνεται την ενότητα ως διοικητική ρύθμιση αλλά ως ευχαριστιακή και πνευματική κοινωνία. Όταν δύο επίσκοποι διεκδικούν την ίδια έδρα, δύο «εκκλησίες» τελούν χωριστά μυστήρια στον ίδιο χώρο, και η μία επικαλείται την κρατική ισχύ για να επιβληθεί σε βάρος της άλλης, τότε η Εκκλησία παύει να είναι χώρος συμφιλίωσης και μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.

Εδώ βρίσκεται και το πιο βαρύ πνευματικό φορτίο της απόφασης: ακόμη κι αν υπήρχαν κανονικά επιχειρήματα, το αποτέλεσμα ήταν η διάρρηξη της εκκλησιαστικής ειρήνης. Αυτό ακριβώς ήταν που φοβόταν και προειδοποιούσε ο Αναστάσιος Αλβανίας: ότι η απουσία πανορθόδοξης συναίνεσης θα οδηγούσε όχι σε θεραπεία, αλλά σε εμβάθυνση του σχίσματος.

Ζ.- Ποιο είναι το πνευματικό νόημα του σχίσματος;

Εδώ η Ορθοδοξία είναι αμείλικτη – και προς όλες τις πλευρές.

α) Το σχίσμα δεν είναι «δικαίωση». Στην Στην ορθόδοξη θεολογία: το σχίσμα δεν δικαιώνει κανέναν, ακόμη κι αν κάποιος έχει κανονικά επιχειρήματα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει (σε ελεύθερη απόδοση): «Ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν ξεπλένει το σχίσμα». Δηλαδή: το σχίσμα είναι πνευματική αποτυχία, όχι νίκη.

β) Το σχίσμα είναι ρήξη κοινωνίας, όχι απλώς διαφωνία. Η Εκκλησία δεν είναι ιδεολογική λέσχη ούτε διοικητικός οργανισμός. Είναι ευχαριστιακή κοινωνία. Όταν αυτή σπάει, η αλήθεια παύει να λειτουργεί σωτηριολογικά, η κανονικότητα χάνει το θεραπευτικό της νόημα, και η Εκκλησία κινδυνεύει να μοιάσει με «θεσμό εξουσίας». Γι’ αυτό και το σχίσμα θεωρείται βαρύτερο από αίρεση: η αίρεση πληγώνει την αλήθεια, το σχίσμα πληγώνει την αγάπη.

γ) Το πνευματικό μήνυμα του σημερινού σχίσματος. Αν το δούμε με πνευματικούς όρους (και όχι προπαγανδιστικούς), το σχίσμα λέει κάτι σκληρό σε όλους. Στο Φανάρι, ότι η κανονική εξουσία χωρίς συναίνεση γίνεται εξουσία χωρίς ειρήνη. Στη Μόσχα, ότι η υπεράσπιση της «κανονικής επικράτειας» με κρατική ισχύ ακυρώνει το Ευαγγέλιο. Σε όλους μας, ότι η Εκκλησία, όταν μπαίνει στη λογική γεωπολιτικών νικών, χάνει την πνευματική της μαρτυρία.

Ποιος χρεώνεται λοιπόν το σχίσμα; Η ευθύνη δεν είναι συμμετρική, αλλά πραγματική.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο φέρει την πρωτογενή θεσμική ευθύνη, καθώς προχώρησε μονομερώς σε πράξη πανορθόδοξης εμβέλειας και ενώ γνώριζε ότι σημαντικό μέρος της της Ορθοδοξίας δεν το αποδεχόταν.

Η Μόσχα φέρει τη δευτερογενή και κλιμακωτή ευθύνη, καθώς επέλεξε τη διακοπή ευχαριστιακής κοινωνίας, γενίκευσε τη ρήξη και τη συνέδεσε άμεσα με κρατική, εθνική και πολεμική ρητορική.

Το ουκρανικό κράτος και οι τοπικοί μηχανισμοί φέρουν βαριά ποιμαντική ευθύνη, μετατρέποντας το σχίσμα σε καταναγκασμό με αφαιρέσεις ναών, διώξεις κληρικών, περιορισμό της εκκλησιαστικής ζωής των αντίθετων.

Με απλά λόγια: το Φανάρι άνοιξε την πληγή, η Μόσχα αρνήθηκε οποιαδήποτε θεραπεία και την έκανε μόνιμη. Στην Ορθοδοξία, όμως, το σχίσμα δεν δικαιώνει κανέναν. Είναι πνευματική αποτυχία όλων.

Η.- Υπάρχει θεολογική οδός εξόδου από το σχίσμα;

Ναι, υπάρχει. Αλλά είναι στενή, επώδυνη και πολιτικά ασύμφορη για όλους. Γι’ αυτό και μέχρι τώρα αποφεύγεται. Η Ορθοδοξία δεν θεραπεύει τα σχίσματα με νίκες, δικαστικές αποφάσεις, ή «τετελεσμένα». Τα θεραπεύει μόνο με μετάνοια, αναστολή ισχύος και κοινή διάκριση.

Για τη θεραπεία πρέπει να πληρωθούν πέντε προϋποθέσεις:

1) Πρώτη προϋπόθεση: αναγνώριση του σχίσματος ως πνευματικής αποτυχίας. Όχι ως «γεωπολιτική αναγκαιότητα», «κανονική δικαίωση» ή «ιστορική επιτυχία». Αλλά ως αποτυχία της Εκκλησίας να διαφυλάξει την ενότητα. Αν καμία πλευρά δεν πει έστω σιωπηρά: «αμαρτήσαμε κατά της ενότητας», τότε δεν υπάρχει εκκλησιαστική λύση, μόνο διπλωματική διαχείριση. Χωρίς αυτό, όλα τα επόμενα είναι προσχήματα.

2) Δεύτερη προϋπόθεση: αναστολή επιβολής – όχι άρση θέσεων. Θεολογικά κρίσιμο σημείο: Η Εκκλησία δεν απαιτεί να αλλάξει αμέσως κανείς άποψη, αλλά απαιτεί να σταματήσει η επιβολή. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι στην Ουκρανία θα γίνει αναστολή κάθε κρατικής πίεσης, πάγωμα αφαιρέσεων ναών, θα εξασφαλιστεί πλήρης ελευθερία ύπαρξης και των δύο εκκλησιαστικών σωμάτων. Αυτό είναι ελάχιστο ευαγγελικό όριο. Χωρίς αυτό: η «ενότητα» θα είναι απλώς επικράτηση.

3) Τρίτη προϋπόθεση: πανορθόδοξη διαδικασία χωρίς προαπαιτούμενο «δικαίωσης». Εδώ βρίσκεται το μεγάλο εμπόδιο. Μια αληθινή πανορθόδοξη σύναξη δεν μπορεί να γίνει αν το Φανάρι προσέρχεται ζητώντας εκ των προτέρων αποδοχή του αυτοκεφάλου, ή η Μόσχα προσέρχεται ζητώντας εκ των προτέρων ακύρωσή του. Η μόνη εκκλησιολογικά σωστή βάση είναι: «ερχόμαστε όχι για να δικαιωθούμε αλλά για να θεραπευθούμε». Αυτό είναι πνευματικά τεράστιο και πολιτικά επώδυνο.

4) Τέταρτη προϋπόθεση: θεολογική επανεξέταση του ίδιου του μοντέλου εξουσίας. Το σχίσμα έφερε στην επιφάνεια ένα βαθύτερο πρόβλημα: Τι σημαίνει πρωτείο; Τι σημαίνει αυτοκεφαλία; Πότε η κανονικότητα παύει να είναι θεραπεία και γίνεται μηχανισμός ισχύος; Αν αυτά δεν επανεξεταστούν συνοδικά, το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Απλώς θα μεταφερθεί αλλού (Βαλτική, Αφρική, Βαλκάνια). Το σημερινό σχίσμα είναι προειδοποίηση, όχι εξαίρεση.

5) Πέμπτη προϋπόθεση: το τελευταίο και δυσκολότερο, μετάνοια χωρίς νικητές. Η Ορθοδοξία γνωρίζει ότι η αλήθεια δεν θριαμβεύει με ήττες άλλων, αλλά με ταπείνωση όλων. Αυτό σημαίνει –ωμά αλλά αληθινά: Το Φανάρι να δεχθεί ότι η μονομέρεια τραυμάτισε την ενότητα. Η Μόσχα να δεχθεί ότι κρατικοποίησε την Εκκλησία. Και οι τοπικές, ανά τον κόσμο, ορθόδοξες εκκλησίες να δεχθούν ότι σιώπησαν για λόγους φόβου ή συμφέροντος. 
Χωρίς αυτή τη συλλογική μετάνοια, δεν υπάρχει εκκλησιολογική έξοδος, μόνο διαχείριση ενός μόνιμου τραύματος.

Θ.- Υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα θεραπείας σχισμάτων;

Ναι. Και μάλιστα σχισμάτων εξίσου πικρών. Κανένα δεν λύθηκε «γρήγορα» ή «καθαρά». Όλα λύθηκαν όταν εγκαταλείφθηκε η λογική της νίκης.

1) Το σχίσμα Φαναρίου – Βουλγαρικής Εκκλησίας (1872–1945)

Η Βουλγαρική Εκκλησία κηρύχθηκε σχισματική το 1872 λόγω του εθνοφυλετισμού. Το σχίσμα κράτησε 73 χρόνια. Το θεράπευσε, όχι η δικαίωση της μίας πλευράς, όχι η πλήρης «μετάνοια» της άλλης, αλλά η κοινή αναγνώριση ότι η διαίρεση είχε καταστεί πνευματικά αβάστακτη. Το Φανάρι αναγνώρισε την αυτοκεφαλία χωρίς να ακυρώσει πλήρως την αρχική του κρίση, και η Βουλγαρική Εκκλησία αποδέχθηκε την αποκατάσταση χωρίς θριαμβολογία. Καμία πλευρά δεν «κέρδισε». Κέρδισε η ενότητα.

2) Το σχίσμα Μόσχας – Γεωργίας (1917–1943)

Η Γεωργιανή Εκκλησία ανακήρυξε αυτοκεφαλία μονομερώς το 1917. Η Μόσχα την αρνήθηκε επί δεκαετίες. Η αποκατάσταση ήρθε, χωρίς να αναιρεθούν πλήρως οι αρχικές θέσεις, εν μέσω γεωπολιτικών πιέσεων (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), με σιωπηρή αμοιβαία υποχώρηση. Το σχίσμα έληξε όχι με δικαστική κρίση, αλλά με εκκλησιαστική συγκατάβαση.

3) Το «μικρό αλλά διδακτικό» σχίσμα της Εσθονίας (1996)

Η αντιπαράθεση Φαναρίου–Μόσχας για την Εσθονία οδήγησε σε διακοπή κοινωνίας. Η δοθείσα λύση δεν έλυσε μεν το κανονικό ζήτημα πλήρως, αλλά επέτρεψε τη συνύπαρξη δύο δομών χωρίς αμοιβαίο αποκλεισμό. Η Εκκλησία προτίμησε ειρήνη με ασάφεια, παρά καθαρότητα με ρήξη.
Συμπέρασμα: Η Ορθοδοξία δεν θεραπεύει σχίσματα με απόλυτες λύσεις, αλλά με υπομονή, σιωπηρές υπαναχωρήσεις και κοινή φροντίδα για το σώμα.

Ι.- Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σήμερα; (και γιατί δεν είναι θεολογικό)

Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι τα κανονικά επιχειρήματα. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο: η ταύτιση της εκκλησιαστικής αλήθειας με την πολιτική επιβίωση.

Θα το πω ωμά. Το Φανάρι φοβάται την υποχώρηση Όχι θεολογικά – υπαρξιακά. Αν φανεί ότι «υποχωρεί», φοβάται ότι θα χάσει τον οικουμενικό/συντονιστικό του ρόλο, θα ακυρωθεί το πρωτείο ευθύνης, θα δημιουργηθεί προηγούμενο αμφισβήτησης. Έτσι, η αυτοκεφαλία της Ουκρανίας γίνεται ζήτημα κύρους, όχι μόνο κανονικότητας.

Η Μόσχα πάλι φοβάται την ήττα. Όχι εκκλησιαστικά – γεωπολιτικά. Η Ουκρανία δεν είναι απλώς «μία Εκκλησία». Είναι ο πυρήνας της ρωσικής εκκλησιαστικής ταυτότητας (Κίεβο = βάπτισμα των Ρως). Υποχώρηση εδώ σημαίνει αποδοχή ότι η «Τρίτη Ρώμη» δεν είναι αυτονόητο κέντρο. Και αυτό είναι αδιανόητο για το σημερινό ρωσικό αφήγημα.

Οι άλλες τοπικές Εκκλησίες φοβούνται το κόστος. Οι περισσότερες τοπικές Εκκλησίες βλέπουν το πρόβλημα, κατανοούν τον κίνδυνο, αλλά σιωπούν. Γιατί; Πολλές οι αιτίες: φόβος ρήξης, οικονομικές εξαρτήσεις, πολιτικές πιέσεις. Η σιωπή αυτή είναι θεολογικά βαρύτατη.

Το τραγικό παράδοξο λοιπόν είναι ότι όλοι μιλούν στο όνομα της Εκκλησίας, αλλά κανείς δεν τολμά το κόστος της Εκκλησίας. Και το κόστος είναι απώλεια κύρους, απώλεια επιρροής, απώλεια ελέγχου. Χωρίς αυτά, όμως δεν υπάρχει σταυρός, άρα ούτε ανάσταση.

ΙΑ.- Καταληκτικός στοχασμός

Το σημερινό σχίσμα δεν είναι απλώς σύγκρουση Φαναρίου και Μόσχας. Είναι καθρέφτης. Δείχνει τι συμβαίνει όταν η κανονικότητα αποσπάται από την αγάπη και η αλήθεια από την ενότητα. Στην ορθόδοξη παράδοση, το σχίσμα δεν ξεπερνιέται με δικαίωση αλλά με μετάνοια. Όχι ατομική μόνο, αλλά συλλογική. Όταν όλοι δεχθούν να χάσουν κάτι – κύρος, έλεγχο, βεβαιότητες – τότε μόνο μπορεί να ξαναγεννηθεί η κοινωνία. Μέχρι τότε, το σχίσμα παραμένει ανοιχτή πληγή. Και ίσως, όσο οδυνηρό κι αν είναι, αυτή η πληγή να είναι η τελευταία υπενθύμιση ότι η Εκκλησία υπάρχει όχι για να κυβερνά τον κόσμο, αλλά για να τον θεραπεύει.




Αναρτήθηκε από στις

Χρονοδιάγραμμα να κτυπηθεί το ΙΡΑΝ μέσα σε 24ωρες αναφέρουν διεθνή ΜΜΕ

 


Η στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ κατά του Ιράν, όχι μόνο θεωρείται ειλημμένη απόφαση για την κυβέρνηση του Donald Trump, αλλά θα μπορούσε να ξεκινήσει εντός των επόμενων 24 ωρών, όπως μεταδίδει το Reuters, επικαλούμενο Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την πλευρά του, Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε στο πρακτορείο ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, φαίνεται να έχει αποφασίσει τη διεξαγωγή της επιχείρησης, ωστόσο η κλίμακα και ο ακριβής χρόνος παραμένουν ακόμη ασαφή.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

 


Παράλληλα, το στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ που σταθμεύει σε βάσεις της Μέσης Ανατολής μετακινείται σε άλλες εγκαταστάσεις και σε ξενοδοχεία στην ευρύτερη περιοχή.
Τρεις διπλωμάτες δήλωσαν στο Reuters ότι σε ορισμένα μέλη του προσωπικού είχε ζητηθεί να εγκαταλείψουν τη βάση Al Udeid στο Κατάρ, αν και δεν υπήρχαν άμεσες ενδείξεις μεταφοράς μεγάλου αριθμού στρατιωτών σε γήπεδο ποδοσφαίρου και εμπορικό κέντρο, όπως συνέβη λίγες ώρες πριν από την ιρανική πυραυλική επίθεση πέρυσι την άνοιξη.
Στόχος της κίνησης είναι η απομάκρυνσή τους από πιθανούς κινδύνους, σε περίπτωση που μια αμερικανική επίθεση προκαλέσει αντίποινα από την Τεχεράνη.
Πληροφορίες από το https://www.bankingnews.gr/
Αναρτήθηκε από στις

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - Μια Ζαν ντ’ Αρκ της εποχής; Στάθης Σταυρόπουλος (και λίγες απαντήσεις του Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα)

 


Μια Ζαν ντ’ Αρκ της εποχής;

Είναι η κυρία Καρυστιανού ένα είδος Ζαν ντ’ Αρκ, στα καθ’ ημάς;

Να υπενθυμίσουμε λίγα για τη Ζαν ντ’ Αρκ. Ένα κορίτσι από το πουθενά να εμφανίζεται ξαφνικά με θεϊκή επιφοίτηση, έναν αρχάγγελο στο πλευρό και την εντολή στους κουρασμένους και εν πολλοίς απογοητευμένους από τους ηγέτες τους Γάλλους, να ξαναβρούν τον εαυτό τους και το αυτεξούσιο της Γαλλίας.

Η Ζαν ντ’ Αρκ, ανιδιοτελής, γενναία κι αλλοπαρμένη, εν τέλει θυσιάζεται και προσφέρει στους Γάλλους ένα διαχρονικό σύμβολο–λάβαρο της ταυτότητάς τους.

Τηρουμένων των αναλογιών οι Έλληνες σήμερα είναι σαν τους Γάλλους τότε.

Προδομένοι και απογοητευμένοι από τους άρχοντές τους (υποχείρια συνήθως των Άγγλων και των Βουργουδών) συντάσσονταν με τους Τσίπρες, τους Κασελάκηδες και τους Καμμένους της εποχής, με αποτέλεσμα να προδίδονται και να πηγαίνουν από ήττα σε ήττα. Ώσπου εμφανίστηκε η Ζαν ντ’ Αρκ.

Το ερώτημα για εμάς σήμερα είναι: μπορεί η κυρία Καρυστιανού να είναι μία επανάληψη του Τσίπρα, του Κασσελάκη, του Καμμένου με ολίγην από Λατινοπούλου, Νίκη, Βελόπουλο, Πλεύση Ελευθερίας και λοιπών ετερόκλητων δυνάμεων, ή αντιθέτως είναι σαν την Ζαν ντ’ Αρκ που διέλυσε όλην αυτήν την παθολογία κι έδωσε ξανά ελπίδα στον λαό.

Μπορεί η κυρία Καρυστιανού να σταθεί απέναντι στους Βουργουνδούς του Μητσοτάκη και τους Άγγλους των Μνημονίων;

Τα πρώτα δείγματα γραφής που δίνει η κυρία Καρυστιανού, από όταν εξήγγειλε τη δημιουργία του κόμματός της, δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Ένας λόγος θολός, ανακόλουθος, ελαφρώς μεσιανικός που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά από τα δεξιά ως τα αριστερά ή «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά».

Κάτι που έχουν πει πολλοί, από τον Σταύρο Θεοδωράκη ως τον Κασσελάκη και την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, κάτι που επ’ εσχάτοις  δηλώνει και ο Τσίπρας.

Το ερώτημα λοιπόν «τι είναι η κυρία Καρυστιανού» ή το ερώτημα «τι δεν είναι η κυρία Καρυστιανού», έχει αρχίσει να λαμβάνει απαντήσεις.

πηγή https://www.militaire.gr/mia-zan-nt-ark-tis-epochis-stathis-stayropoylos/

ΑΣ ΜΗΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΒΙΑΣΤΙΚΑ 

ΑΣ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΑ

ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ  ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΙΓΑ ΨΗΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ 

ΑΣ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 

ΑΣ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΩΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΡΡΕΝΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΥ 

ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΑΖΕΥΤΕΙ Ο ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΡΦΕΤΟΣ .

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ  ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΙ ΘΑ ΟΙΚΟΝΟΜΗΣΕΙ - ΜΑΚΑΡΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ 

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ , ΟΠΩΣ ΕΓΓΡΑΨΕ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ ΜΙΑ ΑΝΩΤΑΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ.

ΝΑ ΜΗΝ ΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ 

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΟΥΜΕ - ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΕ - ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ 

ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΦΕΡΤΑ ΥΛΙΚΑ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ - ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ - ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ- ΘΑ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΥΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΕ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ  

ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΜΑΡΙΑ - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΣΕ ΤΟΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΖΩΝΟΥΝ ΦΙΔΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΡΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΟΙ "ΣΩΤΗΡΕΣ"  ΑΝ ΒΓΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΤΕΤΟΙΟΣ  

- ΜΑΡΙΑ ΜΑΘΕ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥΣ..ΘΑ ΣΕ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΣΕ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ 

ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΓΙΝΟΥΝ 

ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ή ΕΚΤΟΣ ΑΥΤΗΣ 

ΑΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ή ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 

ΑΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ..ΑΣ ΜΗΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ή ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ 

ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ - ΟΥΤΕ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας  


Αναρτήθηκε από στις

ετοιμάζεται κάτι πολύ μεγάλο - ΒΙΝΤΕΟ

 




βίντεο https://www.tiktok.com/@hellasjournal/video/7595085134332824854?_r=1&_t=ZN-934CZSYbGyM


Ετοιμάζεται κάτι πάρα πολύ μεγάλο... Ο Μιχάλης Ιγνατίου στην πρωινή εκπομπή Σήμερα του Σκάι 

ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΜΕΓΑΛΟ ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΕΣ 

ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΧΘΕΣ - ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΝΕΨΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΤΕΝΕΨΟΥΝ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΜΑΧΙΑ ΜΑΣ 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Αναρτήθηκε από στις

" εκεί όπου και την μυρωδιά του Χριστιανού την απαγχονίζουν "

Γράφει  ο Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας 
ΙΡΑΝ η ιστορική χώρα με τις αβυσσαλέες αντιθέσεις.
Σε λίγο ώρα ετοιμάζονται οι μουλάδες να κρεμάσουν προς παραδειγματισμό ένα νέο 27ετών κάτω υπό τις επευφημίες των φανατικών ισλαμιστών της χώρας.
Εικόνες από τα συναξάρια των Αγίων Μαρτύρων  της Περσίας , Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης, Αγία Μεγαλομάρτυς Ειρήνη , Άγιοι Ακίνδυνοι, Μάρτυρες στους Αγίους Τόπους από τον αιμοσταγή Χοσρόη και ουκ έστιν αριθμός τέτοιων φωτεινών αναστημάτων.
Την ίδια ώρα... 
Τραμπ " είμαστε στον δρόμο, ερχόμαστε να σας βοηθήσουμε " δηλαδή να  σας βομβαρδίσουμε.
ΕΕ " έρχονται νέες κυρώσεις " για να πεινάσει ο λαός και να είναι μόνιμα στους δρόμους .
Ισραήλ ":Τραμπ , μην επιτεθείς τώρα , άφησε να ολοκληρώσουν το έργο οι επαναστάτες" δηλαδή να χυθεί το αίμα  ποτάμι.
Νεοποχίτες αγαπητούληδες " κακέ Τραμπ τι πας να κάνεις " ουσιαστικά ταυτιζόμενοι με τον φανατισμό των Περσών .
Συμπέρασμα ...δεν πρόκειται να κάνουμε καμιά προκοπή για ειρήνη , ο δαίμονας τύλιξε με την ουρά του τον πλανήτη και τώρα τον σφίγγει.
Στην Ελλάδα περιμένουμε "Σωτήρα" ....
ΣΤΩΜΕΝ καλώς 
Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας 
Αναρτήθηκε από στις

1937 σφαγή ζώων πείνα - 2025 σφαγή ζώων πείνα;

 


ΖΟΥΜΕ ΑΡΑΓΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ;

ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΏΝΕΙΣ ΖΩΑ ΑΘΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΑ ΑΜΑΡΤΙΑ ..ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΠΟΥ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΓΗ ΠΟΥ ΠΑΤΑΣ ΚΑΙ ΦΕΡΝΕΙ ΕΚΤΌΣ ΑΠΌ ΛΙΜΟ ΛΟΙΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟ

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ 

Η σφαγή των κοπαδιών 1937-1939 και η πείνα που ακολούθησε

Το λεγόμενο γιδοφάγωμα του Μεταξά
Όταν η κυβέρνηση λίγο πριν τον Β Armstrong πόλεμο έσφαξε όλα τα γίδια της Ελλάδας.
Μια πολύ περίεργη απόφαση πήρε η κυβέρνηση Μεταξά την τριετία 1937 ως το 1939.
Με το αιτιολογικό
ότι τα κοπάδια των Αιγών κατέστρεφαν τα ελληνικά δάση,
βγήκε διάταγμα
για την ολική σφαγή αυτών.
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και κυρίως στην επαρχία
θυμούνται ακόμα αυτήν την απόφαση.
Από την απόφαση αυτή την μεγαλύτερη ζημιά έπαθε η Ευρυτανία,
που τότε η οικονομία της βασιζόταν μόνο στην κτηνοτροφία.
Μόνο στην Ευρυτανία σφαγιάστηκαν 100 χιλιάδες ζώα.
Η επίσημη δικαιολογία ήταν
ότι έπρεπε
να ανασάνουν τα βουνά από την υπερβόσκηση.
Ανεπίσημα
οι φήμες λένε
ότι η Γερμανία
χρειάζονταν δέρματα για τα υποδήματα του στρατού της.
Παραθέτουμε στοιχεία
για το έγκλημα εκείνου του καιρού
που εκτός της οικονομικής ζημιάς λίγα χρόνια αργότερα
συνέβαλε στον λιμό της κατοχής, κατά τον οποίο
έχασαν την ζωή τους από πείνα
τουλάχιστον 250 χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα.
Προσοχή
Οποιαδήποτε ομοιότητα
με την σημερινή κατάσταση είναι εντελώς τυχαία...
Από το 1937-39 στην Ευρυτανία
εξοντώθηκαν 90-100 χιλιάδες γίδια (χωρικά και νομαδικά).
Ο κλονισμός που έπαθε η οικονομία της Ευρυτανίας
από την εξόντωση των γιδιών ήταν τεράστιος.
Το Κράτος,
αδιαφορώντας για τη ζωή των ορεινών πληθυσμών
που βασικά ζούσαν από τη γιδοτροφία, αφαίρεσε
από τη λαϊκή οικονομία της Ευρυτανίας ετήσιο
ακαθάριστο εισόδημα 27-30 εκατομ. δραχμές (σε τιμές 1939),
χωρίς αυτό να αντικατασταθεί με τίποτα.
Η
απαγόρευση της αιγοβοσκής
ήταν το πιο μεγάλο κτύπημα για τη χωρική οικονομία της Ευρυτανίας,
που σχεδόν μοναδική πηγή χρηματικού εισοδήματος είχε τα γίδια.
Βίαια κι απότομα
αφαιρέθηκε το χρηματικό εισόδημα με το οποίο
η χωρική οικογένεια αγόραζε το ψωμί που της έλειπε.
Λιγόστεψε το γάλα, το βούτυρο, το κρέας και χειροτέρεψαν
οι συνθήκες διατροφής του πληθυσμού.
Ακολούθησε η πείνα της κατοχής 1940-1945
Συνέπειες & Συνθήκες
Τεράστιες Απώλειες:
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι
πέθαναν
από λιμό και πείνα,
ιδιαίτερα στην Αθήνα και τον Πειραιά
(τουλάχιστον 40.000 νεκροί μόνο στις πόλεις),
με τον αριθμό των θανάτων να τετραπλασιάζεται και εξαπλασιάζεται κατά τις χειρότερες περιόδους.
Διατροφική Αθλιότητα:
Ο κόσμος έτρωγε τα πάντα:
σκαντζόχοιρους, μουλάρια, χελώνες, ενώ η μπομπότα
(αλεύρι καλαμποκιού) και το κουκουτσάλευρο έγιναν
η «καθημερινότητα» της πείνας.
Κοινωνική Κατάρρευση:
Το ένστικτο της επιβίωσης κυριάρχησε, με σκοπιμότητες
και παρατυπίες στη διανομή συσσιτίων για τη διασφάλιση
μεριδίων για συγγενείς.
Μαύρη Αγορά:
Δημιουργήθηκε μια ανηλεής μαύρη αγορά, όπου
οι τιμές εκτοξεύτηκαν,
καθιστώντας τα βασικά είδη διατροφής απρόσιτα για την πλειοψηφία.
Αν είναι αλήθεια,
ξανά στο ίδιο έργο θεατές...;;;;
Πηγή
melissocosmos
via
Αναρτήθηκε από στις
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)