Ο Έλληνας σήμερα ζει μέσα σε μια πολλαπλή δοκιμασία. Βλέπει τον πόλεμο να απλώνεται γύρω του και μια βαριά αβεβαιότητα να σκιάζει το αύριο. Παλεύει με την ακρίβεια που ροκανίζει τον κόπο του και την αξιοπρέπειά του. Αισθάνεται πως οι θεσμοί δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, πως η αλήθεια χάνεται μέσα σε λόγια και σκοπιμότητες.
Κοιτάζει τα παιδιά του και φοβάται: θα μείνουν; θα φύγουν; θα κάνουν οικογένεια; Το δημογραφικό γίνεται σιωπηλή πληγή.
Ακούει καθημερινά για απειλές, για εθνικούς κινδύνους, για μια πατρίδα που δοκιμάζεται όχι μόνο από έξω, αλλά και από μέσα. Και πιο βαθιά απ’ όλα, βλέπει μια πνευματική αλλοτρίωση: άνθρωποι χωρίς ρίζες, χωρίς μέτρο, χωρίς προσανατολισμό. Η κακία περισσεύει. Η βία γίνεται συνήθεια. Οι ηγεσίες —πολιτικές και πνευματικές— σπανίζουν ή σιωπούν.
Κι όμως. Μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη». Όχι σαν ευχή τυπική, αλλά σαν ανατροπή.
Γιατί ο Κύριος της ιστορίας δεν είναι ούτε οι ισχυροί του κόσμου τούτου, ούτε τα σχέδια των ανθρώπων. Είναι ο Χριστός που νίκησε τον θάνατο.
Αλλά αυτή η νίκη δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη. Μας την αναθέτει.
Ο Θεός μάς έδωσε το αυτεξούσιο και τη λογική. Δεν μας θέλει άβουλους θεατές. Η κρίση που ζούμε, προσωπική και συλλογική, είναι και καθρέφτης των επιλογών μας. Των φόβων μας. Της σιωπής μας.
Γι’ αυτό και η Ανάσταση δεν είναι παρηγοριά εύκολη. Είναι κάλεσμα.
Να σηκωθούμε από την αδιαφορία. Να ξαναβρούμε το θάρρος της αλήθειας. Να αντισταθούμε στην πνευματική νάρκη. Να υπερασπιστούμε την πίστη, την οικογένεια, την πατρίδα. Να απαιτήσουμε ήθος, πρώτα από τον εαυτό μας και έπειτα από τους άλλους.
Ο προσωπικός αγώνας δεν είναι μικρός. Είναι η αρχή της αλλαγής. Και ο συλλογικός αγώνας δεν είναι μάταιος, όταν στηρίζεται σε ανθρώπους που δεν έχουν πουλήσει την ψυχή τους.
Η Ανάσταση μάς δείχνει ότι τίποτα δεν είναι τελειωμένο. Ότι ακόμη και μέσα από τα ερείπια μπορεί να αναστηθεί ζωή. Ότι ένας λαός που κρατά πίστη, μνήμη και φλόγα μέσα του, δεν χάνεται.
Ας μην περιμένουμε σωτήρες. Ας γίνουμε άνθρωποι ευθύνης.
Με πίστη στον Αναστημένο Χριστό. Με καθαρό νου. Με καρδιά ανδρεία.
Και τότε, μέσα από το σκοτάδι της εποχής, θα αρχίσει να χαράζει.
Χριστός Ανέστη — Αληθώς Ανέστη!
