Όλα δείχνουν ότι ο Donald Trump συγκρατεί τον Netanyahu από τη χρήση πυρηνικών
Το στρατιωτικό πρόγραμμα του εβραϊκού κράτους καλύπτεται από ωκεανό φημών, μυστικών και υπαινιγμών.
Στις 21 Μαρτίου, το Ιράν εξαπέλυσε πυραυλική επίθεση κατά της πόλης Dimona, στη νότια πλευρά του Ισραήλ, όπως αναφέρει η The Times of Israel.
Πυραυλικές επιθέσεις δέχθηκε και η πόλη Arad.
Στη Dimona, από άμεση βολή, τραυματίστηκαν τουλάχιστον 59 άτομα. Στην Arad, επίσης από άμεσο χτύπημα βαλλιστικού πυραύλου ανάμεσα σε κτίρια, υπέστησαν τραυματισμούς τουλάχιστον 115 άτομα, εκ των οποίων εννέα βρίσκονται σε σοβαρή κατάσταση.
Σύμφωνα με ιρανικά κρατικά πρακτορεία, οι επιθέσεις στόχευσαν το ισραηλινό πυρηνικό κέντρο, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από τη Dimona και 30 χιλιομέτρων από την Arad, σε αντίποινα για επίθεση κατά ιρανικού κέντρου εμπλουτισμού ουρανίου στη Natanz την προηγούμενη ημέρα.
Στα μυστικά της Dimona
Το Ερευνητικό Πυρηνικό Κέντρο Shimon Peres στην έρημο Negev – κοινώς γνωστό ως "αντιδραστήρας της Dimona" – θεωρείται εδώ και δεκαετίες το μέρος όπου το Ισραήλ διατηρεί τον ανεπίσημο πυρηνικό του οπλοστάσιο.
Επίσημα ο χώρος προορίζεται μόνο για ερευνητικούς σκοπούς, αλλά εδώ και περίπου εξήντα χρόνια είναι κοινό μυστικό ότι εδώ το Ισραήλ δημιούργησε πυρηνική βόμβα.
Στην ουσία αυτό τον καθιστά τη μόνη πυρηνική δύναμη στην περιοχή», αναφέρει η BBC.
Το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο πρώτος πρωθυπουργός, David Ben-Gurion, σχεδίασε ένα «πυρηνικό δίχτυ ασφαλείας» για να αντισταθμίσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα των γειτονικών αραβικών κρατών.
Ο αμερικανο-ισραηλινός ιστορικός Avner Cohen γράφει στο βιβλίο του Israel and the Bomb: «Η αποφασιστικότητα του Ben-Gurion να ξεκινήσει το πυρηνικό πρόγραμμα ήταν αποτέλεσμα στρατηγικής διαίσθησης και εμμονικών φόβων, όχι καλά μελετημένου σχεδίου.
Πίστευε ότι το Ισραήλ χρειάζεται πυρηνικά όπλα ως ασφάλεια αν δεν μπορεί πλέον να ανταγωνιστεί τους Άραβες στην κούρσα εξοπλισμών και ως έσχατο όπλο σε περίπτωση κρίσης».
Ο Ben-Gurion όρισε τον Shimon Peres – μετέπειτα πρωθυπουργό – επικεφαλής του ισραηλινού πυρηνικού προγράμματος.
Υπό την καθοδήγηση του Peres, το Ισραήλ αγόρασε το 1957 από τη Γαλλία ερευνητικό πυρηνικό αντιδραστήρα και τεχνολογία διαχωρισμού πλουτωνίου, ενώ το 1959 προμηθεύτηκε 20 τόνους βαρέος νερού από τη Νορβηγία.
Η κατασκευή του Ερευνητικού Πυρηνικού Κέντρου Negev ξεκίνησε το 1958 κοντά στη Dimona.
israel-nuclear-program.jpg
Η παραπληροφόρηση του Ισραήλ
Αν και ο χώρος προοριζόταν αρχικά για ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, οι ΗΠΑ αντιλήφθηκαν τον πραγματικό του ρόλο μια δεκαετία αργότερα, παρά το ότι είχαν πληροφορηθεί την κατασκευή του ήδη από το 1958.
Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχημένη εκστρατεία παραπληροφόρησης και απόκρυψης του Ισραήλ.
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Seymour Hersh περιγράφει στο βιβλίο του The Samson Option το σχέδιο παραπλάνησης των Αμερικανών:
«Στη Dimona είχε κατασκευαστεί ψεύτικη αίθουσα ελέγχου με υπολογιστές που φαινόταν να μετρούν την θερμική ισχύ του 24MW αντιδραστήρα, όπως ισχυριζόταν το Ισραήλ.
Στην ψεύτικη αίθουσα γίνονταν εκτεταμένες ασκήσεις ώστε οι τεχνικοί να αποφύγουν λάθη κατά την επίσκεψη των Αμερικανών.
Στόχος ήταν να πειστούν οι επιθεωρητές ότι δεν υπήρχε εργοστάσιο επεξεργασίας πυρηνικών υλικών».
Η αμερικανική επιθεώρηση στο χώρο ήταν εν πολλοίς τυπική. Ο Cohen επισημαίνει ότι η αποστολή των Αμερικανών επιστημόνων «δεν είχε σκοπό να αμφισβητήσει τα λεγόμενα, αλλά να τα ελέγξει.
Ως αποτέλεσμα, δεν γνώριζαν ή δεν ήθελαν να εξετάσουν την πιθανότητα ότι υπόγειο εργοστάσιο επεξεργασίας πλουτωνίου υπήρχε κάτω από τα πόδια τους».
photo_2026-03-22_20-25-42.jpg
Παραγωγή πλουτωνίου
Το Δεκέμβριο 2024, τα αρχεία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ έδωσαν στη δημοσιότητα έγγραφα σχετικά με το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα.
Από αυτά προκύπτει ότι η Ουάσιγκτον γνώριζε από τη δεκαετία του 1960 τη δυνατότητα παραγωγής πλουτωνίου στη Dimona.
Έγγραφο του Δεκεμβρίου 1960 από την Επιτροπή Πυρηνικής Ενέργειας των ΗΠΑ αποτέλεσε τον πρώτο και μοναδικό επίσημο απολογισμό που επιβεβαίωνε την ύπαρξη εργοστασίου επεξεργασίας πλουτωνίου στη Dimona.
Η μυστική συμφωνία
Στη δεκαετία του 1960, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατέληξαν σε μυστική συμφωνία που αναγνώριζε το καθεστώς του Ισραήλ ως undeclared nuclear power.
Το 1967, πληροφορίες έδειξαν ότι ο αντιδραστήρας είχε φτάσει σε πλήρη ισχύ, επιτρέποντας την παραγωγή πυρηνικών όπλων μέσα σε 6-8 εβδομάδες.
Σύμφωνα με τον Federation of American Scientists, η ακριβής ημερομηνία ολοκλήρωσης του πρώτου ενεργού πυρηνικού όπλου παραμένει αβέβαιη, αν και εκτιμάται ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να συγκεντρώσει τα πρώτα του πρωτόγονα πυρηνικά το 1967 πριν τον Πόλεμο των Έξι Ημερών.
Η πρωθυπουργός Golda Meir (1969-1974) υιοθέτησε πολιτική «πυρηνικής ασάφειας» (Nuclear ambiguity), δηλώνοντας: «Πρώτον, δεν έχουμε πυρηνικά όπλα και δεύτερον, αν χρειαστεί, θα τα χρησιμοποιήσουμε».
Ο Mordechai Vanunu το 1986 αποκάλυψε τον μυστικό οπλοστάσιο. Εργαζόμενος ως τεχνικός στη «Μαχόν 2», πήρε φωτογραφική μηχανή και τράβηξε πάνω από 60 φωτογραφίες, αποκαλύπτοντας ότι το Ισραήλ βρισκόταν στην έκτη θέση παγκοσμίως σε πυρηνικά όπλα.
Οι σημερινές δυνάμεις
Σήμερα, σύμφωνα με το SIPRI, οι ισραηλινές πυρηνικές δυνάμεις περιλαμβάνουν:
Αεροπορία: περίπου 30 βόμβες ελεύθερης πτώσης, μεταφερόμενες από F-15, F-16 και F-35.
Πύραυλοι επίγειας βάσης: μέχρι 50 κεφαλές Jericho, με βελτιώσεις σε Jericho II και III.
Πύραυλοι θαλάσσιας βάσης: 5 υποβρύχια Dolphin, πιθανώς εξοπλισμένα με 10 πυραύλους Popeye.
Όσον αφορά την απειλή χρήσης πυρηνικών κατά του Ιράν, ο Donald Trump, σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο, δήλωσε: «Το Ισραήλ δεν θα το κάνει, ποτέ δεν θα το κάνει», δείχνοντας ότι δεν θα επέτρεπε «στους θερμόαιμους Ισραηλινούς» να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα.
