Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026
η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ κλειδί - ποιος την είπε - τι πνευματικό μέγεθος ήταν - ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ;
Την Μεγάλη Πέμπτη (2016), την ώρα που ο Χριστός βρισκόταν Εσταυρωμένος στους Ιερούς Ναούς, κοιμήθηκε εν Κυρίω ο Γέροντας Θεόδωρος ο Αγιοφαραγγίτης (στην Κρήτη), ο σταυρωμένος για την αγάπη του Χριστού.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ βίντεο https://youtube.com/watch?v=2Q3LJ7BDeKs&si=EnSIkaIECMiOmarE
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ βίντεο https://youtube.com/watch?v=2Q3LJ7BDeKs&si=EnSIkaIECMiOmarE
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ
1 Φεβρουαρίου 2026 "Ένα πολύ επικίνδυνο πολεμικό μέτωπο είναι έτοιμο να ανοίξει σε σύντομο χρονικό διάστημα - Για συγκεκριμένους λόγους θα είναι πιο καταστροφικό από την Ουκρανία και πιθανώς να δώσει τον απευκταίο Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι ΗΠΑ σκοπεύουν να «σκοτώσουν δύο πουλιά με μια πέτρα»
Είναι σημαντικό για την Ουάσιγκτον να βάλει τέλος στα σχέδια της Ρωσίας να δημιουργήσει έναν νότιο μεταφορικό διάδρομο μέσω του Ιράν προς την Ινδία, καθώς και να διακόψει κάθε άλλη συνεργασία.
Οι κεντρικές τράπεζες της Ρωσίας και του Ιράν υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας για τη διευκόλυνση των χρηματοοικονομικών και τραπεζικών εργασιών για τη δημιουργία άμεσης σύνδεσης μεταξύ ιρανικών και ρωσικών τραπεζών. Έτσι, το Ιράν θα συνδεθεί απευθείας με 106 ξένες τράπεζες.
Τα χρηματοπιστωτικά κανάλια του Ιράν με τον υπόλοιπο κόσμο αποκαθίστανται, δήλωσε ο πρόεδρος της Ιρανικής Κεντρικής Τράπεζας Mohammad Reza Farzin.
Σύμφωνα με τον ειδικό επί γεωπολιτικών ζητημάτων Yuri Baranchik εάν οι ΗΠΑ αποφάσιζαν να αντιταχθούν ανοιχτά στο Ιράν, η Ρωσία θα προμήθευε σύγχρονα συστήματα αεράμυνας στην Τεχεράνη για να ενισχύσει την αεροπορική άμυνα του Ιράν.
Επιπλέον, μια άλλη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα αναγκάσει τις ΗΠΑ να μειώσουν την πίεση στη Ρωσία για το ουκρανικό ζήτημα, όπου οι Αγγλοσάξονες εντείνουν την παρέμβασή τους το τελευταίο διάστημα συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής κλιμάκωσης.
Αυτό μπορεί επίσης να επιτρέψει στον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping να δράσει ελεύθερα όσον αφορά στο ζήτημα της Ταϊβάν.
Μία νέα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα επηρεάσει τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στον κόσμο.
Οι τιμές των καυσίμων θα αυξηθούν και η Ρωσία θα κερδίσει μόνο από αυτό αλλά ολόκληρος ο κόσμος θα έχει αλλάξει μετά από αυτό, εάν καταφέρει να βγει αλώβητος από την κατακλυσμιαία κρίση.
Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.
Του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας
Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.
H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.
Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.
H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:
- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;
Γέροντας: - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...
- Τί σου κάνει Γέροντα;
Γέροντας: Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί... Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του...
- Πώς είναι Γέροντα;
- Σαν χοίρος με χονδρές - αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια... Αλλάζει όψεις... Δεν μπορείς να τον
περιγράψεις... Βγάζει τη γλώσσα του, που είναι τεράστια... από το στόμα του εξέρχονται κοκκινωπές φωτιές...
- Σου μιλάει Γέροντα;
Γέροντας: Αν μου μιλάει; Προσπαθεί να με αποθαρρύνει... Και τι δεν μου λέει... Εγώ -λέει- σού 'φαγα την σάρκα... εγώ σου λάβωσα τα πνευμόνια... Εγώ έβαλα και σε καταδίωκαν μία ζωή. Εγώ σού έκανα το τάδε και το τάδε.. Εγώ σ' έφερε σε αυτή την κατάσταση. Όποιους βάλω στα δίχτυα μου, τους περιποιούμαι καλά... Δικός μου είσαι ρε... Δικός μου... Ακούς;
- Εσύ πώς αντιδράς Γέροντα;
- Γέροντας: Απαντώ με το Χρυσοστομικό λόγιο: «Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες». Και τον φτύνω συνέχεια...
Αυτός μου λέει: «Το περιποιήθηκα καλά και το Χρυσοστομάκι σας, που μου πήγαινε κόντρα και τά 'γραψε αυτά (εννοούσε τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο). Τον συγύρισα χειρότερα από σένα. Έβαλα τους δικούς μου και τον διέλυσαν στην εξορία... Αφεντάδες και Δεσποτάδες... Ακούς ρε; Εγώ σας κατευθύνω και τώρα... Θα τ' αλλάξω όλα στα μπλα μπλα σας (στην διδασκαλία σας)... Όποιος μου πάει κόντρα τον περιποιούμαι καλά... Έλα τώρα να σε... δροσίσω...».
Βγάζει την απαίσια γλώσσα του, την τεντώνει αν και βρίσκεται σε απόσταση κάποια μέτρα μακριά, την κάνει σαν προβοσκίδα ελέφαντα, με ακουμπά σε διάφορα σημεία του προσώπου μου και με καίει αφόρητα... Και συνεχίζει σαρκαστικά: «Αυτό το δώρο από την γλώσσα μου επειδή εσύ με έψηνες με την δική του την γλώσσα... Μπορείς να μου πεις γιατί δίδασκες; Αφού ερχόμουνα και σού 'λεγα ότι δεν ήταν δουλειά σου να διδάσκεις και να δίνεις κατευθύνσεις στον κόσμο. Να διδάσκουν οι θεολόγοι, οι δεσποτάδες, μάλιστα... Αλλά όχι κι εσύ να με βαράς... Το ξύλο το απελέκητο!».
Άλλοτε γίνεται τεράστιο φίδι, περιτυλίγει και σφίγγει το σώμα μου και αντιμετωπίζω αφόρητο μαρτύριο. Επιμένω στο «Χριστός Ανέστη και πεπτώκασι δαίμονες» και στο φτύσιμο... Τα είχα αυτά και στην έρημο αλλά και πιο αραιά και νικηφόρα... Ξεκίνησαν εντατικότερα τις τελευταίες ημέρες... Επιμένει και δεν φεύγει...
- Ξέρετε, του είπα, ο Γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης γράφει, ότι το υφίστανται αυτό προ του τέλους οι μεγάλοι αθλητές για να αποκομίσουν και μαρτυρικό στεφάνι.
ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ στο https://www.romfea.gr/pneumatika/14579-i-teleutaia-maxi-me-ton-diabolo-tou-gerontos-neilou-tou-agiofaraggitou
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ κλειδί
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ βίντεο https://youtube.com/watch?v=U-cQF_JCy_E&si=EnSIkaIECMiOmarE
Γέρων Θεόδωρος – Νείλος ο Αγιοφαραγγίτης (εκοιμήθη 28/4/2016): «Θα πίνετε τον καφέ σας και θα ακούσετε ότι οι Εβραίοι χτύπησαν το πυρηνικό πρόγραμμα της Περσίας». ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ κλειδί Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Γ΄ πνευματικὴ σύναξη διαλόγου μὲ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεόφυτο ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 22 Μαΐου, 2019 στὸ πλαίσιο τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης Ἰδαλίου, μὲ ἀφορμὴ τὴ μεταφορὰ στὸν ναὸ τῆς ἱερᾶς εἰκόνας Παναγίας τῆς «Ἐλαιωνίτισσας» ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίων Ἀποστόλων στὸ Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν Επιλογή αποσπάσματος: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ • Official Channel https://www.youtube.com/channel/UCEHk...
ΠΑΝΑΓΙΑ "Ήρθαμε να μας λειτουργήσει ο παπούλης, να λειτουργήσουμε μαζί, ημέρα πούναι σήμερα. Και περιμένω να έρθει, να ανοίξει να μπούμε και να αρχίσουμε όλοι μαζί, τη μεγάλη γιορτή τη σημερινή"
π. Ανανία Κουστένη
Ένα παιδάκι σηκώθηκε νύχτα να πάει στη εκκλησία να βοηθήσει τον ιερέα στο ιερό βήμα . Έκαμε όμως λάθος και πήγε πολύ νωρίς , ο παπούλης δεν είχε πάει, ούτε ο νεωκόρος ούτε κανένας. Προχωρώντας το παιδάκι έφτασε στην πόρτα της εκκλησίας, και τί βλέπει εκεί μία μανούλα με το παιδάκι στην αγκαλιά κι ένα γέρο που έλαμπε, και παραπέρα, άλλος γέροντας και μιά γερόντισσα. Έμεινε άφωνο, δεν είχε ξαναδει άλλη φορά έξω από την εκκλησία αυτό το θέαμα, αυτή τη σκηνή, ξαφνιάστηκε, και ρώτησε, Σεις τί θέλετε εδώ; Ποιοί είστε; Και του απαντά η γυναίκα με το παιδί, Ήρθαμε να μας λειτουργήσει ο παπούλης, να λειτουργήσουμε μαζί, ημέρα πούναι σήμερα. Και περιμένω να έρθει, να ανοίξει να μπούμε και να αρχίσουμε όλοι μαζί, τη μεγάλη γιορτή τη σημερινή, κι έκλεισε το στόμα της η γυναίκα. Και σε λίγο, δεν φάνηκε τίποτα. Έτρεξε στο σπίτι το παιδάκι και φοβισμένο, μετα φόβου και χαράς μεγάλης και είπε αυτό που έγινε . Κατάλαβαν όλοι , γιατί ήταν εύκολο να το καταλάβουν, τί είχε γίνει. Η Παναγία η Υπαπαντή με τον τεσσαρακονθήμερο Χριστό στην αγκαλιά της, τον άγιο Ιωσήφ τον προστάτη και φύλακα και των δύο, κι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος κι η αγία Άννα η θυγάτηρ Φανουήλ, η σκηνή της Υπαπαντής, περιμένανε, ποιόν; τον παπά να μπουν όλοι μαζί να τους λειτουργήσει.
Αυτό το είχα ακούσει από τον ίδιο τον παθώντα και συνέβη τον τελευταίο καιρό να φύγει κι αυτός για τα λημέρια της αιωνιότητος. Κι έτσι έχω δικαίωμα, τώρα που έφυγε, χωρίς να αναφέρω συγκεκριμένα πράγματα, να το πω. Δεν ήθελε να το λένε. Ήταν σεμνός και ταπεινός. Μιά ψυχούλα που έκανε τον σιδηρουργό, κι αυτή η ψυχούλα, η αθώα ψυχή, είδε την σκηνή της Υπαπαντής. Πολύ συγκινητικό. Η θρησκεία μας, αδελφοί και πατέρες είναι ολοζώντανη. Πέρα- πέρα. Δεν χάνει απολύτως πουθενά, μέχρι κεραίας, και «ἰῶτα ἕν», μας λέει στο ίδιο το ιερό ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός μας .
Πηγή Αφροδίτη Καστάνη ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
"από τις σφαγές των τούρκων μέχρι την ανέγερση Ι.Ν της ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ" - η πατρίδα είναι ευλογημένο μέρος γιατί βγάζει ακόμα αγίους
Είδε την Παναγία παραπονεμένη να της λέγη: «Ακόμη η Υπαπαντή δεν κτίσθηκε»
Χαρίκλεια Πουρσανίδου
Η Χαρίκλεια Πουρσανίδου γεννήθηκε στις 2-2-1912 στο χωριό Εϊράπ της πόλεως Τοκάτ του Νομού Σεβάστειας της Μικράς Ασίας.
Όταν η Χαρίκλεια ήταν έξι ετών, οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα της Ηλία Υφαντίδη, έναν αδελφό της και τον γαμπρό της, μαζί με 70 άλλους χωριανούς. Την ίδια, μαζί με την μητέρα της Ελένη και τα τέσσερα αδέλφια της, τους πήραν εξορία. Καθ’ οδόν πέθανε ο ένας αδελφός της και μέσα στο πλήθος η μικρή Χαρίκλεια με την αδελφή της Ευγενία έχασαν την μητέρα τους με τον αδελφό τους. Έμειναν περίπου δύο χρόνια εξόριστοι στο Κουρδιστάν και η Χαρίκλεια για δύο μήνες μόνη της με μία Κούρδισσα. Κάποια μέρα την έστειλε στην βρύση να ποτίση ένα μοσχαράκι και εκεί συνάντησε την μητέρα της.
Ήρθαν στην Ελλάδα το έτος 1922 και η μητέρα της με τον αδελφό της Πέτρο εγκαταστάθηκαν στην Ζουρνοβίτσα Δράμας. Η Χαρίκλεια και οι αδελφές της Μυροφόρα και Ευγενία εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πατρίδα Βεροίας.
Η Χαρίκλεια παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών και απέκτησε 11 παιδιά. Δύο από τα παιδιά της έγιναν ιερείς.
Το 1953 σε ηλικία 40 ετών, την παραμονή της εορτής του αγίου Νικολάου, είδε στον ύπνο της τον άγιο Νικόλαο και της είπε να κάνη Παράκληση. Την προειδοποίησε ότι θα γίνει σεισμός, όπως και έγινε.
Η Χαρίκλεια δεν είπε τίποτε σε κανέναν και μετά από λίγον καιρό είδε πάλι τον άγιο Νικόλαο στο όνειρό της και της είπε να σκάψη σε ένα σημείο να βρη μία Εκκλησία θαμμένη. Της είπε να ζητήση βοήθεια και από τον Μητροπολίτη και τον Στρατηγό για να ενισχύσουν το έργο, ώστε να έρθουν και άλλοι να βοηθήσουν.
Η Χαρίκλεια που ήταν μία απλή, ήσυχη και αγράμματη γυναίκα, πάλι δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Την ημέρα όμως της εορτής των Τριών Ιεραρχών είδε πάλι τον άγιο Νικόλαο, ο οποίος την μάλωσε και την τράνταξε. Τότε η Χαρίκλεια συμμορφώθηκε και από εκείνη την στιγμή ένιωθε σαν να πετούσε στον ουρανό, σαν να μην πατούσε στην γη και μόνο εσκέπτετο να πραγματοποιήση την εντολή του αγίου Νικολάου. Διηγήθηκε στην Εκκλησία για τις εμφανίσεις του αγίου Νικολάου και την εντολή του να σκάψη να βρη την Εκκλησία, αλλά ο Στρατηγός δεν την πίστεψε γι’ αυτό δεν έστειλε στρατιώτες να βοηθήσουν. Αρκετοί άλλοι επίσης δυσπιστούσαν.
Το 1954 η Χαρίκλεια ξεκίνησε μόνη της το σκάψιμο. Είπε στην κόρη της που ήταν επτά ετών να προσέχη τον μικρό αδελφό της που δεν περπατούσε. Πήρε τα δύο μικρά παιδιά της μαζί της τα έστρωσε από κάτω ένα στρώμα πάνω στο χώμα. Για αρκετή ώρα προσευχήθηκε κατ’ Ανατολάς λέγοντας στο τέλος: «Γενηθήτω το θέλημά Σου», και ύστερα πήρε τον κασμά και άρχισε να σκάβη. Βλέποντας την προσπάθειά της άρχισαν να έρχωνται και άλλοι άνθρωποι από το χωριό και την γύρω περιοχή Γιαννιτσά, Έδεσσα, με εργαλεία για να την βοηθήσουν.
Πολλοί άνθρωποι πίστευαν στα όσα έλεγε η Χαρίκλεια και την βοηθούσαν στο έργο της, ενώ αρκετοί πίστευαν ότι κάτι έχει πάθει, ότι έπαθαν τα μυαλά της. Αλλα αυτή σημασία δεν έδινε στις γνώμες του κόσμου.
Η Χαρίκλεια αποφασισμένη παράτησε το σπίτι και την οικογένεια της και αφιερώθηκε στο έργο που της ανάθεσε ο άγιος Νικόλαος. Έμεινε για τρεις μήνες σ’ ένα τσαρδάκι δίπλα στον τόπο που εγίνοντο οι ανασκαφές.
Όπως ήταν επόμενο, ο σύζυγός της επηρεάστηκε από τον κόσμο που τον παρώτρυνε να την μαλώση για να γυρίση σπίτι. Κάθε φορά όμως που πήγαινε με άγριες διαθέσεις να την παρη, ένιωθε μέσα του μια αλλαγή και δεν μπορούσε ούτε να την μαλώση ούτε να της πη τίποτε. Έτσι η Χαρίκλεια, έχοντας την βοήθεια του αγίου Νικολάου, συνέχισε το έργο της. Ο άγιος Νικόλαος της είχε πει στο όνειρο ότι σ’ αυτήν την αρχαία Εκκλησία –κατακόμβη-, κάποτε παλαιά σε ώρα θείας Λειτουργίας οι Τούρκοι σκότωσαν όλους τους Χριστιανούς.
Βρήκε η Χαρίκλεια, μετά από μερικούς μήνες που έσκαβε, κεριά, λιβάνι, κομμάτι από πετραχήλι, μάρμαρο σε σχήμα νεροχύτη, άλλο με σταυρό χαραχτό και ένα αστέρι ανάγλυφο. Επίσης η κυρία Τσαχαμίδου, από τα Λευκάδια Ναούσης μαζί με την αδελφή της Παρθένα Υφαντίδου, το 1954 στην ανασκαφή βρήκαν θυμιατό, μανουάλι και ένα Σταυρό. Τότε έκτισε ένα μικρό Εκκλησάκι 7χ3 μέτρα, το οποίο αργότερα κατεδαφίστηκε για να γίνη η Εκκλησία μεγαλύτερη, όπως είναι σήμερα.
Την ίδια περίοδο, που έσκαβε μαζί με άλλους Χριστιανούς, γύριζε στα κοντινά χωριά και έκανε έρανο. Συγκέντρωσε διάφορα είδη (σιτάρι, όσπρια, φρούτα), που πουλούσε και τα χρήματα τα διέθετε για την ανέγερση του ναού.
Στα χωριά που γύριζε για έρανο είχε λάβει πληροφορία από την Παναγία να πη σε κάποιον Μιχάλη τα χρήματα που πήρε από την Εκκλησία, ένα συγκεκριμένο ποσό, να τα επιστρέψη, γιατί αλλοιώς δεν θα δει προκοπή.
Για να την ενισχύση ο άγιος Νικόλαος της έδειχνε με πολλούς τρόπους την παρουσία του και την ευδοκία του για το έργο. Τρεις φορές ο χώρος που προσευχόταν καταλάμφθηκε από φως. Το είδαν και πολλές άλλες γυναίκες και άρχιζαν να λένε το «Κύριε ελέησον». Επίσης μια φορά τα καντήλια άναψαν μόνα τους. Κατά την διάρκεια των ανασκαφών ακούστηκαν κάποιες φορές καμπάνες και ψαλμωδίες. Η Χαρίκλεια είχε δει ζωντανά σαν αναπαράσταση την σφαγή των Χριστιανών από τους Τούρκους. Τέλος, ο άγιος Νικόλαος της είπε ότι θα βγει αγίασμα. Κανείς δεν το πίστευε, αλλά ανέβλυσε, πράγματι και όσοι ασθενείς έπιναν και επλένοντο, εθεραπεύοντο.
Έλεγε για τον χώρο που βρέθηκε η παλαιά Εκκλησία: «Εδώ είναι άγιος τόπος. Όποιος πατά εδώ παίρνει αγιασμό».
Μετά από τρεις μήνες άρχισε και πήγαινε να φροντίζη και το σπίτι της, αλλά και απ’ τον Άγιο Νικόλαο δεν έλειπε. Μαζί με την Εκκλησία, κτίστηκε και ξενώνας με κελλιά. Ο θαυματουργός άγιος Νικόλαος βοηθούσε τους πονεμένους και ασθενείς που κατέφευγαν στην χάρη του και εγίνοντο πολλά θαύματα. Η Χαρίκλεια ήταν εκεί στο προσκύνημα, παρηγορούσε τους ανθρώπους, τους συμβούλευε, τους έλεγε τι να κάνη ο καθένας με το πρόβλημά του, συγχρόνως υπηρετούσε στο ναό και άναβε τα καντήλια. Φρόντιζε να γίνωνται Λειτουργίες και η ίδια αγρυπνούσε τις νύχτες προσευχόμενη με τις λίγες προσευχές και τα τροπάρια που είχε μάθει απ’ έξω.
Ήταν ευλογημένη ψυχή. Προέλεγε μερικά πράγματα, τα οποία εκ’ των υστέρων επαληθεύοντο.
Μία νύχτα είδε στον ύπνο της την αγία Κυριακή, η οποία της είπε ότι στην Κόρινθο θα γίνει σεισμός. Σε λίγες μέρες έμαθε από τον γυιό της που υπηρετούσε στρατιώτης στην Κόρινθο, ότι έγινε σεισμός.
Παρ’ όλη την φτώχεια της ήταν πολύ ελεήμων. Από το λίγο που είχε στο χέρι της πάντα έδινε. Ήταν πολύ φιλόξενη. Το σπίτι της ήταν πάντα ανοιχτό για κάθε επισκέπτη.
Πάντα συμβούλευε με ωφέλιμες υποδείξεις, αυτούς που πήγαιναν να την δουν. Έλεγε στις γυναίκες να ντύνωνται ταπεινά, και προέτρεπε τους ανθρώπους σε μετάνοια.
Έλεγε η Χαρίκλεια: «Ο κόσμος ξέφυγε από τον δρόμο του Θεού και βλαστημούν. Η γη βουλιάζει από την πολλή αμαρτία. Γίναμε Σόδομα και Γόμορρα. Αλλοίμονο σε μας. Θα μας κάψει ο Θεός. Θα καίγονται τα δάση από την μία άκρη της Ελλάδος μέχρι την άλλη». (Ελέχθη πριν από το 1960).
Συνήθιζε η Χαρίκλεια να λέη: «Όταν ο άνθρωπος έχη πίστη δεν παθαίνει τίποτε. Και στην θάλασσα να τον ρίξουν θα βγη».
Είχε βαπτίσει 24 παιδιά. Σε όλα τ’ αγόρια έδινε το όνομα του αγίου Νικολάου και στα κορίτσια το όνομα Νικολέττα ή Μαρία.
Τα θαύματα που έγιναν στο ναό του αγίου Νικολάου είναι καταγεγραμμένα σε ξεχωριστό βιβλίο από την Παρθένα, την μεγάλη κόρη της Χαρίκλειας. Παρατίθενται λίγα δειγματοληπτικά:
Το 1961 η κυρία Σ. από την Πατρίδα Βεροίας πάθαινε νευρικές κρίσεις. Έσχιζε τα ρούχα της και δεν μπορούσε να ησυχάση. Πήγε και κοιμήθηκε στον ξενώνα του Αγίου Νικολάου. Τον είδε στον ύπνο της και της είπε να φύγη μακρυά από το σπίτι της. Πήγε στη Γερμανία και έγινα καλά.
Το 1965 ο κύριος Θ. από τα Λευκάδια Ναούσης, ναυτικός στο επάγγελμα, είχε πρόβλημα υγείας. Ο ώμος του έγερνε και τα δάχτυλα του χεριού του ήταν πολύ μακρυά και πολύ λεπτά, κάτι το παράξενο. Άκουσε για τα θαύματα του αγίου Νικολάου, έμεινε τρεις βραδιές στον ξενώνα, ήπιε από το αγίασμα και έφυγε υγιής με την βοήθεια του αγίου Νικολάου.
Το 1975 η κυρία Μ.Τ. από την Μελίκη Βεροίας ήρθε να συμβουλευθή την γιαγιά Χαρίκλεια, γιατί δεν μπορούσε να τεκνοποιήση. Η Χαρίκλεια της είπε ότι θα κάνει παιδί, θα είναι γερό και θα γίνει στρατιωτικός. Το έβλεπε να φορά στρατιωτικό πηλίκιο. Πράγματι απέκτησε αγοράκι, που το βάπτισαν δίνοντάς το όνομα του αγίου Νικολάου, και έγινε όντως Αξιωματικός.
Το 1974 ένα παιδάκι ενός έτους πάθαινες σπασμούς και μελάνιαζε. Το έφεραν στον Άγιο Νικόλαο και το άφησαν την νύχτα μέσα στο ναό. Ήταν σαν πεθαμένο. Το πρωΐ το βρήκαν υγιέστατο, όλο χαρά, και θεραπευμένο.
Ένας Ταγματάρχης από την Θεσσαλονίκη το έτος 1973 ήρθε με την σύζυγό του στον Άγιο Νικόλαο να τον παρακαλέσουν να τους δώση παιδάκι. Είχαν 18 χρόνια παντρεμένοι και παιδάκι δεν είχαν. Η γιαγιά Χαρίκλεια τους είπε ότι θα κάνουν παιδάκι. Πράγματι απέκτησαν ένα αγοράκι και ο πατέρας για να ευχαριστήση τον Άγιο Νικόλαο αφιέρωσε ένα πολυέλαιο στην Εκκλησία.
Η μικρή Π.Χ. από την Πατρίδα Βεροίας το 1996 πλακώθηκε από μία σιδερένια πόρτα. Χτύπησε θανάσιμα και έβγαζε αίμα από το στόμα της και τα αυτιά της. Νοσηλεύτηκε ένα μήνα στο Νοσοκομείο, συνήλθε κάπως, αλλά δεν μπορούσε ούτε να περπατήση ούτε να μιλήση. Την έφεραν στην γιαγιά Χαρίκλεια, η οποία την σταύρωσε και της είπε να μείνη στον Άγιο Νικόλαο και να κάνη θεία Λειτουργία. Πράγματι μετά άρχισε να περπατά και να μιλά και σήμερα είναι πολύ καλά.
Οι Πόντιοι κάτοικοι της Πατρίδας Βεροίας είχαν στο Κάρς της Ρωσσίας Εκκλησία που ετιμάτο στην Υπαπαντή. Έφεραν μαζί τους εικόνες, Ιερά σκεύη, Ευαγγέλια, Επιτάφιο και ήθελαν να κτίσουν και στην Πατρίδα Εκκλησία αφιερωμένη στην Υπαπαντή. Όμως πέρασαν πολλά χρόνια και η Εκκλησία δεν γινόταν. Ένα βράδυ η Χαρίκλεια είχε δει την Παναγία και της έδειξε το μέρος που θα κτιστή ο ναός. Μετά από καιρό είδε την πάλι παραπονεμένη να της λέγη: «Ακόμη η Υπαπαντή δεν κτίσθηκε». Η Χαρίκλεια παρακαλούσε συνέχεια την Παναγία να ξεσηκώση τον κόσμο να γίνη η Εκκλησία. Έλεγε με βεβαιότητα ότι θα γίνη η Εκκλησία και θα την δω. Πράγματι, το 1991 άρχισε να κτίζεται η Εκκλησία. Την είδε τελειωμένη και την παραμονή της Υπαπαντής, 1 Φεβρουαρίου 2005, εκοιμήθη ειρηνικά σαν πουλάκι, αφού προγνώρισε την κοίμησή της. Την παραμονή μαζί με την κόρη της έψαλαν διάφορα τροπάρια στην Παναγία, στον άγιο Νικόλαο και στην Αγία Παρασκευή.
Το ίδιος έτος τον Οκτώβριο έγιναν και τα εγκαίνια της Υπαπαντής. Είχε πει στον ιερέα η Χαρίκλεια ότι, αφού γίνουν τα εγκαίνια, θα έρχεται πολύς κόσμος να προσκυνά, όπως συμβαίνει σήμερα.
Αιωνία της η μνήμη. Αμήν.
«Ασκητές μέσα στον κόσμο – B΄», Άγιον Όρος, 2012.
ΠΗΓΗ Μέγας Κωνσταντίνος ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
στην Ουκρανία κάνουν μαύρη μαγεία...στην Ελλάδα τι κάνουν; στις Βρυξέλλες τι κάνουν , στην Νέα Υόρκη τι κάνουν;
Όταν ξεκίνησε η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία δημοσιεύματα έλεγαν ότι ο Χαζαροσατανιστής Ζελενσκι έβαλε ομάδες από μέντιουμ στο Κίεβο να ενεργήσουν πνευματιστικά για να κάνουν κακό στον Πούτιν.
Πριν ξεκινήσει ο πόλεμος αυτός ήταν γνωστό, ότι στην Ορθόδοξη Ουκρανία της Αγίας Λαύρας του Κιέβου με τα τόσα Σκηνώματα Αγίων οργίαζαν οι τελετές του έξω από εδώ και των οργάνων του , βλέπετε όπου πλεόνασε η αμαρτία υπερπερίσσευσε η ΧΑΡΙΣ...αλλά δυστυχώς και ο πόλεμος , το αίμα και η τραγωδία.
Αυτό συμβαίνει σήμερα εκεί.
Διαβάζουμε :
"Αποκαλύπτεται ότι η Ουκρανία το έριξε… στην Μαύρη Μαγεία
Ο Andrey Ermak πρώην επικεφαλής του γραφείου του Zelensky, εκτελεί τακτικά τελετουργίες Μαύρης Μαγείας όπως νερό από πτώματα, σύμφωνα με την πρώην γραμματέα Τύπου του, Julia Mendel…" ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Ο Andrey Ermak πρώην επικεφαλής του γραφείου του Zelensky, εκτελεί τακτικά τελετουργίες Μαύρης Μαγείας όπως νερό από πτώματα, σύμφωνα με την πρώην γραμματέα Τύπου του, Julia Mendel…" ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Δηλαδή νομίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ουκρανία , την στιγμή που όλες οι εξουσίες του πλανήτη για να διατηρήσουν την παρουσία τους δίνουν "γη και ύδωρ" στον αντίδικο ;
Πιστεύετε ότι εδώ που φτάσαμε τυχαία φτάσαμε ;
Δεν προσέξατε ότι όλες οι επίσημες διαβουλεύσεις γίνονται σε περίοδο πανσέληνου και συγκεκριμένης σύγκλισης πλανητών και άλλα κουλά που όταν οι λαοί βρίσκονται με τις αμαρτίες τους μακριά από τον Άγιο Τριαδικό Θεό γίνονται όλα αυτά τραγικά επικίνδυνα, όπως τώρα .
Το φάρμακο και η θεραπεία από την σατανική πανδημία της Νέας εποχής λέγεται Ορθοδοξία και συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια της που μας σκεπάζουν προστατευτικά με την Αγιαστική Χάρη .
Γιατί δεν μιλούν από άμβωνος οι καθ' ύλη αρμόδιοι στους πιστούς και τους αφήνουν να κατακρεουργούνται από τους βαρείς λύκους ;
Μόνο η συναντίληψη με τις εξουσίες του αιώνος αυτού του απατεώνος τους ενδιαφέρει;
Και ενώ ήρθε ο Άγιος Παϊσιος και μας τόνισε πριν δεκαετίες με τις προρρήσεις του:
" Θα έρθει πρώτα μια δαιμονική μπόρα .."
" Θα κυβερνήσουν με τον σατανισμό αλλά αυτό δεν έχει ευλογία και θα διαλυθούν .."
Εμείς καθεύδουμε;
Προσωπική μας μαρτυρία ότι όλα αυτά συνέβαιναν από παλιά ..
Την δεκαετία του 70 που σπουδάζαμε στην Θεσσαλονίκη με τους τόσους Αγίους της ..ένας τύπος έκανε τα "δικά" του.
Και τα δικά του ήταν σατανιστικά και μαύρα ..όλοι τον αποφεύγσμε γιατί όπως έλεγαν οι φοιτητές ήταν γρουσούζης.
Έλα όμως που τον γρουσούζη αυτόν τον είδαμε να διαπρέπει στα χρόνια της μεταπολίτευσης και να τον διαφημίζουν οι φυλλάδες ως σπουδαίο.
Όσοι ασχολούνται ή ασχολήθηκαν με μαγείες , αστρολογίες , φαρμακείες και μαγγανείες δεν μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους , πόσο μάλλον τους άλλους και να το παίζουν μάλιστα και σωτήρες.
Επιστροφή αδελφοί ταχύτατα προς την Ορθοδοξία και τα Μυστήρια της ...ο κόσμος στις μέρες μας θα γυρίσει ανάποδα και θα ψάχνεις να βρεις άπιστο, όπως έλεγε ο Άγιος Παϊσιος ...
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, γνωρίζετε τι θα δούνε τα μάτια όσων μπορέσουν να επιβιώσουν;
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας
τα επόμενα 24ωρα κτύπημα στις πετρελαιοπηγές του Ιράν και όλα τελειώνουν ;
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν κτυπήθηκε κατά μεγάλο ποσοστό τον προηγούμενο Ιούνιο, αλλά το καθεστώς των μουλάδων έμεινε ανέγγιχτο γιατί ζει μέσω των εξαγωγών του πετρελαίου κυρίως προς την Κίνα , Ινδία . Ιαπωνία .. χώρες Άπω Ανατολής.
Η απειλή των Ιρανών να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ δεν συμφέρει προς το παρόν τους ίδιους, αλλά αυτό θα γίνει ως έσχατη λύση όταν κτυπηθούν κατά κόρο οι πετρελαιοπηγές τους σε όλη την επικράτεια .
Αυτό το κτύπημα θα γονατίσει μέσα σε ώρες την οικονομία της χώρας και φυσικά θα εξαλείψει την εξουσία των Χομεϊνί.
Οι άμεσες συνέπειες όμως για κάποιο διάστημα θα αφορούν και τις άλλες χώρες του Περσικού που οι πετρελαιοπηγές τους θα δεχτούν συντριπτικό χτύπημα από τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν ..έτσι οι εικόνες που μπορεί να δούμε να μας θυμίζουν το 1990 όταν ο Σαντάμ πυρπόλησε τις πηγές στο Κουβέιτ.
Οι εικόνες όμως πανικού θα μεταφερθούν στην παγκόσμια οικονομία με πρώτο θύμα την Κίνα...
Άντε να πούμε και τα δικά μας ...
" Τότε θα τραβήξει πίσω το κεφάλαιο το πολυεθνικό , το πετρελαϊκό και θα ξεκινήσουν όλα ..." όπως τα περιέγραψε ο Γέροντας Ιωσήφ ο ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ και θα αναρωτιόμαστε γιατί τόσα χρόνια δεν τα πιστεύαμε ..
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας
μπαίνει μέσα στο πιλοτήριο ο Αρχιεπ.Αναστάσιος και λέγει: το μωρό θα καθίσει μπροστά...
Η συμπλήρωση ενός χρόνου, στις 25 Ιανουαρίου, από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, συγκίνησε ιδιαίτερα την οικογένεια του Μανώλη και της Κατερίνας Βολοσυράκη στον Κάτω Ζαρό Δήμου Φαιστού, καθώς ο, αείμνηστος πλέον, ποιμενάρχης είχε βαπτίσει το πρώτο παιδί τους.
Η ιστορία αυτής της πνευματικής σχέσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος, και τότε Επίσκοπος στη Μονή Πετράκη στην Αθήνα, εμφανίστηκε το, μακρινό 1977, ως πραγματικός... "άγγελος εξ ουρανού" στη ζωή της οικογένειας Βολοσυράκη, βοηθώντας τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή όταν αρρώστησε το νεογέννητο παιδί τους και έπρεπε, επειγόντως, να μεταφερθεί αεροπορικώς σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν όλα πήγαν καλά, ο Αναστάσιος ήρθε στο Ζαρό για να τελέσει τη βάπτιση του παιδιού που πήρε το όνομα Παντελής και σήμερα είναι πατέρας ο ίδιος δύο παιδιών.
Όπως μας αφηγήθηκε, με φωνή ραγισμένη από τη συγκίνηση, ο ίδιος ο Μανώλης Βολοσυράκης,
"Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1977, γεννήθηκε ο γιός μου ο μεγάλος. Μου λένε από το Νοσοκομείο, "του κοπελιού του χει μπει ίκτερος με το γάλα και θα χρειαστεί να το πας απόψε στην Αθήνα!". Με το που μπήκα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ηρακλείου, βράδυ, αμοναχός με το μωρό, με πλησιάζει ο Σεβασμιότατος, που ταξίδευε κι αυτός από Ηράκλειο για Αθήνα, και μου λέει "που το πας το παιδί, τέκνο μου, τέθοια ώρα;". Εγώ βούρκωσα μόλις μου το πε -βουρκώνω και τώρα που το θυμούμαι! "Έτσι κι έτσι", λέω, "το παιδί γεννήθηκε πριν τρεις μέρες και μόλις το θήλασε η γυναίκα μου κιτρίνισε και με στέλνουνε επειγόντως στην Αθήνα, διότι εδώ πέρα δεν υπάρχουνε θερμοκοιτίδες για να μπει το παιδί και θα το πάω στο Παίδων-Αγία Σοφία". Και μου λέει "μη φοβάσαι! Αφού έπεσες στα χέρια μου, εγώ είμαι εδώ. Το μωρό θα το κάνομε καλά"! Εμένα τρέχανε τα μάθια μου δάκρυα...
Την ώρα που ήτανε για να βγούμε τη σκάλα του αεροπλάνου μου λέει "για δώσμου το εισιτήριο σου", το κοιτάζει και λέει "α, σ' έχουνε βάλει στο πίσω μέρος. Το μωρό όμως δεν κάνει να μπει εκεί, γιατί είναι τα φτερά, οι μηχανές και κάνει πολύ θόρυβο-αλλά μη σε νοιάζει, εγώ θα το κανονίσω". Μπήκε στο πιλοτήριο, μίλησε με τον πιλότο ο οποίος είπε "αμέσως το παιδί στην πρώτη θέση!". Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο δεν υπήρχε ασθενοφόρο για να μας παραλάβει και μου λέει ο Αναστάσιος "μην στεναχωριέσαι, θα το πάμε εμείς στο Νοσοκομείο, εδώ είναι ο οδηγός μου και περιμένει".
Πάμε στο Νοσοκομείο και τους λέει "φέραμε ένα μωρό τριών ημερών από την Κρήτη και θέλω την προσοχή σας". Έρχεται ο γιατρός που ήταν υπηρεσία και λέει
"Σεβασμιότατε εδώ είμαστε, για ότι χρειάζεται!". Ο Αναστάσιος μου είπε "Τώρα πρέπει να κανονίσουμε που θα μείνεις, εγώ θα πληρώσω το ξενοδοχείο σου για όσο χρειαστεί".
Εγώ τον ευχαρίστησα, αλλά επέμεινα ότι ήθελα να μείνω στο Νοσοκομείο, παρά το γεγονός ότι μου τόνισε ότι αυτό δεν επιτρεπόταν. Τελικά τους είπε "ο πατέρας του παιδιού θα μείνει εδώ και θέλω να μην τον πειράξετε", όπως και έγινε.
Όταν είπα όσα έγιναν, σε ένα θείο μου, μου λέει "εσύ έπεσες σε έναν Άγιο άνθρωπο και δεν πρέπει να τον αφήσεις. Πρέπει να τονέ βάλεις να στο βαφτίσει το κοπέλι!".
Τελικά του το πρότεινα και μου λέει, "ωραία, το κλείσαμε!".
9 μηνών το βαπτίσαμε τελικά το παιδί στο Ζαρό, όπου ο σεβασμιότατος ήρθε με έναν ξάδερφο του, το Νίκο Γιαννουλάτο, Διευθυντή Τραπέζης στο Ηράκλειο, ο οποίος έγινε ο ανάδοχος καθώς, λόγω του βαθμού του, δεν μπορούσε να γίνει νονός ο Αναστάσιος ο οποίος τέλεσε το μυστήριο και κάθισε μαζί μας μετά στο τραπέζι από όπου έφυγε για να συναντηθεί με τον τότε Μητροπολίτη Γορτύνης & Αρκαδίας Τιμόθεο, πριν αναχωρήσει για Αθήνα.
Αυτόν τον Άγιο άνθρωπο τον βάλαμε στην καρδιά μας και δεν θα τον ξεχάσουμε όσο ζούμε"!
Πηγή ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ Δια -SOS -τε την Μεσαρά
Φεβρουάριος σημαίνει ο μήνας που αποβάλλουμε τα Καθάρματα και αγνιζόμαστε..λες να κρατήσουμε την παράδοση;
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ από εργασία παιδιών
Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου
Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο Φεβρουάριος προστέθηκε στο Ρωμαϊκό έτος σαν ο τελευταίος μήνας από τον Πομπίλιο Νουμά. Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός. Το 153 π,χ. μεταφέρθηκε στη θέση που έχει σήμερα (δεύτερος μήνας του έτους), και σε αυτή τη θέση διατηρήθηκε και στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.
Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός και το ουδέτερο πληθυντικού februa, σήμαινε όχι μόνο καθαρτήριος, αλλά και συγκεκριμένα ειδική γιορτή που γίνονταν τον μήνα Φεβρουάριο.
Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος αναφέρει ότι ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς.
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν αφιερωμένος λοιπόν από τους Ρωμαίους στον εξαγνισμό και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.
Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.
Ονομασίες λαϊκές για το μήνα Φεβρουάριο
Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Κάθε τέσσερα χρόνια που έχουμε δίσεκτο έτος, ο λαός μας πιστεύει ότι είναι κακότυχο. Το δίσεκτο έτος δεν πρέπει να φυτεύουν αμπέλια οι γεωργοί ούτε να γίνονται γάμοι ούτε να χτίζονται σπίτια.
Λέγεται επίσης Φλιάρης, Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος).
Στον πόντο τον Φεβρουάριο τον ονόμαζαν συνήθως Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους. Επίσης σε κάποια μέρη λεγόταν Κούτσουρος, διότι κατά κάποιο τρόπο είναι κουτσουρεμένος.
Οι δύο λέξεις Φεβρουάριος, Φλεβάρης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους άσχετα αν συμπτωματικά ταιριάζουν τόσο ώστε η μια να προέρχεται από την άλλη.
Το ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ρωμαϊκό από τους Ρωμαίους θεούς Φεβρούα των καθαρμών και Φέβρουο των νεκρών.
Το ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης. Ο λαός μας κατά τον Δ.Σ. Λουκάτο, παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή «ανοίγει τις φλέβες του» και γεμίζει τη γη νερά.
Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια «φλεβαρίζουν από τις βροχές
Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.
Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.
Γιορτές το μήνα Φεβρουάριο
Του Αγίου Τρύφωνα 1 Φεβρουαρίου. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών.
Της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου. Γιορτάζεται σε ανάμνηση της συναντήσεως του Συμεών με το παιδίον Ιησού (Λουκ., 2.25).
Τότε γίνονται προβλέψεις. «Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, θα βαστάξει σαράντα ημέρες». Αν είναι καλός ο καιρός στις 2 Φεβρουαρίου, ο βαρύς χειμώνας θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Από τις 2 Φλεβάρη σταματούν οι γιορτές και μαζί η αργία και η σχόλη.
Του Αγίου Συμεών 3 Φεβρουαρίου. Ο Άγιος τιμάται από τις εγκύους, που έλεγαν παρετυμολογώντας: «για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο».
Του Αγίου Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου.
Πρώτη Κυριακή της Αποκριάς «Οι μεταμφιέσεις και οι παράδοξοι χοροί των μασκαράδων γίνονται για να ξυπνήσουν τα πνεύματα της βλαστήσεως» .
H Καθαρά Δευτέρα eίναι μια πανάρχαιη γιορτή που σχετίζεται κυρίως με τις πομπές των Κατ' Αγρούς Διονυσίων αλλά και με ορισμένες Απολλώνιες ιδέες λατρευτικού περιεχομένου. Στις μέρες μας συνηθίζεται ο εορτασμός με ομαδική έξοδο στην εξοχή.
Αρχαίες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, Χόες. Στην Αττική γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας. Άνοιγαν τους πίθους με το κρασί (πιθοίγια) και γέμιζαν τις κρασοκανάτες (χόες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν που χώραγε περισσότερο από δύο λίτρα.
(Από το βιβλίο της Α. Κυριακίδου-Νέστορος: « Οι 12 μήνες.
Τα Λαογραφικά», εκδ. Μαλλιάρης - Παιδεία, Αθήνα 1982 )
Παροιμίες για το μήνα Φεβρουάριο
Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.
Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.
Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
Ο Φλεβάρης κι αν χιονίσει, πάλι άνοιξη θ' άνθίση.
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ' ανθίσει.
Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.
Παπαντή καλοβρεμμένη, ή κοφίνα γεμισμένη.
Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.
Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.
Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.
Στις δέκα εφτά του Φλεβάρη θα ζεσταθεί το νύχι του βοδιού.
Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,
Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.
Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.
Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ' αντί.
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει
μ' αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει.
Στις δεκαπέντ' από Φλεβάρη βαρεί το άλογο ποδάρι.
από το www.paidika.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)