Ένα από τα βασικά επιχειρήματα με τα οποία επιχειρείται να δικαιολογηθεί η υποχρεωτική επιβολή της νέας ηλεκτρονικής ταυτότητας και του Προσωπικού Αριθμού είναι ότι η σύγχρονη ηλεκτρονική διακυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς καθολική και ενιαία ψηφιακή ταυτοποίηση των πολιτών.
Μας λένε, λίγο πολύ, ότι δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν δύο παράλληλα συστήματα: ένα ψηφιακό για όσους αποδέχονται τη νέα ταυτότητα και τον ΠΑ και ένα αναλογικό για όσους αρνούνται. Ότι το κράτος πρέπει να εκσυγχρονιστεί, οι υπηρεσίες να διασυνδεθούν και κάθε πολίτης να διαθέτει ένα μοναδικό αναγνωριστικό, ώστε να εντοπίζεται με ασφάλεια στα διάφορα κρατικά μητρώα. Όποιος ζητεί προαιρετικότητα εμφανίζεται έτσι ως αρνητής της τεχνολογίας, της διοικητικής αποτελεσματικότητας και της προόδου.
Το επιχείρημα είναι παραπλανητικό. Συγχέει τρία διαφορετικά πράγματα: 1.- την ψηφιοποίηση της εσωτερικής λειτουργίας του κράτους, 2.- τον τρόπο με τον οποίο ο πολίτης επικοινωνεί με τη διοίκηση και 3.- τον τρόπο με τον οποίο προσδιορίζεται και αναγνωρίζεται ως πρόσωπο.
Η διάκριση αυτή είναι απολύτως αναγκαία. Διότι άλλο πράγμα είναι ένα κράτος που χρησιμοποιεί σύγχρονα ψηφιακά συστήματα και άλλο ένα κράτος που απαιτεί από κάθε άνθρωπο να αποκτήσει υποχρεωτικά ενιαία ψηφιακή ταυτότητα και ισόβιο αριθμό, χωρίς τους οποίους δεν θα μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματά του.
Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση λειτουργούσε ήδη χωρίς ΠΑ
Η ίδια η ελληνική πραγματικότητα καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι χωρίς τη νέα ταυτότητα και τον ΠΑ δεν μπορεί να υπάρξει ηλεκτρονική διακυβέρνηση.
Επί σειρά ετών, πριν από την καθιέρωση του ΠΑ, λειτουργούσαν: το Taxisnet, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, οι φορολογικές δηλώσεις, το Εθνικό Μητρώο Επικοινωνίας, οι υπηρεσίες του e-ΕΦΚΑ, η έκδοση πιστοποιητικών μέσω gov.gr, οι ηλεκτρονικές υπεύθυνες δηλώσεις και εξουσιοδοτήσεις, οι τραπεζικές και άλλες ηλεκτρονικές συναλλαγές.....
Περισσότερα
Όλο το αξιόλογο και επίκαιρο αυτό άρθρο στο https://eksodos.gr/index.php/el/ilektroniki-taftotita-2/pragmatikhproairetikothtataytothtas