Γεώργιος Αποστολάκης, Το “Όχι” που έγινε “Ναι”: ο πατριωτισμός που λύγισε μπροστά στην εξουσία.
Υποσχέσεις, Πρέσπες και σιωπή – η διαδρομή μιας μεγάλης αυταπάτης
Δεν γράφω ως πολιτικός αντίπαλος. Δεν γράφω ως ένας που τον ψήφισε· γράφω ως φωνή εκείνων που τον πίστεψαν, τον στήριξαν και στο τέλος ένιωσαν προδομένοι.
Το 2015 δεν ήταν μια εκλογή. Πολλοί πίστεψαν ότι ήταν μια εξέγερση αξιοπρέπειας.
Και βγήκε μπροστά ο Αλέξης Τσίπρας και είπε: «Θα σκίσω τα μνημόνια». «Θα συγκρουστώ». «Η δημοκρατία επιστρέφει».
Και μετά… ήρθε η αλήθεια. Ωμή.
Το δημοψήφισμα που ποδοπατήθηκε
Στις 5 Ιουλίου 2015, ο λαός δεν ψιθύρισε. Φώναξε: 61,3% «Όχι».
Όχι στους εκβιασμούς. Όχι στη λιτότητα. Όχι στην ταπείνωση.
Και τι έγινε; Μέσα σε λίγες ημέρες, το «Όχι» μεταφράστηκε σε «Ναι». Υπογράφηκε νέο μνημόνιο. Χωρίς νέα εντολή. Χωρίς ντροπή.
Αυτό δεν ήταν «διαπραγμάτευση». Ήταν ακύρωση της λαϊκής βούλησης.
Δεν υπάρχει πατριωτισμός όταν αγνοείς τον ίδιο τον λαό.
Τα μνημόνια που… «καταργήθηκαν»
Μας μίλησαν για τέλος λιτότητας. Και ζήσαμε φόρους πάνω στους φόρους, περικοπές, πνιγμένη αγορά.
Όχι απλώς συνέχιση. Αλλά εφαρμογή με άλλο όνομα και άλλη αφήγηση.
Η πιο επικίνδυνη πολιτική δεν είναι το ψέμα. Είναι το ψέμα που παρουσιάζεται ως νίκη.
Οι Πρέσπες: όταν η ιστορία γίνεται διαπραγματεύσιμη
Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν έκλεισε απλώς μια διαφορά. Άνοιξε μια πληγή.
Γιατί για πρώτη φορά, ένα κομμάτι της ιστορικής ταυτότητας μπήκε στο τραπέζι ως «αντικείμενο συμφωνίας».
Μπορεί να το πουν «διπλωματικό ρεαλισμό». Για πολλούς από εμάς, ήταν κάτι άλλο: Παραίτηση από την ευθύνη της ιστορικής συνέχειας.
Ο πατριωτισμός δεν είναι να λύνεις προβλήματα με κάθε κόστος. Είναι να ξέρεις ποιο κόστος δεν πληρώνεται.
Το κράτος που γίνεται επιτηρητής
Την ίδια ώρα, μπήκαν οι βάσεις για μια νέα εποχή: Ταυτότητες νέου τύπου (ηλεκτρονικές κάρτες δικαιωμάτων), ψηφιακός έλεγχος, συγκέντρωση δεδομένων
Μας είπαν «εκσυγχρονισμός».
Αλλά ποιος έβαλε τα όρια; Ποιος εγγυήθηκε την ελευθερία;
Ένα κράτος που ξέρει τα πάντα για τον πολίτη δεν είναι ουδέτερο. Είναι επικίνδυνο.
Η αποδόμηση της ταυτότητας
Ακούσαμε για «ουδετερότητα». Για «εκσυγχρονισμό». Για αλλαγή της σχέσης κράτους – Εκκλησίας.
Αλλά πίσω από τις λέξεις υπήρχε μια σαφής κατεύθυνση: Να κοπεί ο δεσμός με την παράδοση. Να μετατραπεί η Εκκλησία σε ένα «θεσμικό υπόλοιπο»
Και εδώ το ερώτημα είναι απλό: Μπορείς να αλλάξεις το μέλλον, αν πρώτα ξεριζώσεις το παρελθόν;
Και τώρα μιλάνε για «νέο πατριωτισμό»
Σήμερα ακούμε ξανά για «πατριωτισμό». Νέο. Σύγχρονο. Ευρωπαϊκό.
Αλλά εγώ θυμάμαι: Το «Όχι» που προδόθηκε. Την «ρήξη» που έγινε υπογραφή. Την «ελπίδα» που έγινε διαχείριση.
Και δεν μπορώ να μη ρωτήσω: Πατριωτισμός είναι να αλλάζεις λέξεις; Ή να κρατάς τον λόγο σου όταν όλα σε πιέζουν να τον προδώσεις;
Δεν υπάρχει «νέος» και «παλιός» πατριωτισμός.
Υπάρχει μόνο ένας: Αυτός που στέκεται δίπλα στον λαό, όχι απέναντί του.
Κι εκεί, το καλοκαίρι του 2015, δεν λύγισε η οικονομία. Λύγισε η αλήθεια.
