ΑΡΘΡΑ του Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι το τέλος του μεγάλου παιδαγωγικού κανόνος του Ελληνικού Ορθόδοξου Γένους.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η πραγματικότητα της επανεκκίνησης της συναλληλίας, του φιλότιμου και της αρχοντικής λεβεντιάς.
Το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ είναι η αναστήλωση του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού στην σωστή αποστολική του πορεία.
ΦΩΤΟ η ΛΕΩΦΟΡΟΣ που ξεκινάει από τις εκβολές του Τίγρη και του Ευφράτη
μια βουτιά στα θολά νερά των γεωπολιτικών αναλύσεων σήμερα που δεν βγάζεις άκρη και αυτό γιατί το παγκόσμιο θυμικό ξέφυγε και θέλει την μέγιστη ανθρωποκτονία γιατί αυτό είναι το θέλημα του αντίδικου στις μέρες μας ...μας προέτρεψε να θυμηθούμε με δέος αυτό που σας μεταφέραμε πριν χρόνια μήπως βρεθεί κάποια άκρη...
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1980 ειπώθηκε: “ένα γεγονός στον Τίγρη ποταμό θα διακόψει το σφράγισμα του αντίχριστου”
1η Δημοσίευση (ΙΑΝ. 2020)
Με αναφαινόμενες κατακλυσμιαίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή της δηλ. στην Αν. Μεσόγειο ήρθαν στον νου λόγοι που ακούσαμε μέσα σε μια ανήλια σπηλιά στις υπώρειες του ΑΘΩΝΑ στο Περιβόλι της Παναγίας μας. Δεκαετία του 80 και ένας καλός φίλος μας έφερε σε ΘΕΟΥ Κοινωνία με ένα αγιορείτη ασκητή. Εδώ που φτάσαμε καλύτερα να μιλήσει το προσωπικό βίωμα.
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ήταν ημέρες που ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα ερωτοτροπούσε με τα πακέτα Ντελόρ της ΕΟΚ και ετοιμαζόταν να σπρώξει τις ζωές μας στην κρεατομηχανή της Νέας εποχής. Δηλ. με λίγα λόγια όλα φαινόταν υπέροχα και η συντριπτική πλειοψηφία ετοιμαζόταν να ζήσει το όνειρο της ΕΕ που ερχόταν αλλά κανείς δεν γνώριζε με τι αντίκρισμα.
Τότε και διαδίκτυο δεν υπήρχε, οι πληροφορίες μεταδιδόταν με καθυστέρηση χρόνου, κάπου – κάπου μαθαίναμε κάτι που έλεγε στα πνευματικά του παιδιά ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ στην ΠΑΝΑΓΟΥΔΑ.
Μέσα σε εκείνα τα χρόνια φαινόταν αδιανόητο αυτό που θα ερχόταν μετά.
Μπορεί ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο Ομολογητής από την Δράμα, ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος και άλλοι Πατέρες από τις προηγούμενες δεκαετίες να συμβούλευαν τον στενό κύκλο των πνευματικών τους παιδιών για το ίδιο πράγμα, λέγοντας τους αυτό που είδαν και έλαβαν σαν πληροφορία άνωθεν, δηλ. «ότι ένα μαύρο σύννεφο ξεκίνησε από την Ευρώπη και έρχεται σιγά- σιγά προς την Ελλάδα», αλλά η πλειοψηφία του κόσμου και οι εκκλησιαστικοί παράγοντες δεν μπορούσαν να καταλάβουν τίποτε από αυτά που τότε ξεκίνησαν και σήμερα οι δικές μας γενιές τα βιώνουν.
Το μαύρο σύννεφο όχι μόνο ήρθε και κάθισε πάνω από την Ελλάδα , αλλά δίνει δυνατές και πρωτόγνωρες μπόρες (η δαιμονική μπόρα του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ)
Τα πνευματικά χάλια της ανθρωπότητας έφεραν τον μεγάλο ανθρωποκτόνο πόλεμο που πάει να ξεσπάσει.
Δεκαετία του 80 μέσα σε αυτό το αγνωστικιστικό τοπίο βρεθήκαμε έξω από μια σπηλιά που την πετρόκτιστη θύρα της την έκρυβε ένας τεράστιος θάμνος που ευωδίαζε.
Από κάτω το κενό του γκρεμού έχασκε και προκαλούσε στον επισκέπτη ίλιγγο.
Μέσα μου έλεγα στον φίλο μου «που με έφερες τώρα μέσα στο καλοκαιρινό λιοπύρι;» αμφισβητώντας τα λόγια του που μου είπε στην ανηφοριά «έρχου και ίδε»
Τέλος πάντων φτάσαμε, αλλά δεν βρήκαμε κανένα.
Πάλι ο λογισμός «τζάμπα ο κόπος», άρχισα να δυσανασχετώ και καθίσαμε να ξαποστάσουμε μέχρι να πάρουμε την απότομη κατηφοριά που ήταν πιο επικίνδυνη από την ανηφόρα.
Μόλις ανασηκώθηκα από τον βράχο που μας ανάπαυσε για λίγο, ακούσαμε μια λεπτή φωνούλα περί τα 50μέτρα πιο πάνω.
Μην βιάζεστε παλληκάρια , κουβαλάω νερό και έρχομαι.
Αυτό που είδαμε ήταν σαν αυτό που διαβάζαμε αργότερα για τους ρακένδυτους αόρατους ασκητές στον Άθωνα.
Ο καλόγερος ενώ ήταν μακριά βρέθηκε αστραπιαία δίπλα μας με τα φλασκιά του νερού και παίρναμε ήδη την ευλογία του.
«μάλλον είναι από την κούραση μας ,αυτό που είδαμε» είπα μέσα μου και ξεπέρασα την έκπληξη.
Η συζήτηση δεν κράτησε πολύ, πρώτα- πρώτα γιατί δεν ξεκινήσαμε με συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο προς τον Γέροντα, αλλά πήγαμε για να πάρουμε την ευχή του και να του πάμε λιγοστές προμήθειες. Άλλωστε ο ασκητής βιαζόταν να ξανά επιστρέψει στην πηγή για να μεταφέρει και άλλο νερό που χρειαζόταν για τον χαριτωμένο κήπο που είχε φτιάξει μπροστά στην ασκητική παλαίστρα του.
Ήδη ο ήλιος άρχισε να βυθίζεται μέσα στον ορίζοντα.
Από κάτω το γαλάζιο ΑΙΓΑΙΟ και από πάνω ο θεόρατος ΑΘΩΝΑΣ , σημείο καταλλαγής και επαφής με το ΘΕΙΟ.
«Αυτή η γαλήνη που μας κυκλώνει τώρα λεβέντες θα διακοπεί απότομα, όπως και θα διακοπεί το σφράγισμα της ανθρωπότητας με τον δυσώνυμο αριθμό του αντίχριστου» μας είπε ο γέροντας αυτός
(ανοίγουμε μια παρένθεση για τους νεότερους αναγνώστες. Τότε γνωρίζαμε λίγα πράγματα για το περιώνυμο σφράγισμα. Δεν είχαν κυκλοφορήσει τα «ΣΗΜΕΙΑ των ΚΑΙΡΩΝ» – χειρόγραφο κείμενο του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ )
Και συμπλήρωσε ο ασκητής…
«πολλά χρήματα , πολλά πακέτα, πολλά προγράμματα θα κατακλύσουν την Ελλάδα»
«φεύγετε και χωρίζεσθε της αμαρτίας, όπως φεύγετε από το φίδι»
«τα επόμενα χρόνια θα κυλήσουν με πλεονεξία- πορνεία- αδιαφορία, αίρεση και πλάνη ,αυτές θα είναι οι αρχές του πολιτισμού που θα φέρουν, ώστε να σφραγίσουν τον κόσμο σαν τα ζώα για να μην τον χάσουν»
«όλα αυτά θα γίνουν για να διευκολύνουν τον άνθρωπο να πάει πιο άνετα στην κόλαση»
«και ενώ θα ξεκινήσει το έξυπνο σφράγισμα στον πλανήτη να δίνει τα αποτελέσματα του, ένα συγκεκριμένο γεγονός εκεί στην Μεσοποταμία στο Τίγρη ποταμό (μεταξύ Τίγρη και Ευφράτη- βιβλικός προσδιορισμός του Επιγείου Παραδείσου των Πρωτοπλάστων) θα το ΔΙΑΚΟΨΕΙ.
«το σφράγισμα θα το διακόψει ο μεγάλος πόλεμος που έρχεται μετά»
«ακολουθεί η ΑΝΑΛΑΜΠΗ της Μιας Ορθοδοξίας»
«Και ακολουθούν τα έσχατα με τον τελικό αντίχριστο»
Όλα αυτά τα παραπάνω είναι γνωστά και από άλλους αγίους πατέρες που μας τα προείπαν, αλλά ο ασκητής αυτός μας προσδιόρισε, ότι θα διακοπεί η παγκόσμια προσπάθεια για το σφράγισμα της ανθρωπότητας από ένα συγκεκριμένο γεγονός που θα γίνει στην Μεσοποταμία και μάλιστα στον Τίγρη ποταμό .
Το γεγονός επίσης ότι η πρωτεύουσα του Ιράκ, Βαγδάτη, είναι κτισμένη στις όχθες του Τίγρη ποταμού και πιο κάτω αυτός ενώνεται με τον Ευφράτη για να καταλήξουν και οι δυο στον Περσικό κόλπο –γεωγραφικός προσδιορισμός του βιβλικού χώρου της Μεσοποταμίας με τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς , μας προβλημάτισε και μας έφερε εις τον νου τα λόγια αυτά του ασκητή.
Είναι τώρα να μην πιστεύει κανείς ή τουλάχιστον να προβληματιστεί από τα προφητικά λόγια του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ του ΑΙΤΩΛΟΥ;
Το προπατορικό αμάρτημα επιτελέστηκε στον παραδείσιο χώρο αυτών των γνωστών ποταμών που μετά φιλοξένησαν μεγάλες αυτοκρατορίες που αποξηράνθηκαν ως η χόρτος.
Σήμερα ένα μικρό και άσημο ποταμάκι λίγο πιο πέρα στα μέρη της Παλαιστίνης, ο Ιορδάνης ποταμός αποστρέφεται προς τα οπίσω λόγω της αμαρτίας την αλμυρά θάλασσα του ρέοντος βίου μας και γίνεται η αιτία της ΣΩΤΗΡΙΑΣ της ανθρωπότητας με την ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που δέχτηκε ταπεινά το Βάπτισμα δια της χειροθεσίας του Τιμίου Προδρόμου.
Το ασύλληπτο αυτό ΜΥΣΤΗΡΙΟ του ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ μας το επιβλέπει και η ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ της ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ η οποία συνεχίζει να περιβλέπει και να καθοδηγεί τα ιστορικά βήματα της όλης δημιουργίας του κόσμου αυτού.
Όταν λες ΟΧΙ σήμερα στο παγκόσμιο ψηφιακό σύστημα της ταυτοποίησης συντάσσεσαι λόγω και πράξη με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και αποτάσσεσαι τον Δυσώνυμο.
Η πράξη αυτή είναι η Ομολογία του Βαπτίσματος που την έδωσε για εμάς ο Ανάδοχος μας ..τώρα σε μεγαλύτερη ηλικία πρέπει να την επικαιροποιήσουμε.
Αυτή η ομολογία βάζει θεμέλιο για την αγιότητα, όταν στηρίχτηκες πρώτα στην Μετάνοια και στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας
Έτσι απλά, γιατί όσοι εκκλησιαστικοί φασκιώνουν τα πνευματικά τους τέκνα ( κατά την έκφραση του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ στο χειρόγραφο κείμενο του τα " Σημεία των Καιρών" ) βάζουν εμπόδια και λένε ότι αυτή από μόνη της η ομολογία δεν πετυχαίνει την αγιότητα...
Ο « Ρόγχος» του Ψευτορωμαίικου την ώρα που φωνάζει η Κτίσης το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
«Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος....»
Στεγνώσαμε από ανθρωπιά , από ιδέες, από ρευστότητα, στεγνώνουμε από επάρκεια στην διατροφική αλυσίδα;
Στεγνώσαμε από τον ιδρώτα της ψυχής που λέγεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ γιατί στεγνώσαμε από ΧΡΙΣΤΟ Εσταυρωμένο και Αναστάντα .
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Το Ψευτορωμαίικο το μάθαμε από τον ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ τον Αιτωλό και πέρασαν εκατοντάδες χρόνια για να το καταλάβουμε και να τρυγήσουμε, να γευτούμε τους πικρούς καρπούς του.
Το Ψευτορωμαίικο δομήθηκε μετά την άνανδρη δολοφονία του ΑΓΙΟΥ της πολιτικής μας Ιωάννη Καποδίστρια και σήμερα από τις απρεπείς δηλώσεις που κάνουν για αυτόν καταλαβαίνουμε ποιοι φτύνουν για να κάνουν λάσπη που φυσικά δεν κολλάει στην πραγματική ιστορία.
Το Ψευτορωμαίικο ήρθε από έξω σαν πνευματική επιδημία και σάρωσε την Ελληνική επικράτεια με εθνικές τραγωδίες , επαναστάσεις , χούντες , οικονομικές καταστροφές, μνημόνια , υπογραφές ξεπουλήματος της ιστορίας μας και πολλά άλλα θλιβερά.
Έτσι το Ψευτορωμαίικο έχει γερές πλάτες στο εξωτερικό , αλλά και αυτό σαν πνευματική επιδημία προσβλήθηκε από μια ζωντανή πανδημία.
Ένας παθογόνος με υψηλή μολυσματικότητα ιός που συμπεριφέρεται με διαφορετικότητα λόγω της αλληλεπίδρασης του με τον άνθρωπο και καθίσταται στοχευμένη λόγω πλειάδας παραγόντων όπως π.χ. η ηλικία ή η παρουσία άλλων χρόνιων νοσημάτων.
Οι παράπλευρες συνέπειες αυτού του ιού ( στο αρχικό του στέλεχος ) και των γενετικών παρακολουθημάτων για τον περιορισμό της πανδημίας είναι ορατές και εμφανείς σήμερα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.
Φυσικός ιός ή βιολογικό όπλο, ότι και να είναι φαίνεται να άλλαξε την ροή του ανθρώπινου πολιτισμού με τις ξαφνικίτιδες ακόμα και νέων.
Οικονομική κατάρρευση , υγειονομική χούντα τότε ( άγνωστο μετά, με κάτι παρόμοιο) , πόλεμος σε πολλά πεδία μοιάζει με μια επέμβαση του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ μέσα στην ανθρώπινη ιστορία μέσα από το σχέδιο των αντίχριστων καταστροφικών δυνάμεων;
Αυτά τα επέτρεψε ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ να γίνουν ώστε για κάποιο λόγο να οδηγήσει τα πράγματα, όχι εκεί που θέλουν οι παγκοσμιοποιητές – εμβολιαστές, αλλά το Σχέδιο της Οικονομίας ΤΟΥ.
Οι συνέπειες είναι παγκόσμιες.
Ένα είναι το βέβαιο, ότι αποκάλυψαν όλα αυτά τα ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΝΑ του ανθρώπινου πολιτισμού μας που δομήσαμε δίχως ΧΡΙΣΤΟ.
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ;
Ποιος μπορεί να σηκωθεί πάλι όρθιος στα πόδια του δίχως ΧΡΙΣΤΟ και αγάπη στον συνάνθρωπο;
Κατεβατό οι εξελίξεις και ένας κοινός νους αναλογίζεται, τι έρχεται.
Η Τουρκία ζορίζεται αφάνταστα και στρατικοποιεί γρήγορα τις αποφάσεις της εναντίον της Ελλάδος.
Στην Ουκρανία δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα , πάνω από το 60% καταστροφή υποδομών.
Κράτη έχουν στεγνώσει οικονομικά λόγω του πολέμου στην Ουκρανία Είναι τόσο εκνευρισμένη η αρκούδα που όποιος της πατήσει τώρα το πόδι και την κοροϊδέψει ( βλ. τουρκία) θα φάει γερό μπάτσο.
για τον πολέμο στον Περσικό με το Ιράν και τα ΣΤΕΝΑ του Ορμούζ δεν μιλάμε απλά κάνουμε τον Σταυρό μας...
Σήμερα λοιπόν σε αυτές τις ιστορικές στιγμές που ζούμε, αλλά δεν νοιώθουμε ότι είναι τόσο κρίσιμες για το μέλλον μας, βλέπουμε ότι:
Οι σημερινοί τεκτονικοί σεισμοί στις οικονομίες των δήθεν φίλων μας που από παλαιά μέχρι σήμερα παγιδεύουν την Ελπίδα αυτού του Έθνους να σταθεί στα πόδια του με την εγκαθίδρυση εδώ μέσα τέτοιων συσχετισμών ταρακουνούν τις πλάτες του Ψευτορωμαίικου.
Ο άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το έτος 1774 στο Νεοχώριο του Βυζαντίου. Είχε καλούς χριστιανούς γονείς, που φρόντισαν για τη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, αφού μάλιστα ξέρομε θετικά ότι ο ένας αδελφός του αγίου Θεοδώρου, ο Γρηγόριος, έγινε επίσκοπος Αδριανουπόλεως.
Μικρός ο Θεόδωρος θέλησε να γίνει ζωγράφος και γι’ αυτό ήλθε σαν μαθητής κοντά σε ξακουσμένο ζωγράφο, που δούλευε στο παλάτι του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά εκεί ποιος ξέρει τι πιέσεις δέχτηκε, ώστε λύγισε η ψυχική του αντοχή στην ηλικία που βρισκότανε, κι έτσι αλλαξοπίστησε. Δεν πέρασαν όμως πολλά χρόνια και συνήλθε. Κατάλαβε το βαρύ αμάρτημα, στο οποίο έπεσε. Αφορμή έγινε μια βαρειά επιδημία, που έπεσε στην Πόλη και τον έκαμε να σκεφθεί το θάνατο, το Θεό, την ψυχή του, την άλλη ζωή. Έτσι το χαμένο πρόβατο ζήτησε το δρόμο της επιστροφής. Δραπέτευσε από τα ανάκτορα, με ξένα ρούχα. για να μη τον γνωρίσουν, με μια στάμνα στον ώμο, με μουτζουρωμένο το πρόσωπο, βγήκε από το παλάτι, κατέβηκε στη θάλασσα, εκεί βρήκε ένα χιώτικο καράβι και ήρθε, κατά θέλημα Θεού, στη Χίο, που στάθηκε γι’ αυτόν ο τόπος της ψυχικής αναγέννησης, του πνευματικού του καταρτισμού, της μεγάλης μετανοίας του και της αποφάσεως του να δώσει και τη ζωή του για το Χριστό, που άθελα κατά την παιδική του ηλικία αρνήθηκε.
Εκεί στη Χίο, στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, διάβασε πολλά βιβλία και είδε την αγάπη, που έτρεφαν για τον Χριστό οι άγιοι, ώστε έδιναν και τη ζωή τους για το Σωτήρα τους. «Εγώ που τον αρνήθηκα, έλεγε ο άγιος Θεόδωρος, θα πρέπει χίλιες φορές να αποθάνω, για να ξεπλύνω το αμάρτημα μου με το αίμα μου». Και πήρε τη μεγάλη απόφαση.
Αποφάσισε να παρουσιασθεί στους Τούρκους και να δηλώσει μόνος του ότι μετανοιώνει, που έγινε μωαμεθανός και ότι είναι χριστιανός, αποφασισμένος και να αποθάνει για την πίστη του. Δεν παρουσιάστηκε στις τουρκικές αρχές της Χίου, για να μη ενοχοποιήσει όλους που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου. Γι’ αυτό ήρθε στη Μυτιλήνη. Τον συνόδευσε ένας μοναχός από το μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, που παρέμεινε στη Μυτιλήνη μέχρι που μαρτύρησε ο Άγιος. Αυτός ο μορφωμένος κληρικός περιέγραψε και το μαρτύριο του.
Παρουσιάστηκε, λοιπόν, ο άγιος Θεόδωρος στις τουρκικές αρχές και δήλωσε πως είχε μια πίστη που ήτανε χρυσός και του την πήρανε οι Τούρκοι και του έδωκαν μια πίστη που ήτανε μπακίρι (χαλκός). Και τώρα τους την δίνει πίσω, για να πάρει την πρώτη πίστη του. «Είμαι χριστιανός, είπε, και θα αποθάνω χριστιανός».
Στην αρχή τον νόμισαν τρελλόν.
Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι μιλούσε σοβαρά, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει και το θάνατο, για να κρατήσει την πίστη του. Προσπάθησαν με υποσχέσεις, και με απειλές να τον μεταπείσουν. Τον φυλάκισαν. Επέτρεψαν σε άγριους Τούρκους να έρχονται νύχτα μέρα στη φυλακή και να τον βασανίζουν, όπως μπορούσαν φρικτότερα. Κι εκείνος έμεινε ακλόνητος. Προσευχόταν και επέμενε στην πίστη του. Και ο Θεός του έδινε θάρρος και δύναμη.
Όταν είδαν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη ο άγιος, αποφάσισαν να τον θανατώσουν με απαγχονισμό. Τον κρέμασαν έξω από το φρούριο, κάπου εκεί όπου είναι σήμερα το Ε' Δημοτικό Σχολείο, ίσως και λίγο παραπάνω. Στις 17 Φεβρουαρίου του έτους 1795 παρέδωκε την ψυχή του στο Θεό, στον οποίο προσέφερε και τη ζωή του, με θάνατο φρικτό, μαρτυρικό.
Το άγιο λείψανο του έμεινε κατά διαταγή των Τούρκων τρεις ημέρες κρεμασμένο στην αγχόνη. Κατόπιν με άδεια των τουρκικών άρχων το παρέλαβαν πενήντα πρόκριτοι Μυτιληναίοι και το έθαψαν στο προαύλιο της Παναγίας Χρυσομαλλούσης. Έπειτα από τρία χρόνια, όταν θέλησαν να κάμουν την ανακομιδή των λειψάνων του, είδαν με έκπληξη και θαυμασμό ότι το σώμα είχε διατηρηθεί ακέραιο. Το παρέλαβαν τότε με πολλή ευλάβεια και το έκρυψαν στην κρύπτη του Μητροπολιτικού ναού, όπου βρισκότανε μέχρι το 1832. Τότε έγινε το θαύμα της διασώσεως της πόλεως από τη θανατηφόρο πανώλη. Από τότε, όπως γράφομε στη συνέχεια, το άγιο λείψανο βρίσκεται στη θέση, που είναι σήμερα στο Μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης, σαν θησαυρός πολύτιμος, σαν φρουρός του νησιού μας.
Το έτος 1832 μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Αλλά ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του άγιου Θεοδώρου.
Σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία.
Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε. Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το λείψανο του Αγίου Θεοδώρου και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω στο ναό.
Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Η πόλη ονόμασε τον άγιο Θεόδωρο «Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού μας. Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και τον προστάτη άγιο.
Από τότε (1832) το σεπτό λείψανο του αγίου δεν το ξανάβαλαν στην κρύπτη του ναού, αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού ναού, που βρίσκεται σήμερα και αποτελεί, όπως λέγει και το απολυτίκιο του αγίου, «θησαυρόν τιμαλφή» για τον τόπο μας.
Σαν πολιούχος ο άγιος Θεόδωρος προστάτεψε το νησί μας και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940, που ενώ οι Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους, όπως τον ασύρματο της πόλεως, που ήταν στη Νεάπολη, τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας, στο λιμάνι το πλοίο «Αρντένα», καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές απ’ αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν.
Σε ανάμνηση του θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη, από το έτος 1936, με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου, καθιερώθηκε νέα γιορτή στη Μυτιλήνη την Δ' Κυριακή από το Πάσχα, κατά την οποία γίνεται με μεγάλη λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων λαού η λιτάνευση του σεπτού λειψάνου του Αγίου.
ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Τω Θεώ ώσπερ δώρον φερωνύμως, Θεόδωρε, δι’ αθλήσεως πόνων προσηνέχθης πολύτιμον, και άμωμον θύμα και δεκτή, παμμάκαρ, εγένου προσφορά• όθεν πόθω συνελθόντες, τους σους αγώνας εν ύμνοις γεραίρομεν και δόξαν προσάγομεν Θεώ τω θαυμαστώς σε ενισχύσαντι κατ’ έχθρων δρωμένων και αοράτων, πολύαθλε.
****
Το πάντιμον λείψανον του Θεοδώρου, πιστοί, ενδόξως τιμήσωμεν ως θησαυρών τιμαλφή, και πάντες βοήσωμεν: Σώσον εκ των κινδύνων τους πιστώς σε υμνούντας, ως πότε σύ ερρύσω εκ πανώλους την πόλιν και πάντας περιφρούρησον ταις ικεσίαις σου
Γεώργιος Αποστολάκης, Το “Όχι” που έγινε “Ναι”: ο πατριωτισμός που λύγισε μπροστά στην εξουσία.
Το “Όχι” που έγινε “Ναι”: ο πατριωτισμός που λύγισε μπροστά στην εξουσία
Υποσχέσεις, Πρέσπες και σιωπή – η διαδρομή μιας μεγάλης αυταπάτης
Δεν γράφω ως πολιτικός αντίπαλος. Δεν γράφω ως ένας που τον ψήφισε· γράφω ως φωνή εκείνων που τον πίστεψαν, τον στήριξαν και στο τέλος ένιωσαν προδομένοι.
Το 2015 δεν ήταν μια εκλογή. Πολλοί πίστεψαν ότι ήταν μια εξέγερση αξιοπρέπειας.
Και βγήκε μπροστά ο Αλέξης Τσίπρας και είπε: «Θα σκίσω τα μνημόνια». «Θα συγκρουστώ». «Η δημοκρατία επιστρέφει».
Και μετά… ήρθε η αλήθεια. Ωμή.
Το δημοψήφισμα που ποδοπατήθηκε
Στις 5 Ιουλίου 2015, ο λαός δεν ψιθύρισε. Φώναξε: 61,3% «Όχι».
Όχι στους εκβιασμούς. Όχι στη λιτότητα. Όχι στην ταπείνωση.
Και τι έγινε; Μέσα σε λίγες ημέρες, το «Όχι» μεταφράστηκε σε «Ναι». Υπογράφηκε νέο μνημόνιο. Χωρίς νέα εντολή. Χωρίς ντροπή.
Αυτό δεν ήταν «διαπραγμάτευση». Ήταν ακύρωση της λαϊκής βούλησης.
Δεν υπάρχει πατριωτισμός όταν αγνοείς τον ίδιο τον λαό.
Τα μνημόνια που… «καταργήθηκαν»
Μας μίλησαν για τέλος λιτότητας. Και ζήσαμε φόρους πάνω στους φόρους, περικοπές, πνιγμένη αγορά.
Όχι απλώς συνέχιση. Αλλά εφαρμογή με άλλο όνομα και άλλη αφήγηση.
Η πιο επικίνδυνη πολιτική δεν είναι το ψέμα. Είναι το ψέμα που παρουσιάζεται ως νίκη.
Οι Πρέσπες: όταν η ιστορία γίνεται διαπραγματεύσιμη
Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν έκλεισε απλώς μια διαφορά. Άνοιξε μια πληγή.
Γιατί για πρώτη φορά, ένα κομμάτι της ιστορικής ταυτότητας μπήκε στο τραπέζι ως «αντικείμενο συμφωνίας».
Μπορεί να το πουν «διπλωματικό ρεαλισμό». Για πολλούς από εμάς, ήταν κάτι άλλο: Παραίτηση από την ευθύνη της ιστορικής συνέχειας.
Ο πατριωτισμός δεν είναι να λύνεις προβλήματα με κάθε κόστος. Είναι να ξέρεις ποιο κόστος δεν πληρώνεται.
Το κράτος που γίνεται επιτηρητής
Την ίδια ώρα, μπήκαν οι βάσεις για μια νέα εποχή: Ταυτότητες νέου τύπου (ηλεκτρονικές κάρτες δικαιωμάτων), ψηφιακός έλεγχος, συγκέντρωση δεδομένων
Μας είπαν «εκσυγχρονισμός».
Αλλά ποιος έβαλε τα όρια; Ποιος εγγυήθηκε την ελευθερία;
Ένα κράτος που ξέρει τα πάντα για τον πολίτη δεν είναι ουδέτερο. Είναι επικίνδυνο.
Η αποδόμηση της ταυτότητας
Ακούσαμε για «ουδετερότητα». Για «εκσυγχρονισμό». Για αλλαγή της σχέσης κράτους – Εκκλησίας.
Αλλά πίσω από τις λέξεις υπήρχε μια σαφής κατεύθυνση: Να κοπεί ο δεσμός με την παράδοση. Να μετατραπεί η Εκκλησία σε ένα «θεσμικό υπόλοιπο»
Και εδώ το ερώτημα είναι απλό: Μπορείς να αλλάξεις το μέλλον, αν πρώτα ξεριζώσεις το παρελθόν;
Και τώρα μιλάνε για «νέο πατριωτισμό»
Σήμερα ακούμε ξανά για «πατριωτισμό». Νέο. Σύγχρονο. Ευρωπαϊκό.
Αλλά εγώ θυμάμαι: Το «Όχι» που προδόθηκε. Την «ρήξη» που έγινε υπογραφή. Την «ελπίδα» που έγινε διαχείριση.
Και δεν μπορώ να μη ρωτήσω: Πατριωτισμός είναι να αλλάζεις λέξεις; Ή να κρατάς τον λόγο σου όταν όλα σε πιέζουν να τον προδώσεις;
Δεν υπάρχει «νέος» και «παλιός» πατριωτισμός.
Υπάρχει μόνο ένας: Αυτός που στέκεται δίπλα στον λαό, όχι απέναντί του.
Κι εκεί, το καλοκαίρι του 2015, δεν λύγισε η οικονομία. Λύγισε η αλήθεια.
Καλημέρα από την όμορφη Εξωγή ! με τον όμορφο Ιερό Ναό της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ που περιφρουρεί το "πνευματικό" τοπίο του νησιού στα "βρώμικα" γιότ που το περιπλέουν...
από την Αγιοτόκο νήσο και πατρίδα του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ και του ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ του Παπουλάκη του Βατοπαιδινού του Προστάτη και Φωτιστή της
Η φίλη μου η Κατερίνα, μαζί με την κόρη της, πήγαν να προσκυνήσουν την Αγία. Παρά τον πολύ κόσμο και την αναμονή στην ουρά, κανείς δεν φανταζόταν αυτό που θα συνέβαινε εκείνη τη στιγμή…
Ένα μικρό αγόρι, που βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι, σηκώθηκε ξαφνικά και άρχισε να τρέχει!
Η μητέρα του έμεινε άφωνη… ο κόσμος γύρω τους ξέσπασε σε δάκρυα και κραυγές χαράς…
Ένα ζωντανό θαύμα μπροστά στα μάτια όλων!
Η Αγία Ματρώνα μάς δείχνει για άλλη μια φορά πόσο κοντά μας είναι… πόσο ακούει, πόσο αγαπά, πόσο παρηγορεί.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους!
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ ΟΠΟΥ ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
ΤΑ ΝΕΑ της επικαιρότητας και ακολουθούν τα νέα από Πατέρες
" Φόβος για κραχ: Μαίνεται ο «κίτρινος πυρετός» στις κεντρικές τράπεζες – Οι αγορές 228 τόνων και τα κοσμήματα των Κινέζων
Η Νομισματική Αρχή της Σιγκαπούρης ήταν ο μεγαλύτερος αγοραστής στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου, προσθέτοντας 69 τόνους χρυσού ενώ αντίστοιχα η κεντρική τράπεζα της Κίνας πρόσθεσε 58 τόνους χρυσού και τώρα διαθέτει 2.068 τόνους χρυσού στα αποθέματά της, ελέγχοντας το 4% του συνόλου των παγκόσμιων αποθεμάτων
Η ζήτηση για χρυσό μεταξύ των κεντρικών τραπεζών έφθασε σε επίπεδα - ρεκόρ στο πρώτο τρίμηνο, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού.
" δεν βάζετε καμιά πατάτα καλύτερα για να εξασφαλιστείτε"
" μετάνοια - μετάνοια - μετάνοια θα βγάζουμε τις βδομάδες με λίγες πατάτες"
άλλος Πατέρας
" μην ελπίζετε σε λόγια πολιτικών , ότι είπαν οι άγιοι τόσα χρόνια θα γίνουν.. γίνονται με σειρά"
" η ελπίδα μας να στηρίζεται προς τα επάνω και να θεμελιώνεται στην ΠΙΣΤΗ "
" βολευτές και ¨χορευτές ελπίδων¨ δεν μας σώζουν"
" το ψευτορωμαίικο φεύγοντας πληρώνει καλά για να διαφύγει στα μαλακά , αλλά θα φύγει και θα μας αφήσει καιρούς και χρόνους, ώστε να δείξει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ για εμάς τον Μαρμαρωμένο"
στην ερώτηση μας:
- τι σημαίνει "ώστε να δείξει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ για εμάς τον Μαρμαρωμένο"
σιώπησε στην αρχή και ψιθύρισε μετά :
" θα δείτε , θα δείτε , όλοι μας θα δούμε, πιστοί , δυσκολεμένοι και άπιστοι , στο τέλος όλα αυτά, τώρα είναι όλα θλιβερά γιατί οι άνθρωποι οι ίδιοι είναι θλιβεροί "
ΗΤΑΝ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΛΕΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ..ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ ΑΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ...ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΝΝΟΙΑΖΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΤΟΜΑΡΙ ΤΟΥ..
Διαβάζουμε: Η Αγία συμβουλεύει τον Στάλιν στη κρισιμότερη στιγμή του πολέμου.
Η άγνωστη συμβολή της αγίας στην σωτηρία της Ρωσίας από τους Ναζί.
Τα χαράματα της 22ας Ιουνίου 1941 ο Χίτλερ, παραβιάζοντας
το «Σύμφωνο Μη Επίθεσης» Σοβιετικής Ένωσης και Γερμανίας, που είχαν υπογράψει οι Μολότωφ και Ρίμπεντρομπ, διέταξε τις δυνάμεις του να εφορμήσουν αστραπιαία εναντίον της ΕΣΣΔ.
Το σχέδιο του Γερμανικού Επιτελείου ήταν να παγιδευτεί
ο κύριος όγκος των Ρωσικών δυνάμεων με έναν ευρύ κυκλωτικό ελιγμό, στον οποίο το πεζικό θα σχημάτιζε ένα εσωτερικό κύκλο και τα τεθωρακισμένα ένα εξωτερικό.
Οι Γερμανικές δυνάμεις προέλασαν σε βάθος άνω των 600 χιλιομέτρων μέσα σε 14 μέρες, ενώ η Μόσχα απείχε από τις Γερμανικές δυνάμεις 300 χιλιόμετρα.
Οι Γερμανικές δυνάμεις κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν 480.000 Ρώσους.
Επίσης λίγο αργότερα, στην μάχη για το Κίεβο, αιχμαλωτίστηκαν ακόμη 600.000 Ρώσοι.
Οι αριθμοί των αιχμαλώτων προκάλεσαν κύμα αισιοδοξίας στο Γερμανικό Επιτελείο.
Η άμυνα του Κόκκινου Στρατού κατέρρευσε εξίσου αστραπιαία σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.
Όμως η Ρωσία, όπως και στην εισβολή του Ναπολέοντα πριν 150 χρόνια, είχε ένα πολύ πιο ισχυρό όπλο :
Τους αγίους
και την ορθόδοξη πίστη της !
Σύντομα το Κίεβο, το Μινσκ και οι Βαλτικές Δημοκρατίες βρίσκονταν υπό γερμανική κατοχή.
Η κατάληψη της Ουκρανίας με τους σιτοβολώνες και τις πρώτες ύλες της, έδωσε ένα ακόμη πλεονέκτημα στον Χίτλερ.
Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, όλα τα σοβιετικά εδάφη δυτικά της γραμμής Αζόφ-Λάντογκα ήταν κατεχόμενα.
Ελεύθερες έμεναν οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της ΕΣΣΔ,
η Μόσχα και το Λένινγκραντ (σήμερα Αγία Πετρούπολη).
Στις 7 Νοεμβρίου 1941, επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης αλλά και τελική ημερομηνία που είχε ορίσει ο Χίτλερ για την πτώση της πόλης, η Κεντρική Γερμανική Στρατιά βρισκόταν προ των πυλών της Μόσχας.
Οι σοβιετικοί άρχιζαν τη μεγάλη εκκένωση της.
Πρώτη εγκατέλειψε τη Μόσχα η σορός του Λένιν, με προορισμό το Τσελιάμπινσκ.
Το Συμβούλιο Ύπατης Ηγεσίας παρέμεινε στην πόλη.
Βλέποντας τους Γερμανούς να πλησιάζουν, ο Στάλιν βρέθηκε σε φοβερό δίλημμα.
Να μείνει ή να φύγει από την Μόσχα ;
Περισσότερο έκλεινε προς την δεύτερη λύση.
Μάλιστα είχε ετοιμαστεί και το τραίνο που θα τον μετέφερε στην Σιβηρία.
Σε αυτήν την κρίσιμη φάση, κάποιος συνεργάτης του του είπε ότι υπάρχει μία τυφλή αγία Γερόντισσα, που προλέγει το μέλλον.
Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν δυσκολεύτηκε να αποφασίσει.
Ο ίδιος προερχόταν από ιερατική οικογένεια, ήταν γιος Γεωργιανού παπά, είχε φοιτήσει σε Ιερατική Σχολή στη Γεωργία και είχε ένα θρησκευτικό υπόβαθρο.
Από την άλλη τον έσπρωχνε η ανάγκη.
Μην ξεχνάμε ότι η ίδια ανάγκη τον οδήγησε να σταματήσει τους διωγμούς κατά της Εκκλησίας
και να ξανανοίξει τις κλειστές εκκλησίες.
Έτσι, φυσικά χωρίς να το μάθει κανείς, στα κρυφά, σύμφωνα με την παράδοση που είναι έντονα διαδεδομένη στην Ρωσία, πήγε στην Αγία Ματρώνα για να την συμβουλευτεί.
Η αγία του είπε να μην φύγει, διότι οι Γερμανοί ναι μεν θα πλησιάσουν πολύ κοντά, αλλά δεν θα τα καταφέρουν να μπουν μέσα στη Μόσχα.
Έτσι ο Στάλιν πήρε την κρίσιμη απόφαση να μείνει στην Μόσχα.
Τα πράγματα εξελίχθηκαν, όπως τα προέβλεψε η αγία.
Οι Γερμανοί έφτασαν σε απόσταση 17 χιλιομέτρων, αλλά δεν μπόρεσαν να μπουν μέσα στη Μόσχα.
Η Μάχη της Μόσχας διήρκεσε έως τις 6 Δεκεμβρίου και κερδήθηκε από τους Σοβιετικούς χάρη στις προσευχές της αγίας Ματρώνας, των άλλων μεγάλων αγίων της Ρωσίας και την θέληση και αυταπάρνηση του κόκκινου στρατού.
Η Μόσχα κρατήθηκε με λυσσαλέα αντίσταση, όπως και το Λένινγκραντ.
Η αντίσταση των δύο
πόλεων-συμβόλων αναπτέρωσε το ηθικό στις κατακτημένες περιοχές και σύντομα συγκροτήθηκαν αντάρτικες ομάδες που έδωσαν τρομερά χτυπήματα στη ναζιστική μηχανή.
Έτσι η νίκη έγειρε με το μέρος των Ρώσων και κατ’ επέκταση των συμμαχικών δυνάμεων κατά του ναζισμού.
Λίγοι όμως γνωρίζουν ποιος πραγματικά ήταν ο ρόλος και η συμβολή της τυφλής Γερόντισσας, τα άγια λείψανα της οποίας σήμερα καθημερινά επισκέπτονται χιλιάδες πιστών στη Μόσχα.
Η Ορθόδοξη αυτή εικόνα που αγιογραφήθηκε από Ρώσο Αρχιμανδρίτη παρουσιάζει τον Στάλιν να φεύγει από το σπίτι