Λόγος πενιχρός εις Πρεσβύτερον Στέφανον
Ἀρχ. Οἰκουμ. Θρόνου Ἐφραὶμ Τριανταφυλλόπουλου,
Πρωτοσυγκέλλου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος
Πληροφορηθήκαμε πατέρα μας καλότατε ὅτι ἀνεχώρησες σήμερα 24 Φεβρουαρίου 2026.
Ἀγαθὴ συγκυρία ἡ ἑορτὴ τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἀρχὴ νηστειῶν, μιὰ καὶ ἀνέκαθεν εἶχες πεῖνα καὶ δίψα ἀκόρεστες γιὰ νὰ μορφώσεις Χριστὸ σὲ ὅσους πολυπληθεῖς καλοπροαιρέτους σὲ πλησίαζαν τόσα χρόνια!
Ἔφυγες πατέρα, γιὰ νὰ «πιάσεις δουλειὰ» πολὺ πιὸ σοβαρὴ στοὺς οὐρανοὺς αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιρούς, συνδράμοντας ἀπὸ κεῖ, ἀνετότερα πλέον, ἐν φωτὶ ἀδιαδόχῳ καὶ κάλλει ἀνερμηνεύτῳ τὶς ὅποιες δυσκολίες μας.
Γνωρίσαμε διὰ πείρας τὶς ἐν Χριστῷ ἐπεμβάσεις σου στὶς ζωές μας.
Ἄφησες στὴ γῆ τὸ πολύπαθο σεμνὸ σῶμα σου τιμαλφὲς ὑπόλειμμα, ἐνῶ εὐφραινόμενος πλέον καὶ ἀλαλάζοντας νοερὰ πρὸς τὴν Ἁγία Τριάδα, σχίζοντας τοὺς πνευματικοὺς αἰθέρες, σὺ ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς ἀναπαύεσαι μετὰ τῶν ἀγγέλων, ἐν μέσῳ οὐρανίων χοροστασιῶν.
Σὲ ὑποδέχονται ὁμοῦ μετὰ τῶν μακαρίων δυνάμεων καὶ τῶν αἰθερίων ταξιαρχιῶν ὁ ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Σπηλαιώτης καὶ Ἡσυχαστής, γλυκύτατο ἐντρύφημα τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας σου, ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, γιὰ τὸν ὁποῖο σὲ ἀνύποπτο χρόνο ἔλεγες ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ζωντανοῦ Ἁγίου, ἕνα ἄγγιγμα τοῦ ὁποίου στὴν κεφαλή σου σὲ εἶχε γιατρέψει γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ δεινοὺς πονοκεφάλους -ὁ μόνιμος σκόλοπάς σου-, ἡ ὁσία Γαβριηλία τὴν ὁποία καὶ πάλι σὲ ἀνύποπτο χρόνο μοῦ κατονόμαζες «φιλοκαλικὴ προσωπικότητα».
Ὁμοῦ πάλι μετ’ αὐτῶν καὶ ἡ παρουσία τοῦ ἁγιασμένου Γέροντος Ἐφραὶμ τοῦ ἐξ Ἀριζόνας, τοῦ ἰδικοῦ σου πεφιλημένου πνευματικοῦ πατρός, ὅπως καὶ αὐτὴ τοῦ ὁσιωτάτου ἐπισκόπου Σιατίστης κυροῦ Ἀντωνίου, τοῦ ὁποίου ἐγκωμίαζες τὴν παρρησία προσευχῆς.
Σὲ ὑποδέχεται ἡ μακαριστὴ πρεσβυτέρα σου Ἑλένη καὶ μετέπειτα Ἐφραιμία μοναχή, ἡ ὁποία ὑπῆρξε βακτηρία, πρόσφορο καὶ εἰκονοστάσι σου, σὲ μίαν εὐλογημένη πολύτεκνη συζυγία, μετὰ τοῦ υἱοῦ σου, τοῦ χαρίεντος καὶ γελαστοῦ Κωνσταντίνου.
Ἀφήνεις εὐλογημένη σπορὰ τέκνων, ἐγγόνων καὶ δισεγγόνων, ζωντανὸ κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ, λίπασμα πνευματικὸ στὴ σημερινὴ ἐποχὴ λιμοῦ καὶ αὐχμοῦ.
Ἀσυνήθιστη φιλοκαλικὴ προσωπικότητα τῶν ἡμερῶν μας, ἀνανέωσες τὸ Ἡσυχαστικὸ Πνεῦμα τῶν Πατέρων, φέρνοντας τὴ νοερὰ προσευχὴ μέσα στὰ σπίτια καὶ τὶς ἐργασίες μας, χαριτωμένο καθημερινὸ ἐργόχειρο γιὰ τὸν καθένα, ἰδιαιτέρως γιὰ τὰ μικρὰ παιδιά, ὑπακούοντας στὴ χαριτωμένη ὑπόδειξη τοῦ Ἁγίου Παλαμᾶ, ποὺ ἔλεγε ὅτι τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ ἀσκοῦνται στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή!
Ὁ Θεὸς σὲ ἀπέστειλε, σὲ ὅσους ἐγγὺς καὶ μακράν, γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσεις.
Τεχνουργημένος παιδιόθεν στὰ σπλάγχνα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, πολλάκις γαλουχήθηκες σὲ προσωπικὲς συναντήσεις ἀπὸ ἕναν ἄλλον Ἅγιο τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, τὸν ὅσιο Γεώργιο Καρσλίδη τῆς Δράμας, τῆς καὶ ἰδιαιτέρας πατρίδος σου, ποὺ σοῦ τόνιζε συχνά μὲ τὴν ποντιακή του προφορά: «Στεφανάκη, πρέπει πουλίμ νὰ ἀγαπήσουμε πολὺ τὸν Ἄνθρωπο γιὰ νὰ γίνουμε ἱερεῖς».
Ἐκεῖνο ποὺ ξεχώριζε κάποιος μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ἐπάνω σου ἦταν τὸ ἀκμαῖον, αὐστηρὸν καὶ ὑψιπετὲς τοῦ πνεύματός σου, τὸ ἀετίσιο βλέμμα, ἡ «ἀκτινογραφία» ποὺ αἰσθανόταν νὰ τὸν διαπερνάει ἰαματικὰ καὶ ὄχι ἐξουσιαστικά.
Ἡ γλυκύτητα κατόπιν, ἡ προσήνειά σου καὶ ἡ διορατικὴ διάκριση ἑνὸς προφήτη ποὺ συναντοῦσαν τὴν καρδιά μας στὸ ἐξομολογητήριο, ἄφηναν ἀνεξίτηλα τὰ ἴχνη τους ἐπάνω μας κάποτε, ὅταν βγαίναμε.
Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ νὰ λέγαμε πὼς ἐνίοτε, καὶ μόνον ἕνα παιγνιῶδες χτύπημα στὸ κεφάλι πνευματικοῦ σου τέκνου, τὸ ἀπήλλασσε ἀπὸ λογισμοὺς πλεῖστες ὅσες φορές.
Εἶναι δύσκολο νὰ μιλᾶμε γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἡ παρουσία του καὶ μόνο ἔφερνε τὸ Θεὸ ἀνάμεσά μας, ὡς ἕναν ἀπὸ μᾶς: «ἀρκεῖ μόνον τὸ βλέπειν σε πάτερ»!
Αἰσθάνεται κανεὶς χρεώστης στὸν Πανάγιο Θεό, ἀλλὰ ἀνεπαρκής, ἕως καὶ ἐξουθενωμένος, ὅταν μπαίνει στὸν κόπο νὰ συγκριθεῖ μὲ κεῖνον.
Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ τὸν διακονήσει, καθότι ὅλες οἱ ἐλλείψεις του φανερώνονται δίπλα του, μὲ ὅ,τι αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνεπάγεται. Χρειάζεται μεγάλη ὑπομονή.
Ἄλλωστε καὶ ὁ ἴδιος ὑπῆρξεν Ἄτλας ὑπομονῆς στὶς ἀντιξοότητες, στὰ καυτὰ βέλη τοῦ φθόνου ἀκόμη κι ἀπὸ ἀδελφοὺς καὶ συλλειτουργούς, στὸν πόλεμο τῶν παθῶν καὶ τοῦ πονηροῦ.
Συχνὰ τόνιζε τὴν ὑπομονὴ στὴν ποιμαντικὴ τοῦ ποιμνίου, λέγοντάς μου μὲ νόημα: «χρειάζεται νὰ προσέχει ὁ καλὸς πνευματικὸς διότι εἰδικὰ οἱ νευρωτικοὶ γίνονται ὁ θάνατός του».
Θὰ συνόψιζα τὴν ποιμαντική μέριμνα τοῦ πατρὸς γιὰ τὰ πνευματικά του τέκνα, ἀπὸ τότε ποὺ εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ τὸν γνωρίσω-1991, μέχρι ἀκόμη καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ποὺ ὁ κόπος τοῦ γήρατος, ὅσον καὶ ἡ πληθὺς τῶν τέκνων δὲν ἐπέτρεπαν τὴ συχνὴ ἐπαφὴ μαζί του ὡς ἑξῆς: ὁ προκείμενος κεκοιμημένος πρεσβύτερος τῆς Μητροπόλεώς σας Σεβασμιώτατε ἅγιε Πειραιῶς, ἔφαγε κυριολεκτικὰ τὸ χῶμα τοῦ ἐγωισμοῦ μας κάνοντάς το λάσπη μὲ τὰ νυχθήμερα ἀλάλητα δάκρυά του γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας.
Καὶ ὅσοι σταθήκαμε στὰ πόδια μας καὶ χαμογελάσαμε πάλι στὴ ζωὴ πήραμε τὸ δῶρο του καὶ ὅπου καὶ νὰ πήγαμε, αὐτὸ μεταφέραμε σὰν τρόπο ζωῆς.
Καὶ τὸ δῶρο τοκιζόταν καὶ ἀνατοκιζόταν πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα Ὀρθοδόξου ἱεροῦ τεμένους ἀπείρων διαστάσεων ποὺ περιεῖχε ὅλους μας. Μᾶς ἔβαλε γιὰ τὰ καλὰ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ ζωή μας ἡ Ἐκκλησία.
Ὁ καθένας μας ζωντανὴ Ἐκκλησία, ἐκεῖ, ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος Κεφαλὴ μὲ ὀφθαλμοὺς τοὺς Πρεσβυτέρους καὶ στολίδι τοὺς Διακόνους, ὡραιότατη κόμη καὶ γένειον τὰ Μοναστικὰ τάγματα, αὐχένα τὴν Παναγία μας, καρδιὰ τὴ θεία Λειτουργία καὶ σῶμα τοὺς Ἀδελφούς μας, τελεσιουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας.
Ἡ προσευχή του παροιμιώδης: ἔλυνε προβλήματα, ἔδιωχνε λογισμούς, ἀποκαθιστοῦσε πλάνες, ἔβγαζε δαιμόνια εἰς βάρος ἀκόμη καὶ τῆς οἰκογενειακῆς του ἡρεμίας διότι οἱ δαίμονες ἐκδικοῦνται, ξαναέχτιζε διαλυμένες οἰκογένειες, ἰσορροποῦσε ταλαιπωρημένες ψυχές, διδάσκοντάς τες καὶ παρηγορώντας τες ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ὕπνου.
Πόσα περισσότερα θὰ μπορούσαμε νὰ εἴχαμε πάρει ὅλοι μας, ἂν εἴμασταν περισσότερο προσεκτικοὶ καὶ ταπεινοὶ κοντά του!
Μελέτη, ἀγρυπνία, νηστεία, προσευχή, ἐπέμενε. Τοῦ εἴπαμε «ναὶ» καὶ ὅποτε τὸ ἐννοούσαμε παρηγορηθήκαμε.
Ματωμένος ὁ ἀγώνας κατὰ τῶν παθῶν, ἀλλὰ ἂν κρατήσουμε πάσῃ θυσίᾳ -πόσο τὸ τόνιζε αὐτὸ τὸ «πάσῃ θυσίᾳ»!- τὴν εὐχούλα, τὴ νηστεία τὸ κατὰ δύναμιν, τὴ συμμετοχὴ στὰ σωστικὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, νικάει ὁ Χριστός μας κάθε δυσκολία.
Πατέρα μας!
Θὰ θέλαμε νὰ σοῦ φωνάξουμε κατὰ τὸ ἀνθρώπινο, τὰ λόγια ἐκείνου τοῦ Ἐωθινοῦ ποὺ λέει: «μεῖνον μεθ’ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶν καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα».
Ὅμως ἦρθε ἡ ὥρα καὶ γιὰ σένα νὰ πληρώσεις τὸ κοινὸ χρέος. Τὸ ὥριμο σῶμα σου, βασανισμένο καὶ κουρασμένο, «καρυβαρὲς σωμάτιον» τὸ ἔλεγε ὁ ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς καὶ πνευματικός σου πάππος, σὰν λειτουργιὰ μοσχοβολιστὴ ἕτοιμη νὰ προσφερθεῖ στὸ Χριστό μας, θὰ σπαρεῖ στὴ μάνα γῆ.
Στὸν ἀγαπημένο τόπο σου -τόπος ὅλων ὁ κάθε τόπος- τὴν Παναγία Βαρνάκοβα γιὰ νὰ πλουτίσεις τὸν τρόπο μας. Καὶ θὰ χαίρεσαι τὶς θεῖες Λειτουργίες καὶ σύ, τὶς οὐράνιες. Οὐράνιες καὶ ἐπίγειες ἕνα! Ἐδῶ!
Στὴν πνευματικὴ φωλιά μας! Τὴν Ἐκκλησία! Τὴν κυψέλη τῆς γλυκιᾶς παρηγοριᾶς μας! Ἐδῶ ποὺ νέα παιδιά, Πατέρες καὶ Ἀδελφοί, κλάψαμε, γελάσαμε, χορεύοντας γύρωθέ σου μέσα στὴν ἀνεμελιὰ τῆς νιότης, ἀκούσαμε λόγους μεστοὺς ζωῆς, κάναμε τὰ πρῶτα μας ὄνειρα νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὴ ζωὴ μὲ εὐθύνη, δημιουργήσαμε παρέες γιὰ μιὰ ζωή, ἀνθίσαμε γύρω σου γνωρίζοντας τὰ χαρίσματά μας καὶ τὶς ἀποτυχίες μας μέσα ἀπὸ τὶς δικές σου ἐν Χριστῷ νηπτικὲς διαγνώσεις, ἐδῶ σχεδιάσαμε, ἐδῶ μάθαμε τὴν καταπολέμηση παθῶν καὶ λογισμῶν παρέα μὲ τὴν εὐχούλα, ἐδῶ χτίσαμε, ἐδῶ γιορτάσαμε, ἐδῶ ἀγρυπνήσαμε, ἐδῶ νιώσαμε τὶς ἐπισκέψεις στὰ σπίτια τῶν πνευματικῶν ἀδελφῶν μας σὰν ἐπέκταση τῶν ἐπισκέψεών μας στὸ ἐκκλησάκι μας τῆς Ἁγίας Βαρβάρας.
Σὰν λειτουργίες μετὰ τὴ θεία Λειτουργία. Ὑποχωροῦσαν, θαρρεῖς, οἱ τοῖχοι, καὶ τὰ σπίτια καὶ ὁ ναὸς γίνονταν ἕνα.
«Νὰ μὴν παραμένει κανεὶς ἄγνωστος ἀνάμεσά μας, ὅλοι πρέπει νὰ πλησιάζουμε ὅλους, μὴν αἰσθάνεται κάποιος μόνος», μᾶς τόνιζες.
Μᾶς ἔμαθες ὅτι ἡ παρέα μας ποὺ χτίστηκε μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ μας, θὰ διαρκέσει στοὺς αἰῶνες ἀλλὰ καὶ θὰ κινδυνεύσει ἀπὸ ἕνα μόνο πρᾶγμα: τὸν ἐγωισμό μας καὶ μόνον τὸν ἐγωισμό μας.
Εἴμαστε πλέον ἢ βέβαιοι, ὅτι θὰ μᾶς συνάγεις ὅπως καὶ πρίν, ὅπως ἡ κλῶσσα τὰ κλωσσοπούλια της.
Θὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια χαρὰ τῆς Ἱερατικῆς παρουσίας σου μὲ κείνη τὴ χάρη της τὴν εὔτοξη καὶ φτερωτή, τὴν ἁπαλὴ ὡς βροχὴ καὶ ὡς αὔρα λεπτή!
Καὶ στὸν παγετὸ τῆς νυκτὸς καὶ στὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας θὰ σκεπάζεις μὲ τὸ ἐργόχειρο τῆς προσευχῆς σου στὸ Χριστό μας, ἀναλόγως τὰ παιδιά σου, ὥστε οὔτε νὰ ἐξουθενωθοῦμε, οὔτε νὰ παρρησιαστοῦμε. Γνωρίζεις ἐσύ!
Τώρα, Πατέρα, ποὺ κατὰ τὸν Ὅσιο Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστὴ «ἀφήνεις τὰ κάτω, τὰ ἄνω φρονεῖς, τοῖς ἄνω συνάπτεσαι ἐκεῖνα νοεῖς», σὲ παρακαλοῦμε νὰ εὔχεσαι:
-γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν ὁποία ἔζησες καὶ ἀναλώθηκες
-γιὰ ὅλους ὅσους δυσκολεύονται στὰ νοσοκομεῖα καὶ τὶς φυλακὲς ποὺ πάντοτε τοὺς εἶχες ἔννοια
-γιὰ τὶς χιλιάδες τῶν παιδιῶν σου ἀπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης,
-γιὰ ὅλους τοὺς κληρικούς σου, γιὰ τοὺς ὁποίους συμμαρτύρησες, ἰδιαιτέρως.
Εἰδικὰ τώρα ποὺ θὰ συλλειτουργεῖς μὲ τὴν ἐν οὐρανοῖς ἀπαρχὴ τῶν συμμαρτυριῶν σου, τὸν καλότατο καὶ ταπεινό μας άδελφὸ καὶ συλλειτουργὸ πατέρα Ἀντώνιο, ποὺ μπόρεσε ἐν ὑπακοῇ νὰ συνδιακονήσει καὶ νὰ συσταυρωθεῖ τόσα χρόνια μαζί σου, δίπλα σου, στὸ εὐλογημένο ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Πειραιῶς.
Δὲν θὰ ἦταν εὔκολο γιὰ τὸν καθένα μας.
-εὔχου καὶ γιὰ μένα πατέρα μου, νὰ συντύχω κωπηλάτας τοὺς νόας, νὰ ἔχω συμμάχους τοὺς ἀγγέλους, στὸν ἀνάντη δρόμο τῆς ἀγήρω ζωῆς. Συγχώρα μου τὶς ἐλλείψεις.
Σοῦ φιλῶ τὸ χέρι.
Καλὴν Ἀνάσταση! Χριστὸς Ἀνέστη! ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
